We waren er weer helemaal klaar voor. Parijs niet. Nochtans waren ze erop voorzien. Een doolhof van gangen om aan te schuiven, een overvloed aan personeel met walkie talkies en wel 8 express incheckbalies om het te laten vooruitgaan …. Anderzijds hadden ze daar ook wel wat pech, de bagageband die blokkeerde, de printer die niet werkte, de computer die geen boarding passes meer registreerde. Enfin een zeer moderne efficiënte luchthaven dus.Na een vlucht van twaalf uur landden we veilig in Mexico en wachtte ons nog een korte vlucht naar La Paz, de eindbestemming. Alles ging vlot alleen een beetje te weinig benzine bij zo bleek. Want na wat over en weer taxiën stonden we weer op onze vertrekplaats en kon de ganse meute verhuizen naar een ander, weliswaar identiek, vliegtuig. Daar zat wel genoeg benzine in. Oef.De vlucht in het donker over de miljoenenstad was indrukwekkend. Rijen en rijen oranje lichtjes. Eindeloos. Uiteindelijk na ongeveer 30 uur reizen waren we er. We is in dit geval iedereen en bijna alle bagage. Inderdaad daar in Parijs hadden ze er een zootje van gemaakt met als gevolg dat er bijna elke dag welke een stukje achtergebleven bagage toekwam. Op de voorlaatste dag kwam Kris zijn duikmateriaal toe. Hoezee!
Voor Jef was het wel een fijne dag. Hij werd 60 en met een tijdsverschil van 8 uur had hij er extra lang plezier van. Van ons allen nog eens een dikke proficiat. Blijf goed voor jezelf zorgen en blijf jezelf goed verzorgen!
Ons verblijf situeerde zich aan een mooie baai waar vooral pelikanen hun thuis hadden. Voor de veiligheid waren ganzen verantwoordelijk maar dat was meer een last dan een lust. Vooral ’s nachts dan. Maar wie niet kon slapen, kon altijd genieten van de mooie sterrenhemel.
 
 
‘s Morgens scheen de zon en kozen we het ruime sop. Naar waar wist eigenlijk niemand want het oorspronkelijke plan werd meermaals aangepast. Dit werd de rode draad van de vakantie: het plan is dat er geen is. Oké daar kunnen we mee leven als je twee keer kan genieten van een school van tientallen misschien wel honderden dolfijnen. Indrukwekkend.Absolute hoogtepunten waren de duiken met de zeeleeuwen. Duiken, spelen, snorkelen, freediven. Alles kon, alles mocht. En zij hadden dit ook begrepen. Snuffelen, knuffelen en overal eens van proeven. Een vin, een vest, een kraan, een darm, een arm, de Walter zijn achterste (woeps, daar hebben ze zich aan mispakt). Ander hoogtepunt was een keitof wrak met bangelijk veel vis. Scholen met duizenden sardienen, trompetvissen, steenvissen, schorpioenvissen, egelvissen, murenen, snorkelen met een walvishaai, de hamerhaaien. Ook Hilde, alias megamindy in paarse glitteroutfit en de broer van Antonio Banderas als duikgids waren niet te versmaden. Alleen de schildpadden lieten het afweten ondanks de garantie dat er altijd 90% kans was om ze te zien. Hm.
Een ander memorabel moment was de, weliswaar ongevraagde, stromingsduik van Richard met de gids. Buiten adem en veel te ver van de boot doken de twee op. Er moest een heuse reddingsactie op touw worden gezet om Richard, meer dood dan levend, aan boord te krijgen. Want Antonio alias chucho, alias megafoon, maar officieel Jèsus kreeg het alleen niet klaar. Gelukkig kon hij rekenen op onze twee heldinnen: megahildi en catwoman/Katleen. Kracht, doorzettingsvermogen, koelbloedigheid, organisatie en girlpower maakten van deze redding een onvergetelijke aktie. En waar waren de mannen ondertussen? Wie mijmerde er weer over de goede oude tijd dat de dieren nog spraken en de vrouwen nog luisterden? Awel, nu is het ineens stil hè.
Na het duiken was het tijd voor plezier en vertier. Genieten van margarita’s, een sjotterskaske meepikken, een chapeauke spelen, den back molesteren. (nvdr: back is de jonge puppy van Antonio) Ik kan er verder niks over zeggen want gaia leest dit misschien ook maar ik verwijs voor details naar patje. Voor degenen die patje niet kennen: hij verschuilt zich achter een enorm fototoestel met horens en is allergisch voor buddies.
Ook samen eten hoorde er natuurlijk bij. Allez bijna allemaal samen want meestal tegen de tijd dat de keuken de Richard zijn vlees eindelijk op de goede wijze had gebakken, zat iedereen al terug in het buske richting club.
 
 
Na vijf heerlijke duikdagen was het alweer de laatste dag. Dit is meestal een rustdag. Behalve als je Katleen mee hebt. Dan is er Aktie! Zeekajakken zonder schaduw godbetert! Omdat natuurlijk het een en ander organisatorisch weer fout liep, herinner u de rode draad, moest ze wel eerst “een Richarreke doen”. Deze nieuwe uitdrukking betekent zoveel als “eens goed van uw … maken”. Succes verzekerd!
Dit verlof was ook weer erg leerrijk. We reizen om te leren nietwaar. Zo weet Walter nu dat hard schudden met een fles pikante saus zonder dop anderen, in dit geval onze Jef, tot het nemen van een douche dwingt. Katleen wist dit en toch deed ze het nog eens over bij Steven op de luchthaven. Hardleers. Riccardo leert nog elke dag nieuwe woorden bij maar ‘onlevend’ kunnen we ècht niet goedkeuren. Ofwel is iets dood ofwel is iets levend maar daartussen is er niets, nada, niente, nul, nil. Capice? Hilde weet nu dat ze best niet onachtzaam haar hand in haar tas moet steken, want er durft al wel eens een cucaracha in nestelen. Maar Werner greep koelbloedig in en verwijderde het beest vakkundig. Allez, de mannen hebben nu eindelijk ook een held. Woeha. En tenslotte leerde Els met succes een duikleiding te nemen en Riccardo oefende zijn diplomatieke talenten. Maar daar is nog wel wat werk aan de winkel….
 
 
Het laatste stukje van de rode draad was de afspraak om 4.40u ’s morgens voor het vervoer naar de luchthaven.Busje komt zo … rond 5.00 u. Effe stressen maar we waren toch op tijd. Oef.
En de Steven speelde met zijn ballen, de Wilfried tapte zijn moppekes, de Julien dronk zijne cucaracha, Eddy rommelde met de chapeau, de Kris was op zijnen teen getrapt en gaf Hilde een kopstoot, de Walter was in zijn gat gebeten, den Dirk hapte onder water naar adem en trok boven water heel bleek weg, Patje zocht een vrouw die hem eindelijk zou kunnen horen, Katleen genoot zichtbaar van haar zeeleeuwen, Hilde wacht nog altijd op hare ware manta en gaf Kris een kopstoot, Ké vergiste zich in het donker van man (sorry Kris), Els deed haar 100e duik, Werner zorgde voor een vlotte organisatie, Jef kocht zich arm in de tax free maar deed natuurlijk weer gouden zaken, Richard had zijn groepsfoto en Chucho tenslotte kreeg de megafoon met voorgeprogrammeerde boodschap: “Attenzione, Attenzione, Riccardo Chiancone” en een sticker van Cowa op zijn gammel buske.
De ganzen gilden, de pelikanen keken toe en alles bleef zoals het was.
Ik ben er alleen niet achtergekomen waarom ze onze groep vanaf het begin bestempelden als Waco in plaats van Cowa….
Het zal wel weer een nieuw woord van Riccardo zijn zeker….