Langverwacht, heftig gepland en herpland, maar uiteindelijk toch volledig uit de doeken gedaan: wevertrekken met Cowa op duikreis naar Sorrento. Eén man minder, aangezien Marc op ’t laatstenippertje vreesde dat er niet genoeg limoncello aanwezig zou zijn verkoos hij z’n kantoor boven hetdubbele bed te delen met Thierry en mezelf (ik kan hem over dat laatste geen ongelijk geven). Maarer waren gelukkig voor mij genoeg vrouwen aanwezig om me de laatste roddeltjes te komenvertellen voor het reisverslag. Velen onder jullie dachten dat Riccardo en Hilde me de tweede avondpas vroegen om dat te schrijven, maar eerlijk gezegd hadden ze me al maanden op voorhand eenupgrade van m’n vliegticket aangeboden in ruil voor een gedetailleerd reisverslag. Die tweede avondbleek dus nog maar eens dat Hilde graag toneeltjes speelt.Qua organisatie bleek alles vrijdag nog picobello. Niet te verwarren met “picco bello”, wat Els aanzagals een koosnaampje voor de “kleine schone” Luigi. Alleen is ’t dan geen kleine maar een piekje.Maar soit. Perfecte organisatie, zeker de inbegrepen massage bij het vertrek door al te overijverigefouilleurs bij de handbagagecontrole. Ijverig om te masseren, maar de massale voorraad medicijnendie Cowa meezeulde lieten ze ongemoeid.Nadat iedereen moe gevochten was over wie waarop, in welk bed, naast wie en wanneer mochtslapen, trokken we benieuwd naar het restaurant naast de deur. Funiculi, funicula leverde ons eenorgastische feestmaaltijd die de beelden van de onlangs heruitgezonden ‘La Grande Bouffe’ in hetniet deed zinken. De ogen van de patron en de hermafrodiete ober begonnen lichtelijk dollartekenste vertonen toen de op tafel geplaatste flessen limoncello in een oogwenk soldaat werden gemaakt.Toen Riccardo hen er de dag nadien op wees dat limoncello (EN koffie) in de prijs was inbegrepen,werd de bacchanale herinnering aan de limoncelloflessen een vage schim boven de kliffen van dekrater van de Vezuvius, en waren het eerder halfgevulde jeneverkokertjes die op tafel belandden,maar ik wijk af.Johan zette vrijdag namelijk al dadelijk de trend voor de rest van de vakantie; Fred riep namelijkluidkeels op de tonen van ‘Funiculi, Funicula’ dat hij zou gaan exploderen die avond, waarop Johanhem wijselijk vroeg zijn bedgeheimen voor zich te houden. Niet dat daar ooit door iemand naargeluisterd is…
 
Zaterdag 4 septemberZoals gewoonlijk vroeg uit de veren, worstelde de hele bende met de Bialettikannetjes om er eencafé americano uit te peuteren voor heel de kamer, en na een vorstelijk ontbijt dat de dag ervoortijdens een stormloop in het plaatselijk winkeltje werd samengesteld, maakten we ons klaar voor deeerste duiken van de reis. De eilandjes ‘I Galli’ hebben we getoond dat de Belgen van alle Galliërs dedappersten waren, want de – geef toe, perfect geïntegreerde – Italiaan Renzo en de immer GallischeFred doken in een 3mm shorty, de knokkende ridders Vicky en Tony (de hele reis) zonder kap, terwijlde Wit‐Russen onder ons de duurste dikke pakken tevoorschijn toverden die ze hadden gevonden.De mooie grotten bewonderd, wat visjes gezien, en uiteraard veel demonisch (of was het damanisch?) mooie naaktslakjes gezien.Een kleine opmerking over de boot kan hier niet misstaan, gezien het formaat ervan, maar laat onsdaarover onthouden dat er naarmate er meer en meer zieken niet meer meedoken, de meesten tocheen plaatsje vonden waar ze konden zitten. Deze eerste duikdag was het uiterst behulpzaam van Annom haar plaats half over de reling te zoeken, en daarmee was dan weer de farmacie van de vakantiegeopend.Zaterdagen blijken voor de reeds thuis bronchitis lijdende Tony een Saterdag, want symmetriegewijskon hij de eerste duik van de eerste, en de laatste duik van de laatste Saterdag niet klaren. Voormezelf was deze eerste duikdag echter een Klaterdag door het door Katleen beloofde klatergoud dieavond.Want ja, dat avondmaal voerden Riccardo en Hilde hun toneeltje op om me zogezegd te vragen hetverslag te schrijven. Om het allemaal nog wat aannemelijker te maken, vertelt Hilde Thierry en mijopzettelijk niet dat het eten die dag vroeger doorging, zodat ze ons in zwembroek in onze kameraantrof tijdens het aperitief, wij pas later aan tafel kwamen en toevallig naast haar en Riccardomoesten tafelen. Katleen bood me zoals gezegd een nooit geziene som geld aan om niets over haarte schrijven. Aangezien ik de pest heb aan fiscale controles, laat ik in het midden of ik dat geld ooitgezien heb, maar ik kan jullie verzekeren dat ik, buiten het feit dat ze hierdoor bewees een corruptechirurge te zijn met een dan nog selectief geheugen, haar vlaggetje weigerde te dragen als gids inPompeii en ze ze af en toe zag vliegen, niets over haar zal schrijven. Op een paar details na, uiteraard.Het funicularische avondeten bleef verder tamelijk rustig. Riccardo vroeg om de zwarte wijn door tegeven en Els liep met een zonnebril rond om haar rode oog te verbergen. (Een overblijfsel van eennet iets te heftige nacht ? Is Koen zijn boekje te buiten gegaan ? Is Fred dan toch echt geëxplodeerdterwijl Koen mysterieuze zaken was gaan regelen?) Weinigen weten dat ik er ’s nachts met Guy’svergrootglas op uit getrokken ben en de oorzaak van al het nachtlawaai heb gevonden. Velenklaagden immers de eerste nacht al over luide muziek. Wat zij niet wisten is dat Koen wat smeergeldis gaan uitdelen aan de plaatselijke bezitters van stereo‐installaties om zo het heftige gekraak van hetbed te maskeren. Het had ook anders kunnen geweest zijn, uiteraard. Maar dat rode oog sprak tot deverbeelding.Na het avondeten bleef Johan’s leven even prachtig als voorheen, aangezien hij zelfs de halvekubieke millimeter sepia die hij verorberde er geen plaats in gaf. Toen hij hoorde dat in het eerstehoofdgerecht ook sepia’s zaten verwarde hij het woord ‘pasta’ even met ‘basta’, en bestelde voor devolgende avond een bord pasta met vogele in plaats van de plaatselijke specialiteit met zeeschelpjes.Nadat Luca vernomen had dat ik graag kinderen wil, ging hij wat met me wandelen en noemde metroostend ‘papa’. De kleine heeft verstand, een immens zangtalent, en werd daardoor de rest van devakantie op handen gedragen. Vooral in Pompeii, maar vraag me niet waarom.
 
Zondag 5 septemberZondag moesten we vroeg uit de veren, maar of dat iets met Johan’s pasta met vogelen te makenhad kan ik niet meegeven. Riccardo had tijdens de ochtendduik nog last van zwarte wijn, want hijblies Kathy’s jacket zo hard op dat ze niet meer kon ademhalen. De Madonna werd die dagopgepoetst, en uiteraard moesten we haar nog zien voor de damanische naaktslakjes weggeborsteldwerden. Met het poetsen in het achterhoofd sprong Fred na de duik het water in om een plank metnagels uit het water te halen, maar de kapitein wist als geen ander dat het maximaal toegelatengewicht van de boot al schromelijk overschreden was, en gooide ze terug de zilte zee in. Fred bleefkeffend met hangende pootjes nadenken of hij er terug achteraan moest, maar was het spelletje alsnel beu.Pechvogel van de dag was Wig, die door een geëxplodeerd ventiel (zou Fred weer… ?) niet mee konduiken, wat hij goedmaakte door al snorkelend een kwartier voor een kwal te blijven hangen.Als ook de kwal het beu werd, maaktn we een uitstapje naar Positano. Het lot van de dorpjes in destreek was een kort leven beschoren, en we wilden Positano nog graag zien, dus namen we elkmogelijk vervoermiddel dat beschikbaar was. Zo belandden we op 2 kleine gondels en een iets groterbootje die ons, overheerlijk in de zon bakkend, naar het door modderstromen bedreigde stukje Italiëbrachten.Na een mooi bezoek aan een nog mooier Positano kon de onderbroekenlol niet uitblijven. Maar watdoe je als je op een gondel zit te bakken terwijl het frisse water lonkt en je geen zwembroek bij hebt? Fred, Thierry en ik wisten het alvast, maar de weergoden antwoordden uiteraard met een kleinonweertje op zee.Onderweg vroeg Thierry of de motorjachten met ‘ROMA’ op zigeuners zijn…Op de terugweg in de metershoge golven maakte een van de gondeliers er een race van, waardooréén bootje zes doorweekte passagiers op land zette. De zonnekloppers in het tweede gondeltjewaren ook doorweekt, maar aangezien Hilde eerst voet op land zette, is zij ook eerst ziek geworden.Haast en spoed is zelden goed !Zondag begon iedereen wel ziek te worden. Hilde aan haar sinussen, de rest wat hoger achter hetvoorhoofd. Roberto bestelde voor hem en zijn Russisch‐Italiaanse een portie friet in Italië. Thierrybegon te vertellen over de tweede duik van de dag (Altzheimer ???). Riccardo bestempelde alleaanwezigen als anorexisch omdat ze zijn kom pasta al vongole niet willen opeten. Ook bij Hilde wasde microbe bij ’t avondeten overgeslagen op grijzere massa’s, want ze vroeg iedereen ‘sprankel ?’.Thierry sloeg de nagel op zijn kop toen hij zei dat hij na deze vakantie terug moest gaan werken,hoewel Andrej na de vakantie vakantie wilde. Johanneke vond dat Jerom er klein, dik en lelijkuitziet. Thierry dacht eindelijk te weten hoe iedereen heet, maar bleef binnen mijn voorspelling doorna 40 minuten Tony’s naam te vragen.
 
Maandag 6 septemberKatleen houdt niet van slenteren.Aangezien Richard deze reis niet meegekomen was, had Hilde geregeld dat Fred en Viviane (eencollega van haar) mee naar Napels gingen om onze groepsfoto te nemen.Door het slechter wordende weer vertrokken we met de bus. Anders waren we met de iets minderruime boot vertrokken, maar in de bus bleek toch niet genoeg ruimte voor onze gefronstewenkbrauwen toen Hilde en Riccardo vertelden dat ze hun kinderen vroeger op reis een gayboygaven tegen de verveling. Hilde pronkte op de laatste dag dat ze op reis over een stem beschikte methaar fluweelzacht gevooisd keelgeluid door de micro en liet een zinderend ‘Broeder Jacob’ iedereenwakker schudden. Nog verdwaasd, halfslapend en onder de indruk beklommen we alle treden vanhet Castello dell’Ovo, en stelden ons pas vragen toen Hilde bij de tocht naar beneden vroeg ofiemand graag de lift wilde nemen. Robbie oefende met Nattie droogweg een huwelijksaanzoekboven op de berg, waarna we gezwind afdaalden naar de Napolitaanse pizzeria di Matteo. Onderwegeen koffietje meegepakt in Cambrinus, met toch iets teveel caffeïne: Riccardo’s hart bezweek bijVicky’s vraag of er ook Hawaï verkrijgbaar was, waarop Guy gezwind een pizza zonder mozzarellabestelde. ‘Nog Nooit Gezien’ bezwoer Riccardo. ‘Typisch Napolitaans’, vertelde Jean‐Luigi achteraf,toch voor de komst van de familie ‘Margherita’ in Napels. Bij het buitengaan probeert Roman evenals bedelaar aan de kost te komen, maar krijgt niets in zijn strooien hoed geworpen.Op de terugweg laat niemand blijken dat ze de pater met opgeheven pij al gezien hadden, en lachenals Riccardo zijn overmaatse piemel aanwijst. De geveinsde emoties moeten met een koud koffietjeweggedronken worden vlakbij het altaar van de heilige Maradonna, en de groep blijft eeneeuwigheid wachten op een bruid die duidelijk niet met een overbekende voetballer wil huwen. Leenkrijgt haast een depressie omdat ze het bruidskleed niet kan bewonderen (hoe zag jullie trouwdageruit, Wig ?) en aangezien het bedelen niets opleverde, proberen onze Russen als buitenwipper aande kost te komen. Andrej met de obligate pet met ‘Russia’ erop en Roman met zijn strooien hoedsieren waarschijnlijk nog weken de voorpagina’s van Italiaanse tabloids.We danken allemaal Renzo die nog net op tijd de bus ervan wist te weerhouden ons de lange weg diewe afgelegd hadden opnieuw te bewandelen, en we lieten ons een dikke 2 uur terugrijden voor eeneerste nachtduik.Had ik al verteld dat Katleen niet van slenteren houdt ?De nachtduik was fantastisch, met enkele octopussen en paarsgerande naaktslakken waar geendamanisch perspectief voor nodig is als hoogtepunten. Renzo verbaasde vriend en vijand door eenanker naar het schip te slepen.We mogen gelukkig zijn dat Frédéric nog onder ons is, want maandagnacht ging Els voorzichtig naar’t toilet, spoelde het niet door om niemand wakker te maken, en sloop op de tippen van haar tenenterug naar haar Koentje voorbij Freds bed. Die grapte er een ‘sjjjjt’ uit waarna Els hem met haar bozeoog haast neerbliksemde. Hoewel haar oog er maandag een stuk beter uitzag dan na zaterdagavond.
 
Dinsdag 7 septemberNadat iedereen gedoucht had met de meegenomen flessen kraantjeswater, op aanraden vanRiccardo, wees hij ons er na een mooie duik op dat aan boord een warme douchekop bevestigd zat…Toen de eerste duikers bovenkwamen zag Katleen ze vliegen. Of toch één of andere miniatuurvormvan vliegende visjes die boven de luchtbelletjes van de opstijgende duikers heen en weer sprongen.Na de duik voeren we door een heus hindernissenparcours (door een tunneltje in een grot, langs eenstalagmiet in de vorm van een Madonna, en daarna een grot vol met haar familie) rond het eilandnaar de plaatselijke aanlegsteiger. Daar voelden ze waarschijnlijk al nattigheid, want ze warenbotsauto’s aan het uitladen. Enkele clubleden maakten op de terugweg met hun haast detaxichauffeur (die de ondraaglijke traagheid van de andere transportmiddelen moest goedmaken) zozenuwachtig dat die ongevalgewijs zijn voorganger tot spoed aanmaande. Blijkbaar is Capri by nightheel ongezellig, want iedereen wil op tijd het eiland af. Door de massahysterie vragen taxichauffeursdaarom met recht ondeelbare woekerprijzen als gevarenpremie.Na een broodje waarbij Hilde zich zenuwachtig afvroeg waar Riccardo bleef, namen we de funicolarenaar boven. Er zijn minder mooie namen voor afgedankte sneeuwtreintjes te bedenken. Bovenkregen we een rondleiding langs een hotel waar Richard ooit indruk op z’n vriendin maakte en inbetere tijden Peter Ustinov door Cowaters is gespot, maar die dag verder niets te zien was. Webezochten een tuin waar men de bezoekers vriendelijk verzocht de collectie niet op te eten, wenamen een kabelbaan die Kathy damanisch groen deed uitslaan. En ergens onderweg volgde eenbusrit die Riccardo op het idee bracht ons een specialty ‘leven als sardientjes’ in de maag te splitsen(tot groot jolijt van Guy die vond dat met het overgewicht van Vicky nu echt de maat of de bus volwas).Salvatore (of was het Robbie) speelde verstoppertje met Nattie op het droogie terwijl de rest al langop de boot zat, waardoor Riccardo even het liedje ‘l’Italiano Verde’ nabootste, en terug zijn normalekleur kreeg toen het koppel vlak voor het afmeren aan boord wipte. (Nee, Koen…)Vlak voordat de Siciliaan de Napolitaan het hoofd op hol bracht had deze laatste nog even de kansgezien de ongebruikte bustickets terug in te wisselen bij een bediende die uit laksheid flink naarboven afrondde. We hadden er een geweldig handeltje kunnen maken in ongebruikte bustickets,maar de maaltijd riep, de immer vrouwelijke Luigi stond al op de aanlegsteiger naar ons uit te kijken.De snode ober dacht ons zijn hormonenkuur te laten betalen, maar aangezien die avond Fred enikzelf een extra nachtduikje gepland hadden en enkel water dronken, viel extra op dat Kitty,penningmeesteres van dienst, vele karaffen wijn te veel moest dokken van de pot waarin Riccardonet de busticketwinsten had gestort.Het eten verliep weer rustig als altijd; Robbie dacht naast het betonnen ook een echt zeepaardje inde Put van Ekeren gezien te hebben, en toen ik hem op de eerste lettergreep van het wezen wees,vermoedde hij al dadelijk dat het een zee‐ezel zou geweest zijn. Ik dacht dan direct aan een spiegel,maar Roberto trok weer mijn aandacht door op rasechte Siciliaanse wijze Vicky af te snauwen die eenglas wijn uit zijn (deze keer wel geleverde) karaf lekkere rode wijn kwam halen. Tijdens eenrookpauze biechtte Vicky dan maar op dat ze geen rood vlees, maar wel een kippetje lustte.Misschien omdat dat een gele snavel heeft ? Ik weet het niet.Fred en ik waren immers met onze nachtduik bezig. Of beter: de helft van het dorp. Deze illegaleactiviteit werd met Italiaanse logica gemeld aan de plaatselijke politie, waarna niks nog eenprobleem was. De bar bij Angelo, waar normaal elke avond een handvol clubleden een grappadronken, zat deze avond afgeladen vol met een heuse knokploeg die de met een baseballbatzwaaiende woeste vissers op een afstand hielden, terwijl Fred en ik met een knipperende kerstboomop een lekke luchtballon naar het rustige havenwater trokken. In dat water scheen zich een krab opte houden waar haast nog geen foto’s van bestonden, waardoor het doel van onze duik wel duidelijkwas. Na een half uur hadden we toch al één zeester gezien, na een uur toch iets meer leven, en inhet laatste half uur wel tien van de schuchtere krabben. Vloekend omdat de laatste krab zich ophieldonder de steen waarvan we in het water gesprongen waren kwamen we 83 minuten later uit hetwater en genoten van de weergekeerde rust in het dorp.Alles was weer normaal: Fred werd verliefd op een dochter van Angelo met een blauw truitje, enKoen en Els spuiden dubbelzinnige opmerkingen. Waar een gemiddelde man om de 7 seconden aansex denkt, denkt Koen er om de 2 seconden aan, en waar Riccardo enkel aandacht besteedt aan allesonder de gordel, legt Koen zijn gordel gewoon iets hoger… Nu zijn lat nog ?
 
Woensdag 8 septemberBij het ochtendgloren werden we door Sergio getrakteerd op een stukje cake met een druppel koffie,en Els deelde haar bedgeheimen door te melden dat ze snakte naar iets krokanters met wat gerooktserbij. Hilde en Riccardo vertrokken naar een trouwfeest, waardoor Renzo en Katleen zich alsvolwaardige gidsen zouden ontpoppen. Renzo had echter zijn handen weer vol met het sjouwen vanzijn gelukkig nog niet oudere zoontje, dus doorstond Katleen de beproeving met vlag en wimpel,maar dan weigerend deze laatste hulpjes mee te nemen.Ook Fred en Viviane waren door Hilde weer opgetrommeld om wat op ons te letten. Wat zij nietwisten was dat mijn uitgebreide verslag over hun uitspattingen Hilde binnenkort promotie bezorgt.Dat krijg je met een corrupte gids als voorbeeld.Terwijl Ronny en Ann en Fred en Viviane uitvochten wie nu de oorzaak van de regen was (de eerstendachten de regen uit Freiburg meegebracht te hebben, de laatsten gaan gewoon altijd op vakantienaar regengebieden) reden we met actieve ruitenwissers naar Pompeii. Daar waren de Russen doorhet gebrek aan vlag bij de gids al dadelijk het Noorden kwijt, en Koen verkoos een half dagje singledoor het leven te gaan.Eigenlijk was er op de hele reis maar één moment waarop Koen niks dubbelzinnigs te vertellen had,en dat was de avond na zijn single trip door de lavastad. Aangezien al lang duidelijk was dat hetgeluid van opengerukte velcro aan mijn short het nemen van notities voorafging, begreep hij vooreen keer dat mijn dreigement m’n broek open te doen niets anders te betekenen had. Gelukkig hadik mijn dreigement op minder dan 2 seconden uitgesproken, denk ik ?Na Pompeii trok de groep na de desbetreffende uitroep van Kathy op naar de Vieze Vuzius. Eerst eenhoopke stenen, dan een bergske, en dat met een remake van de beruchte film onder de noemer“Cowilla’s in the mist”. Een kwartier klimmen om de wolken van nabij te onderzoeken (Guy had zijnvergrootglas niet bij) waarna we nat van zweet, condens en regen terug ons heil in de bus zochten.’s Avonds is de mist niet uit ieders ogen verdwenen, want Johan ziet de koffiebonen in de Sambuccaaan voor vliegen, en de op het trouwfeest aan Hilde traditioneel uitgereikte cadeaus bleken dozenmedicijnen te zijn om de ruilhandel in drugs op een hoger niveau te tillen onder de zieke Cowaters.De enige die dan weer over een net iets te goed zicht bleek te beschikken was Mireille, die Renzobetrapte op het bestellen van nog een grappa. “En hij doet nog teken tegen de garçon om het stil tehouden, tss, die zal goed slapen vannacht !”…Ondanks zijn eerdere poging sloot Koen de avond toch weer op vertrouwde wijze af; toen ik Elsvertelde soms een “tettereir” te zijn waarbij dat woord niks met borsten te maken had, bleek Koenzich onder dezelfde noemer te willen indelen, maar dan met de ondubbelzinnig dubbelzinnigebetekenis.Een geplande nachtduik werd uitgesteld; het onweer uit Freiburg hield nog steeds te hard aan.
 
Donderdag 9 septemberGaan we vandaag naar Baia ? Bah ja. Of zo dacht het merendeel van de groep er toch over, buitennatuurlijk de Wit‐Russen weer, die duidelijk geen winters gewoon zijn. Na Kitty’s uitleg de afgelopendagen over haar werkzaamheden voor de Post was de hemel vectoriëel overtrokken, en het dusdanigkleine onweertje dat slechts één dode had gevraagd deed Andrej en Olga beslissen niet mee te gaanduiken, terwijl de onbezonnen jongere broer Roman toch blijk gaf van meer integratie.Na een uur bijslapen op de bus schrok iedereen wakker van Vicky die een luidkeels “ocharme” doorde bus deed schallen, waarna iedereen zich omdraaide en verder sliep. Buiten Guy, die door eenwoelende Kathy intussen uit zijn zetel was gewerkt.Nattie, die eigenlijk Nataliya heet, wist me te vertellen dat Natacha hetzelfde is als Nataliya, maar datiedereen haar Nataliya noemt, wat ik dringend aan de rest van de club uitlegde aangezien zij haartotnogtoe altijd met de Russische equivalent aanspraken. Groot was hun verbazing nu ik aantoondedat Robbie’s twee vriendinnen één en dezelfde persoon bleken te zijn. Zoals gewoonlijk straaldeRoberto weer, of was het Salvatore? In ieder geval voornamelijk als hij zijn tanden bloot lachte. (NeeKoen …).Door de bus afgezet in de achtertuin van de Camorra vertrok de eerste groep met een Zodiac naareen oude pier in het water. De tweede groep bleef achter en hield zich met dringende vragen bezigals de herkomst van het zout in de zee of de geschiedenis van de hysterie. Dienaangaande wist Vickyte vertellen dat ze bij haar baarmoederoperatie door haar broer op het hart (of een ander orgaan)was gedrukt er zeker van te zijn dat de chirurg niks in haar achterliet. Thierry raadde Vicky aan opcontrole te gaan bij een archeoloog, terwijl de chirurge van het gezelschap zich afvroeg waar ze haarvlaggetje van de vorige dag nu ook alweer weggestopt had. Aangezien hysterie het gevolg is van eenlege baarmoeder, vroegen we ons af of Vicky’s lachbuien dan toch niks met een lege maag te makenhadden.De duiken werden berucht. Buiten een vierkante centimeter mozaïek of drie die angstvallig tussen desponzen opwapperende vinnen van de gids werden blootgelegd (néé, Koen) en wat damanischedinges was het zicht nihil. Dat grotendeels door de stofpartijen die de gids Pompeii‐gewijs naarboven deed dwarrelen. Gelukkig droeg hij een fluo BCD waardoor duidelijk werd in welke richting wehet van naaktslakken voorziene touw moesten volgen.Tussen het duiken door maakten we kennis met de Italiaanse logica (groep 2 duikt eerst) en de regievan Hilde die het doek liet vallen over het spelen met onze voeten. Wig en Thierry staat nog eenmooie toekomst als gordijn te wachten, hoewel Thierry dan eerst met zichzelf in het reine moetkomen. Door mijn spokende duiklamp dacht hij ‘s nachts bezoek te krijgen van fotonen, maar ikdwaal‐licht af.Katleen herinnerde me er tussen de stoffige duiken aan dat ik niets over haar ging schrijven, maar ikbracht haar selectieve geheugen dan weer aan het licht door haar aan het klatergoud te herinneren.Vicky die het corrupte stukje gesprek had opgevangen droeg haar van het mozaïek afgebrokensteentje bij door geld aan te bieden om juist wel wat over Katleentje te schrijven, waarop ik eenmoddercatchwedstrijdje voorstelde. Spijtig genoeg brachten de vrouwen van groep twee hetonderwerp op de douches in de vrouwenkleedkamers: ze zouden met vijf samen onder de driekoppen gaan staan. Het blijft wachten op de foto’s .Hoezeer ik heel de reis ook mijn best deed het werken aan het verslag op een zo discreet mogelijkemanier te doen, kwamen de aanwezigen op het idee een censuur in te stellen, waarop ik besloot erhelemaal m’n mond over te houden.Hilde veranderde weer het onderwerp door iets te vertellen over in mijn broek komen zoeken, wat ikuiteraard nooit tegen Riccardo zal herhalen. Waarschijnlijk had ze wat teveel pillen genomen, wantdie dag dook ze nog eens mee, zij het duidelijk niet bij volle verstand.Nog iets wat we uit de aandacht van de enkel onder de gordel kijkende Riccardo moeten houden isde elegante tewatergang van Els, die volgens eigen zeggen mooi op haar poep in het water kwam.Dat onder haar achterwerk zich het lichaam dezes schrijvers bevond zal ik maar uit het verslag laten.Toch gek, trouwens, dat we in Baia zo lang hebben moeten wachten om iets te bekijken dat er al2000 jaar ligt. En dan nog is er letterlijk maar een tipje van de sluier opgelicht.’s Avonds was iedereen gelukkig weer een pak duidelijker. Vicky bestelde een capucello, en verteldeme een keer of tien dat ze al 2 keer had gezegd dat ze last van haar darmen had, Els zei ‘haha Breda’en lachte groen met Koen, en Robbie vond Luigi picobello.Mag ik trouwens nog even voorstellen op volgende duikreizen naar warme landen steeds Vicky meete nemen ? Als je haar een fles warm water geeft maakt zij er ijsblokjes van, en dat is mooimeegenomen.
 
Vrijdag 10 septemberEen dag met drie duiken kan niet meer stuk. Zeker als er wereldrecords gebroken worden. Mijnduikbril die bij het te water gaan achter m’n duim bleef hangen en het water in dook, werd op 58seconden door Riccardo terug bovengehaald. Hij bleek de bril op 16 meter diepte te hebbengevonden, waarna hij erin moet geslaagd zijn de drie minuten safety stop op een luttele 20 secondenaf te haspelen. Onder de indruk trachtte ik hem aan het einde van m’n eerste duik te verbeterendoor op 3 minuten mijn door m’n Suunto aangegeven 17 minuten in den blauwe uit te voeren,waarna het ding de Italiaanse logica volgde en er de geest aan gaf.Die Italiaanse logica liet zich tijdens de duiken van haar beste kant zien: Groep 3 stond bovenaan hetblad, en werd later groep 1, waarna groep 1.3 eerst te water ging en groep 2 gesplitst werd over …Gek genoeg was Riccardo er heftig voorstander van de eerste groep het nummer 1 te geven, maaraangezien de leden ervan dachten dat hij het over de andere groep 1 had, moest groep 2 het evenlaten bezinken voor ze dan toch enkele duikers in het water zagen springen.Tussendoor kreeg Els haar zin met een krokantere tractatie van Sergio, waardoor we vergaten dat detijdens de briefing doorgegeven duik op 20 meter begon met een swim‐through op 38.Intussen riep Riccardo luidkeels dat de Russen meloenmannen waren, en terwijl Koen zich daarvragen bij stelde hurkte Olga met haar poes op haar schoot.Riccardo liep naar de bar om een cappuccino na 11 uur aangezien hij de koffie niet gezien had die 24mensen voor zijn neus uitdronken, waarna zijn eigen raad om onder water de ogen te openen ookboven water niet kon uitblijven.Kan je Thierry begrijpen, die, de kluts kwijt, vond dat men teveel had belanggescheld ?Ik alleszins, want door de modderstroom die de vorige nacht haast een dorpje in de buurt vanPositano van de kaart had geveegd kon Renzo bijna niet uit de boom springen vond ik, terwijl ikuiteraard de boot bedoelde van waarop de schipper wild rondvarend twee puberende vissers ervanweerhield een immens visnet over de van naaktslakken genietende duikers te werpen.Even aan Antonio, onze uitmuntende doch in droogpak duikende gids uitgelegd dat “drysuit” in onzetaal uitgesproken wordt als “watje”, wat hij enthousiast enkele keren herhaalde om de tongval juistte hebben. Begrepen had hij het niet helemaal, want hij kwam boven water met water in zijn kelder.Al bij al weer een rustige vrijdag dus zonder al te veel belevenissen.
 
Zaterdag 11 septemberAangezien wekkers in Italië de cirkel in 26 stukjes verdelen, en Riccardo alle niet‐duikers had vertelddat de duikers een half uur later moesten komen, zijn we anderhalf uur later gaan duiken dangepland. Voor een keer was het duidelijk dat groep één eerst dook, ditmaal door het ontbreken vaneen tweede groep. Die was er wel, maar sprak Italiaans, was te laat wakker, en de wereldvermaardefotograaf had zijn toestel naast zijn wekker laten liggen.Gids Mario, geboren en getogen aan de Vervece, kreeg geen genoeg van de overmaatse barracuda’sterwijl anderen damanisch naar naaktplankton zochten. Tony dacht voor de duik even dat zijn maatvan jacket op Vicky’s lichaam bemeten was, en gaf daarmee al voortekenen van zijn Total Collapselater die dag. Stilaan wordt het duidelijk dat de groep wat vermoeid begint te worden, en de dagrelaxen in Sorrento is een aangename afsluiter voor haast iedereen.Mireille echter krijgt nog een flinke uitbrander van een verkoopster van een wijnwinkel die haar vanbedrijfsspionage verdenkt, en speelt met haar camera verstoppertje met de boze Sorrentese, terwijlGuy de netelcellen van een kwal met 2 meter lange tentakels van zich af krabt.Ergens kwam er ook nog een verhaal over Vicky in me op, die de gewoonte gekweekt blijkt te hebbenmet een tampon in haar mond rond te lopen terwijl ze met het touwtje flost, maar het zou ook eenpamper geweest kunnen zijn.
 
Zondag 12 septemberHilde en Riccardo boeken een weekje vakantie bij om alles nog eens op een rijtje te zetten voor ze inenkele dagen tijd hun verhuis moeten regelen. En gelukkig toonde een baardige zwarte vrouw zichbereid onze saaie reis op te fleuren met het mooie verhaal dat ze een voetbalploeg uit haar dorp(inclusief hun woonsten) als handbagage wilde meenemen. Anders had ik niets gehad om over teschrijven, uiteraard. 
 
Benoit