Vrijdagochtend 3.00 u. Hop met de beentjes en joepie weer met de club opvakantie. ‘To boldly go where no man has gone before’ dacht Johan en hijhad alvast een pak Star Trek afleveringen bij. ‘Beam me up Riccardo’ wasEric De Ridder nog aan het dromen toen we hem uit zijn bed belden.Onze piloot van dienst was David De Ridder maar die had zich gelukkig níetoverslapen en zo landden we veilig in Port Ghalib, Marsa Alam alwaar we nog enkele uurtjes de tijd moesten doden vooraleer aan boord te mogen gaan. Het hele gebied is in volle aanbouw en zo ook de souvenirwinkeltjes. Voor ze het goed en wel beseften, stonden Stefan, Jacky en Walter D in een klein winkeltje van etherische oliën tussen deboormachines, hamers en bijhorend lawaai te ruiken aan allerlei geurtjes. De Egyptian viagra was volgens de verkoper niet te missen maar de azijngeur riep andere gevoelens op. In ieder geval, ze zijn daar buiten gewandeld met veel glazen flesjes en een platte portemonnee.Ach, waar is de Jef als ge hem nodig hebt!
 
In de late namiddag mochten we aan boord van de mooie ‘Blue Horizon’ en kozen we hetruime sop. Sop, sop, sop, 180° graden draaien en een uurtje later lagen we terug aangemeerd.Aha, vergeten benzine te tanken. We vonden al dat de kapitein heel erg van zijn Egyptischeoren aan het maken was tegen de crew. Maar even later vertrokken we dan echt voor eenheerlijke duikweek…
 
Elk ochtend om 06.00u (hm, is dat eigenlijk wel vakantie?) werden we gewekt met een luide‘Good Morning’ en deden we eerst onze ‘tank check’. Dagelijks knalde er wel een o-ring bijiemand en bij Stefan vloog er zelfs een slang van de eerste trap gevolgd door een o-ring. Hetgeeft wel direct een veilig gevoel.Om 6.30u samenkomst op het schaduwrijke achterdek voor de ochtendbriefing. Anders, onzeZweedse gids met een geweldig gevoel voor Britse humor en een voorliefde voor schoonvrouwen (nietwaar Eric en Johan!), gaf een gedetailleerde beschrijving van het rif waarbijandere aangemeerde boten steevast aangeduid werden met ‘UB’ ofte Ugly Boat.Na de indeling in buddyparen, gingen we ons aankleden. Let wel Larja, het gaat hier dus omaankleden, niet uitkleden. Gezien Jacky dit verslag ook leest, geven we geen verdere details.(Ja sorry hè Katleen maar in de States geraakt dat verslag anders nooit door de censuur).Om 7.00u sprongen we in het water en onmiddellijk werden we overmand door de oneindigeschoonheid van de natuur en het leven onderwater. Alles kregen we te zien. Haaien,schildpadden, Napoleonvissen, papegaaivissen, naaktslakken, roggen, barracuda’s, en zelfseen tandbaars van 2,5 meter! Ja, Chris, als ge het hier nu zo zwart op wit ziet staan, vindt gehet dan zelf niet wat overdreven.Gelukkig waren er een paar fotografen mee en samen trokken ze ongeveer 5000 foto’s.(Walter zit weeral dagen achter zijn PC om er een mooi verslag van te maken, maar dit geheelter zijde) Ook Thierry, onze nieuwbakken cameraman toonde dat hij filmisch talent had. Nietzoals Ké die tijdens de 300ste duik van Thierry aanbood om hem te filmen. Laat ons zeggen, erzat beweging in de beelden. Véél beweging.Rond 8.00u was iedereen terug aan boord en werd het ontbijt geserveerd.Eieren naar keuze, yoghourt, pannenkoeken, lekkere kaas, toast,.. Voorextra fruit moesten Stefan en Martine wel op hun knieën gaat zitten eneen danske doen voor de crew. De crew die de hele week trouwensbijzonder attent en hulpvaardig was.Tijd om uit te rusten, wat te babbelen of te lezen op het bovenste zonnedek. Naarmate de zonharder scheen, werden de verhalen ook heter. Omdat dit verslag geschikt is voor alleleeftijden, kunnen we spijtig genoeg niet ingaan op de lingerie fotoshoot van Katrin maar hetkan motiveren om zelf eens mee met Cowa op vakantie te gaan. Een en ander werd noghilarischer toen Katrin haar boek over een seriële verkrachter neerlegde met de woorden: ‘hmdit heb ik in een wip uitgelezen’. Foei, foei, maar Matthias spitste zijn oren en begonuitgebreid over zijn eerste seksuele voorlichting te vertellen die hij kreeg in de Grotten vanHan. Laat uw fantasie maar werken.
 
11.00u. Tijd voor de tweede duik. Onze Zwitserse duikgids Fefe (spreek uit fifi, zoals eenZwitsers schoothondje) gaf een beschrijving van het rif en het Russische spionagewrak ophaar eigen bijzondere wijze. Hiervoor combineert ze ADHD, precies overal jeuk en eencursus buikdansen overgoten met een brede glimlach. We waren in ieder geval goedvoorbereid en de Frank zag de penetratie van het wrak helemaal zitten.In groepjes gingen we in de zodiacs en hop we waren weer vertrokken voor een uurtjegenieten. Steven waarschuwde ons wel dat we moesten opletten voor een mogelijk amfidroompunt. Er zijn er daar maar vijf van in de hele wereld en ’t zou toch moeten lukken als we erhier een tegenkwamen. We horen de lezer denken ‘waar hebben ze het in godsnaam over enwat doen die fameuze punten dan wel’. Ja we weten het ook niet maar hij miste zijn Elly enover wat moet een mens dan zoal vertellen om de tijd door te komen. Juist ja over amfidromepunten.Hij had beter iedereen nog eens gewaarschuwd over de gevaren van de zee. Dan had Stefanmisschien dat vuurkoraal geen hand gegeven. Met alle gevolgen van dien. Azijn hielp nietvoldoende en dus toevlucht gezocht tot grootmoeders middeltjes. Pipi erop en klaar.Smakelijk. We hopen dat Stefan zijn handen gewassen heeft voor hij aan tafel ging. Wedenken het wel. Hij is nogal proper op zijn eigen.Van eten gesproken. Het middagmaal met allemaal heerlijke Egyptische specialiteiten lonkteen uitgehongerd vielen we aan. Oké dat is wat overdreven maar de manier waarop Tom in dehoumous vloog was niet normaal. En het is niet dat er niet genoeg was. Met ondertussen driemottige* mensen was er eten te over! Wim, Werner en Kris deelden de eer door dokter Katrinen haar paracetamollekes vertroeteld te mogen worden. Trouwens nog even melden dat Tomoveral in én op vloog wat Arabisch was. In de les Arabisch van Hamin én op de crew vooreen robbertje worstelen. We denken dat hij zich aan het bekeren is maar we kunnen onsnatuurlijk vergissen…* mottig is antwerps voor ziekTijd voor de siësta. Een woord dat niet in Riccardo zijn woordenboek staat. Nee dan liever bij35° in de volle zon wat gaan opdrukken, optrekken, paaldansen, enfin alles om Hilde en hetander vrouwvolk te imponeren. En het moet gezegd, in de sexy swimsuit van Wim zag hij erzeer appetijtelijk uit. Hm hm.Wie ook een rustpauze nodig hadden, waren enkele zwaluwen die, uitgeput van hun verrevlucht, op onze boot neerstreken. Chris gaf deskundige uitleg over hoe die dieren hier gerakenen waar ze naar toe gaan. Asielzoekers avant la lettre. Chris is dan ook een groot vogelkennermet als levensmotto ‘ik kan al wel vogelen maar nog niet vliegen’…Onze Jef had geen pauze nodig. Tussen twee duiken zat hij altijd wel ergens aan zijn gsm teprutsen tot hij verbinding had. Zo braaf als die aan de achterblijvers dacht. Om het met z’neigen woorden te zeggen: ‘Ik ben te braaf voor deze wereld, maar te stout voor den andere’.Tja, t’ zal wel zeker als hij het zelf zegt.
 
16.00u Tank check en briefing. Ditmaal door Kevin de derde gids aan boord. We kregen eenprofessionele beschrijving van de duikplaats en voor de buddyverdeling waren de kandidaatdivemastersverantwoordelijk. Het leverde interessante combinaties op geïnspireerd door hetaltijd belangrijke ‘love your buddy’ motto.Het trio Stefan, Ann en Werner waarbij Werner zich blijkbaar met velcro aan Stefan hadvastgeklonken en Ann ellebogenwerk nodig had om er ook bij te horen…Hilde en Walter D geselecteerd op basis van hun identieke vinnen…(en de Riccardo maarproberen indruk te maken)Kris en Els, waarbij Kris enthousiast kirde: ‘Dààr weet ik alles van’ toen Els stond na tehijgen van de sterke stroming. Els en Kris zijn dan ook roommates…Genoeg gespeculeerd. Tijd voor het avondeten. Het eten was altijd in buffetvorm en er wasdie avond wat deining. Dus opletten met een vol bord. Maar Martine hield een oogje in hetzeil en kon dus op tijd tegen Walter V gillen: ‘Pas op voor uw ballen!’ Het waren dan ookfrietjes met gehaktballen in tomatensaus.Ondertussen zat Ké tevergeefs braaf al een hele week naar blubberpudding te snakken,normaal een vaste waarde op het menu. Bleek dat ze die vorig jaar op een onbewaakt momentdoor het raam gekieperd hadden. Los de Rode Zee in waar hij nog bleef drijven ook. Shameon you!Na het eten werden we altijd verrast door een trucje van Hamin, de zaalverantwoordelijke. Enhet moet gezegd het raadsel met de 5 tassen was knap. Wim zei: ‘Mannekes, mannekes, hiermoeten we is goed over nadenken.’ (Wim noemt iedereen graag ‘manneke’) En Stefan krabdein zijn haar. Haar dat hij gelukkig nog had want eerder die dag was er een stemming geweesten het was kantjeboord of we hadden er nog een bowlingbal bij.En het werd avond. Tijd voor de randanimatie en het huiswerk. Richard vloog in de foto’s naeen emotionele oproep aan de groep, in de whiskey (als hij de fles terugvond tenminste) endeed illegale zaakjes met Hamin (jaja), Thierry liet zijn filmische kunsten zien en Frédéricveranderde eerst in het perfecte Stille Meisje en dan in de bloeddorstige en sluwe Weerwolftijdens het Weerwolvenspel. Bravo!Ondertussen lag Ké op de uitkijk en jawel hoor, geen weerwolf maar een mooie groteschildpad aan de oppervlakte. Grote spot erop en genieten maar!Met welk een mooi beeld konden we ons moede hoofd te rusten leggen. Op de fluittonen van‘tea for two’ en een hilarische Louis de Funès imitatie door Walter V trokken we elk naaronze rustplaats.En voor we het goed en wel beseften, zetten we weer voet aan grond inZaventem. Maar we waren nog niet thuis. Ah nee, eerst nog een taxirit vanhet soort dat slecht is voor hartlijders.De rit is met geen pen te beschrijven en we kunnen alleen maar besluitenmet de laatste woorden van Matthias: ‘Nu ga ik dood en ik heb nog altijdgene manta gezien!‘. Ondertussen wisten we al dat hij altijd en overal hetlaatste woord moest hebben maar dit was wel erg triestig! Gelukkig ging hijniet dood en wij dus ook niet maar Riccardo heeft er wel een pijnlijkeherinnering aan over gehouden. Een gebroken teen. Auw.Tot hier het verslag. Het was goed, héél goed en met heimwee zitten we op het toilet waar wegeen blijf weten met het gebruikte wc-papier. Terug in de pot zeker.
 
Ké, featuring Wim Troetelpoedel.