Duiksafari The Brothers / Deadalus / Elphinstone – 2007
 
Op een onmenselijk nachtelijk uur in de nacht van 26 april stonden 24 cowa’tjes met kleine oogjes te wachten aan de coffeecorner te Zaventem. Het was immers weeral de hoogste tijd om er een weekje tussenuit te trekken richting Egypte. Na de nodige boetes te hebben betaald voor overgewicht (buiten Richard, boven de 50 kilo en 6 stuks moet je blijkbaar geen boete meer betalen) en het aanbrengen van de nicotine stickers konden we eindelijk boarden en onze nachtelijke rust proberen verder te zetten.
Na een voorspoedige vlucht werden we in Hurghada verwelkomd door een Deense schone van Blue O Two waardoor de hormonenspiegel van enkele vrijgezellen al onmiddellijk in overdrive ging. Tom begon dan ook al snode plannen te smeden om haar email adres te bemachtigen. Na aankomst in de Marriott scheurden de meesten van de honger en trokken we daarom naar onze vaste pizzeria alwaar er toch hier en daar een moedige ziel het aandurfde om een pizza Hawaï te bestellen. Ondertussen had Richard al het woord genomen voor een eerste announcement, en die was niet zo goed: doordat ons aller Ké’tje enige tijd in de decompressietank van het UZA moest doorbrengen moest er een andere vrijwilliger voor het reisverslag gevonden worden. Een chinese vrijwilliger werd vrij snel aangeduid en deze kon niet anders dan deze taak lijdzaam te aanvaarden. Moest ik toen op de hoogte geweest zijn van alle pogingen tot verleiding, omkoop en bedreiging die zouden volgen, ik zou wel twee keer nagedacht hebben. Ook persvrijheid blijkt in Egypte een rekbaar begrip. Ik heb bij deze dan nog meer bewondering gekregen voor de jarenlange inzet van Ké om deze ondankbare taak steeds tot een goed einde te brengen. Dit gezegd zijnde, rest mij enkel nog te melden dat de ongecensureerde versie van dit verslag tegen opbod verkrijgbaar is op Ebay en dat in het belang de deelnemende personen de namen in de verslag gewijzigd werden, elke referentie naar bestaande personen rust op louter toeval en opmerkingen enkel gemaakt kunnen worden aan de betreffende gerechtsinstantie, Papa en Mama Cowa.
 
De donderdag werd verder rustig afgewerkt aan het zwembad en de beachbar van de Marriott, waar de happy hour toch onze interesse kon opwekken, al dat het moeilijk was onze aandacht op de bar te houden met alle Russische schonen die passeerden. Wel raar dat die daar allemaal met hun vader op verlof gaan. Ondertussen was de avond gevallen en verplaatsen we ons naar het diner, alwaar Ben inventief te werk moest gaan met jogging en riem om alsnog aan de dress code te voldoen. Jelta dacht een weekje vrij te hebben van het rusthuis, doch wist niet dat er ook een aantal oudere vandagen meegingen, die soms toch een beetje hulp nodig hadden bij het eten, zodat Jelta vanaf toen altijd naast Stefaan ging zitten om ongelukjes te voorkomen. Hij mag volgens Ann dan wel de beste zijn zowel onder als boven water, eten zonder morsen gaat hem nog altijd niet goed af. Fred was ondertussen zoek, doch we vonden hem terug bij het buffet alwaar hij de eerste foto-impressie maakte van het eten voor zijn mama, een bevreemdend, doch hoogst schattig ritueel dat we elke dag zouden zien herhalen. Johan waarschuwde al onmiddellijk dat er geen foto’s van hem mochten genomen worden, aangezien er een copyright op rust, menigen vermoedden dan ook dat hij gecast is voor de rol van Shrek 3. Na een afzakkertje op een terrasje was voor de meesten de dag lang genoeg geweest en zochten we ons bedje op.
 
Vrijdag was nog altijd een relax dag, want aangezien we pas ’s avonds op onze boot konden, hadden we nog een ganse dag ontspanning voor de boeg. Deze werd door de meesten aan het zwembad of op het strand doorgebracht, afgewisseld met een volleybal matchke of een shopping-sessie, waar Ann haar onderhandelingstalent ten volle kon boven halen. 1 Euro korting in ruil voor 1 kusje is blijkbaar een gangbare koers in Egypte, 1 Ann voor 2.000 kamelen nog gangbaarder. Om half vijf was het dan tijd om te verkassen naar de Blue Horizon, ons duikstekje voor de komende week, waar we kennis maakten met een aantal bekende gezicht van het vorige jaar en ook met een aantal nieuwe gezichten. Na de nodige introducties en afspraken kregen we onze eerste overheerlijke maaltijd geserveerd en konden we ons materiaal monteren. Aangezien het onze laatste avond aan wal was profiteerden daarom een aantal mensen om Richard richting shops te volgen om een eerste les ‘sjacheren voor gevorderden’ te krijgen. Terug aan boord was Richard echter alleen, de anderen hadden beslist nog te gaan pijpen, en nog wel met appelsmaak bleek achteraf. Ondertussen was Renzo, die later moest vertrekken, ook gearriveerd en die moest al onmiddellijk beginnen knutselen, want zijn tot rioolbuis omgebouwde duiklamp van 1963 had de reis niet overleefd.
 
Zaterdagmorgen was dan eindelijk het moment aangebroken waarvoor iedereen gekomen was, tijd voor een duikske of twintig. Pieter was ondertussen al redelijk lastig, want zijn tekort aan nicotine moest dringend gecompenseerd worden met stikstof en Dray de duikgids bleek niet van de snelste om in het water te gaan (een eigenschap die ons later nog zuur zou opbreken). De checkdive verliep voor de meesten voorspoedig (een kilooke lood meer of minder niet te na gesproken), al dat Fred het nogal op de put van Ekeren vond trekken, alleen met wat meer kleur. Na de nachtduik was de kapitein was zo vriendelijk geweest om de jacuzzi te vullen zodat we in het warme water konden opwarmen. Echter zo warm was het water niet, zodat we noodgedwongen met 7 personen erin moesten teneinde toch nog enige warmte te genereren. Later zou blijken dat Els de jacuzzi in haar eentje met een graad kon doen stijgen, maar dat wisten we op dat moment nog niet. Terwijl een aantal mensen rustig nakaarten bij een Sakara, kaarten de anderen bij met het Uno-spel, alwaar Hilde de leuze van het verlof verkondigde: ‘Astmocheilis machalles’, wat vrij vertaald betekent: ‘Als de gewilligheid van de juffrouw hogere sferen bereikt, kan u zich enige vrijpostigheid permitteren’. Wim haalde op dat moment ook voor een eerste keer zijn tondeuse boven, aangezien er een aantal mensen met grote mond hadden verkondigd zich dit verlof solidair te verklaren met de kaalhoofdigen onder ons. Vooral Walter V. verzette zich hier heftig tegen, de meesten vermoedden dan ook dat hij op zijn hoofdhuid iets te verbergen heeft en het zou beginnen met een P en eindigen op rince Albert.
 
Na een nachtelijke vaartocht, bereikten we op zondag dan een eerste maal de Brother Islands, alwaar we zouden duiken op Big Brother. Na een duik op de Aida, het Oostelijk plateau en de Numidia, brachten we ook een bezoekje aan de vuurtoren op het eiland, alwaar we door de ‘bewoners’ van het eiland werden vergast op een kopje thee en een T-shirtje van het eiland konden kopen. Terug aan boord werden we getrakteerd op een showke van de Matroesjka’s op de poezenboot naast ons. Ik gebruik hier noodgedwongen de term poezenboot, want na navraag bij alle mannen bleek niemand achteraf in staat zich de naam van boot te herinneren. Onze kapitein deed ’s avonds ook een poging om zijn dek om te bouwen tot een discotheek met blauw neonlicht, doch met minder succes.
Op maandag werden we vroeg gewekt bij het Deadalus Reef om voor de meesten onder ons de allereerste hammerhead te gaan loggen. Groot was dan ook onze ontgoocheling toen we met 3 boten tegelijkertijd te water gingen en de haaien rustiger oorden gingen op zoeken, wie kan hen ongelijk geven. Maar geen nood, terug aan boord, waren daar Patje en Bruno op bezoek van de Tala, die ons zeiden dat ze reeds elke duik haaien hadden gezien. Daarenboven verkondigde Dray dat hij nog noooooooooit op Daedalus had gedoken zonder ook maar één haai te zien. In onze naïviteit geloofden wij onze Nederlandse vriend, ondertussen vermoedden wij echter dat hij er nog nooooooooit heeft gedoken. Vol goede moed begonnen we aan onze tweede duik, alwaar we op Steven en Wim na, alweer geen hammerhead te zien kregen. Steven had dan ook zijn 100ste duik en had op voorhand verkondigd dat hij er ging zien. Hij zou ’s avonds dan als beloning ook een extra groot dessert krijgen. Geen nood, daar was alwaar Dray’s grote excusenboek, waar in paragraaf 2 vermeld stond, dat we eigenlijk twee weken eerder hadden moeten komen. Tijd voor een derde poging waar Walter D. alsnog voor een vrolijke noot zorgde door zijn uitrusting aan te doen en pas daarna tot de constatie te komen dat hij nog aan de boot hing vastgegespt. De derde poging was wederom ijdele hoop, doch we werden vergast op een groot aantal tonijnen die op rooftocht waren. Deze werden door Stefaan verkeerdelijk aanzien voor haaien, waardoor we toch wilden voorstellen om de cursus naturalist (en niet die zoals op de andere boot bij de Brothers) in de dive master course verder uit te breiden. Aangezien het eerder diepe duiken waren op Daedalus, besloot Ann deze dag al snorkelend door te brengen, dit echter op hetzelfde tijdstip dat de bemanning de leidingen van de boot ging ledigen. Terwijl ’s avonds de meesten terug aan het dagelijks spelletje Uno of de Sakara begonnen, ging Dimitri naar Jaws kijken om toch een haai gezien te hebben. Na een DNA test bleek het wel degelijk om de echte Jaws te gaan.
 
Als tussendoortje op terugweg van Deadalus naar de Brothers, brachten we op dinsdag een dagje door op Elphinstone. We worden door Dray gewaarschuwd dat we hier zeker geen haaien zullen zien, echter dankzij Murphy, worden de meesten vergast op een optreden van een kleine haai die rustig onder ons doorzwemt. Voor de rest genoten we uiteraard van de prachtige koralen op het rif. In de namiddag voeren we dan door naar Marsa Shoana alwaar we het zeegras konden induiken en Ann haar schildpad kon bekijken. Enkelen onder ons legden ook hun laatste proef van het rescue examen af en na een nachtduik konden we alweer moe en tevreden richting Brothers.
Op woensdagmorgen blijkt het verlof toch rare dingen te doen met mensen, zo legt Steven ’s morgens spontaan een ei en vindt Jelta dat ze boven op het dek braaf is gebleven (wat echter niets zegt over wat er zich beneden deks heeft afgespeeld). Ze werd boven op het dek dan ook gehinderd door een denkbeeldig galg die ze moest zien te ontwijken. Niettegenstaande de grote drukte aan het poetseiland zien de meesten tijdens onze drie duiken op Small Brothers toch de nodige haaien, napoleons en andere prachtige visjes. Tom zegt zelfs van pure consternatie zijn hele fles te hebben leeggetutterd. Bij Els springt van pure consternatie voor de tweede keer haar O-ring, ze moet blijkbaar tot voorzichtiger omspringen met haar rubbertjes. Ze beweerde ook dat er nog niet genoeg gebeurd was op deze cruise en beloofde daar persoonlijk verandering in te brengen. Bewijzen hiervan werden tot op heden niet door de redactie ontvangen, doch kunnen nog steeds ingestuurd worden.
 
Helaas was dan onze laatste duikdag weeral aangebroken, en deden we tussen de water-stoeipartijtjes met de bemanning nog twee rustige duiken op het aquarium rif, waarna het terug richting Hurghada ging. Hoog tijd voor les twee van de les sjacheren voor gevorderden door Richard, die zich ondertussen persoonlijk had gepromoveerd tot ambiance manager van de club. Bewijzen hiervan werden tot op heden eveneens niet door de redactie ontvangen, doch kunnen nog steeds ingestuurd worden.
Op vrijdagmorgen hadden we dan de verplichte foto-sessie voor de boot, doch niemand had Pieter verwittigd waardoor hij te laat was voor de officiële foto. Photoshop zal hier alweer ter hulp moeten schieten. Na een dagje uitzakken aan het zwembad ging het dan richting luchthaven waar er nog even een spannend moment opdook doordat Dieter zijn visum niet meer terugvond. Gelukkig kon hij het vrij snel opdiepen en konden we moe en voldaan richting thuisfront. Met dank aan Riccardo en Hilde voor alweer een prachtige vakantie.
 
Kris