Cowa’s exotische Divetour - Reisverslag

Afgesproken om 13u30 aan de Coffeecorner. Slechts een enkeling was wat later. Tot ieders verbazing en gewicht kenden we weinig problemen bij het inchecken aan de Zaventemse balie. Vliegtuig naar 1e halte, nl Londen/Heathrow was doenbaar: Eten oké, weinig turbulentie, geen medepassagiers die een extra dosis aandacht nodig hadden… We konden roestig onze reis aanvatten.
Na 3 uurtjes op de luchthaven van Heathrow kregen we een eerste kennismaking met het Aziatische volkje via het personeel van de Cathay Pacific Airlines: sereen, vriendelijk, warm. Sommigen, waaronder de auteur, trokken de oogjes open, die daarna niet meer wilden dichtvallen en dus heel de nacht mochten wakker blijven. Vele filmen en lokaal entertainment maakten dat de reis richting Hong Kong relatief snel verliep.
Na daar ook 3 uurtjes te verblijven, en nog een laatste vluchtje richting Cebu te hebben ondergaan, kwamen we eindelijk aan op Filippijns grondgebied. Daar wachtte ons een hartverwarmend onthaal van Bruno en Zeepatje. Er was geen terugweg mogelijk.
De eerste indruk van de omgeving was chaotisch. Het leek een grote uitdaging om het verkeer levend uit te komen. Een stiekem vreugdesprongetje maakte zich van mijn hart meester, toen ik besefte dat we 2 uur later heelhuids het haventje hadden bereikt waar ons twee Catamarans lagen op te wachten, reeds geladen met heerlijke sandwiches, lading bier (het begin van Happy Hour?) en frisdrank.
De aankomst te Cabilao was …tja, onbeschrijfelijk… Hilarisch. We werden onthaald door zee-egels, een glibberige ondergrond en warme wateren. Onder het motto “ de zwakke moeten ervan tussen” probeerden we zo goed en kwaad als het kon het schip te verlaten. Weliswaar na een lustige strippartij van de passagiers aangezien we door het water moesten waden. Verder geen commentaar.
Enkele ogenblikken later had iedereen zijn kamer toegewezen gekregen en konden we wat bekomen van ongewilde onderdompelingen en eventuele aanvallen van zeemonsters.
De duiken aldaar waren onbeschrijflijk mooi… Een overvloed van naaktslakken, hengelaarsvis, vijlvisjes, en meer van dat macromoois kwam ons tegemoet. Zelfs een eenzame manta en een (zo bleek later) lekkere zeeschildpad zweefden ons voorbij. Zelfs Op het einde van de duiken werden we steevast opgewacht door Filippijnse jonkheren die het materiaal van ons overnamen nog voor we het water hadden verlaten.
De nachtduiken waren in meer dan één opzicht spectaculair: heel mooi, gevarieerde en talrijk aanwezige fauna en flora verwelkomden ons keer op keer. De eerste nachtduik was er eentje van waargebeurde feiten gebaseerd op een film: Op het einde van de duik kwamen Bram en Liesbeth aan het wateroppervlak en was er nergens een andere duiker te bespeuren. Ook de boot lag er niet meer… Nadat zij het paniekschuim van hun streelzachte lippen hadden geveegd, zonden ze lampsignalen in het rond en begonnen naarstig te peddelen richting een verlichte boot die uiteindelijk Cowa boot bleek te zijn. Het opzet was mislukt.
Ondertussen brak ook de grote dag aan voor Anouk, Andi en Walter, namelijk het praktische examen van de resquecursus. Enkele situaties die daarvoor in scène waren gezet, testten of deze heilige drievuldigheid in staat was om in team te werken en alzo een slachtoffer op een correcte manier aan de kant te brengen… En Riccardo zag dat het goed was.
Ook ons buikje werd verwend. Specialiteiten uit de Filippijnse keuken werden ons met veel “your welcooome, exjuuuse mieee” hartelijk geserveerd.
Ongeveer in de helft van de eerste week gingen we dankzij een initiatief van Domi en wat onderhandelingen van Bruno, op dagtrip naar Bohol. Dit bleek een aangename afwisseling te zijn. Allereerst een bezoekje aan de Chocolate Hills. Dit zijn heuvels die in de zomer een bruine kleur krijgen wegens het verschroeien van de begroeiing door de brandende zon. Nadien een flitsbezoekje aan het aapjesreservaat en een gezellig etentje op de rivier. Uiteindelijk belandden we in het superdrukke centrum, waar we konden shoppen in het plaatselijke shoppingcenter.
Als kers op de taart was er die avond een speciaal buffet met karaoké voorzien. Na de engelstemmetjes van de plaatselijke deernes te aanschouwen besloten enkele moedige Cowaatjes zelf het heft, in dit geval de micro, in handen te nemen. Zo gaven Ké, Wally, Domi, Lorre, Wim, Andi en Anouk het beste van zichzelf. Tot wij allen dachten “mama mia, here they go again. Om dit geheel af te sluiten leek het Bram gepast de showroom te enteren met de boodschap “ze hebben bij ons ingebroken!!!” Tot daar de soundmixshow dus.

Dan was het tijd om naar Malapasqua te gaan. Dit bleek ietsjes toeristischer en had een nog mooier strand als Cabilao. De bevolking in de dorpjes is erg arm, doch heel vriendelijk en zeker niet opdringerig. Enkele goede zielen hebben hier dan ook “gadgets” lees snoep en bikken uitgedeeld wat vooral de kinderen gelukkig maakte.
Wat had Malapasqua nog meer te bieden: heerlijk eten, massage (waar velen onder ons dankbaar gebruik van maakten), en het weerwolvenspel, waarvan Ké de meesteres bleek te zijn en Bruno een absolute fan. Er was voor elk wat wils. Hiervan is Johan getuige, die ondertussen een Tech Dive initiatie achter de rug heeft en een brevetering tot Advanced Nitrox duiker. Ook het Happy Hour kende een groot succes, onder andere bij Marina die spontaan begon met deelnemers naar zeedieren te vernoemen. Een befaamd voorbeeld hiervan is de naaktslak, die uiteindelijk verkoos om Spaanse danseres genoemd te worden
Sofie vierde hier haar honderdste duik en wij vierden uiteraard mee.
De duiken te Malapasqua waren ook prachtig en van begroeiing en ondergrond eigenlijk niet te vergelijken met Cabilao. Hier vonden we zelfs haaien: voshaaien als je vroeg genoeg opstond en slapende ocean white tips in een grot, waar Riccardo meermaals een vin in het aangezicht kreeg te verduren. De dader is bekend bij de redactie.
In diezelfde grotten is onze Hildie langer mogen vertoeven dan gepland. Nadat Hilde de oren niet meer geklaard kreeg en dus niet meer naar beneden geraakte bleek haar buddy spoorloos. De dader bleek niet Patje te zijn, hoewel deze eerst verdachte nummer één was, aangezien hij de uitvinder is van het statement “het buddysysteem is voor janetten” Uiteindelijk heeft Hilde met veel moed een doorzettingsvermogen toch nog de uitgang bereikt.
Om dit trauma te kunnen verwerken heeft Wim zich opgeofferd om een 80 minutenlange shallowduik met Hilde te volbrengen, dit mede dankzij de bijzondere wijze waarop hij de automaat in de mond neemt.
Voor we afscheid konden nemen hebben we verscheidene groepsfoto’s genomen. Het was niet vanzelfsprekend om de groep bij elkaar te krijgen, aangezien de Lorre redelijk laat ten tonele kwam… hij kon geen afscheid nemen van zijn nieuw verkregen bungalow en verscheen dan ook met roodbehuilde kijkers aan dit groepsgebeuren.
De terugreis verliep zonder al te veel tralala, waardoor iedereen moe maar voldaan in de eigen bedstee kon kruipen.

Om privacy redenen zijn sommige namen veranderd.