DUIKVAKANTIE SORRENTO 3 - 12 september 2004
Hallo Cowaters,
Dit verslagje geeft mijn indruk van onze vakantie en is zeker niet historisch correct noch volledig. Ik ben er mij van bewust dat hier en daar de waarheid zwaar geweld wordt aangedaan maar voel je vrij om dit verslag naar believen aan te passen. Vergeef me mocht ik bepaalde namen van personen of plaatsen verkeerd geschreven hebben. Om privacy redenen tenslotte staat iedereen vermeld onder zijn eigen naam.
De
blijde intrede
We waren er helemaal klaar voor. Gepakt en gezakt voor een gezellige vakantie.
En zo begon het al de dag voordien. Riccardo nodigde nog snel een onverwachte
vriendin mee uit, juffrouw D. Hernia. En Hilde had extra water bij. Weliswaar
achter haar oren maar alle beetjes helpen. Je kan tenslotte niet genoeg water
naar de zee dragen. Vanaf dan kon het niet meer fout gaan. De afspraak was
aan de coffee corner.... Ja, ze hadden er wel niet bij gezegd...die van de
vertrekhal. Andy en Ingrid kozen dus voor de aankomsthal. Het gaat tegenwoordig
allemaal zo snel en een mens wil al terug zijn nog voor hij goed en wel vertrokken
is nietwaar. Toen Patje hoorde van de extra vriendin van Riccardo dacht hij
bij zichzelf... hmm dat wil ik ook wel. En hij ondernam een onhandige poging
om de charmante SNBA hostess aan de incheckbalie te verleiden. Ja wadde...charmant...!!!
Het was snel duidelijk dat ze echt niet mee wilde en dat ze liefst zo snel
mogelijk van ons verlost wou zijn. Maar dat gingen we niet zomaar laten gebeuren.
Neen, we gingen eens lekker moeilijk doen bij het inchecken. Wisten wij veel
dat zij ook moeilijk konden doen. En zo geschiedde. Slachtoffers van dienst
waren Bruno, Anouk en Andi. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, er werden
drie extra tickets gekocht en daarmee was de kous af. Ja, dat had je gedacht.
Eén telefoontje naar Rome om er zeker van te zijn dat ze daar ook nog
eens moeilijk wilden doen. En ja hoor, ze hadden de boodschap goed begrepen.
Er zat niets anders op, we moesten Bruno, Anouk en Andi achterlaten in Rome.
Ondertussen wilde Richard natuurlijk ook een vriendinneke en probeerde hij
de Italiaanse security agente te verleiden. Hij liet er zelfs zijn broek voor
zakken! Het scheelde geen haar of hij kon terug naar Brussel. Je kan zeggen
dat ze niet echt onder de indruk was. De vlucht naar Napels verliep vlot en
al van bij de aankomst maakte de stad een overweldigende indruk op Marina
en Dirk. Marina liet haar bagage gewoon staan en Dirk zijn mond viel open
en meteen ook al z'n tanden eruit. Nadat we de drie nakomertjes hadden opgepikt,
vertrokken we richting Massa Lubrense en kon de vakantie echt beginnen.
Over O-ringen en hoog water aan boord
Grote uitdaging was telkens weer het samenstellen van de buddy teams. Riccardo
dacht na, organiseerde, reorganiseerde, herorganiseerde en begon daarna weer
van voor af aan maar uiteindelijk besliste Hilde hoe het nu moest. Tja zo
gaat dat nu eenmaal en het werkte perfect.
De duikboten waren ok, het was wel geen grote luxe maar we hadden wel altijd
een toilet of toch minstens een emmerke voor pipi aan boord. Wim, Pascal,
Bram en Andi weten er alles van.
Voorts was het materiaal in orde. De ettelijke kapotte O-ringen namen we er
bij.
In het water gaan bleek een uitdaging voor Walter. Die ankerde zich vast aan
het laddertje maar dat bleek geen goed idee...
De
zondagsmis
Op zondagochtend kwam Patje z'n ware aard naar boven. De duik werd speciaal
vervroegd omdat hij op tijd terug wilde zijn om naar de mis te kunnen gaan.
Zelfs de burgemeester werd gemobiliseerd om Patje de mogelijkheid te geven
om toch maar bij z'n Madonna te zijn. En trouwens, hebben we hem ook niet
betrapt in de kerk in Positano? Atheïst...!? Ja wadde maat. Bruno heeft
het allemaal geregistreerd. Net zoals hij trouwens én alles én
altijd én overal én iedereen heeft gefilmd. Die heeft kilometerkes
afgelegd!
Italiaanse
lekkernijen
's Avonds werd er altijd heel lekker gegeten in restaurant Funiculi Funicula.
We waren er al helemaal thuis en keken vreemd op toen bleek dat er op zondagavond
een Communiefeest met live optreden ging doorgaan. En als zij mochten feesten,
dan wij ook, nietwaar Andi en company.
Ondertussen was het duidelijk dat de crew van het diving center en dan vooral
Sergio viel voor de sierlijke lokken van Ingrid. Ook de lokale baruitbater
bleek hierdoor erg gecharmeerd. Z’n Nederlands ging er zienderogen op
vooruit.
Veel
lava en shops
Op dinsdag gingen we op excursie. Liesbeth weet nu zeker dat een Touristilleke
af en toe van pas komt. Wim probeerde blind te Vesuvius af te dalen en Sylvie
trachtte Ben te dumpen in Pompeï. Jef kocht er de bookshop leeg en Marina
ontpopte zich als een echte ‘fan van oude stenen’ zoals ze dat
zelf zo lyrisch omschreef. Riccardo loste uit de losse pols het werkloosheidsprobleem
op (maar daar gaan we verder om begrijpelijke redenen niet op in).
De volgende dag ging Sylvie met in haar zog Richard, Jef en Steven, shoppen
in Sorrento. Steven ontpopte zich als een echte shopfreak. Jef was het al.
De tijd dat de man ongeduldig buiten op z'n vrouw staat te wachten is definitief
voorbij. Sylvie weet er alles van.
Het aandoenlijkste koppel deze week bleken Jef en Richard te zijn. ‘Die
twee van de Muppetshow zijn er niks tegen’ aldus Pascal en ze kibbelden
rustig verder.
Het gevecht tegen de elementen
In de marge redde Pascal op heroïsche wijze Erwin, Patje en mezelf uit
het water. Anouk vocht de eerste dagen een indrukwekkende strijd tegen haar
Barepak maar ze heeft uiteindelijk de duimen moeten leggen. En niet alleen
de duimen zo getuigden de talrijke sporen op haar lichaam.
Zeker het vermelden waard is de rookstop van Anouk en Pascal!
Liesbeth liet noteren dat ze deze vakantie haar batterijen weer helemaal had
opgeladen en ze toverde meteen haar mooiste glimlach tevoorschijn. (dat van
die batterijen was achteraf gezien misschien niet zo’n geweldig idee,
maar ja als ge het allemaal op voorhand zou weten...). Ikzelf nam twee valse
starts maar uiteindelijk ben ik dan toch vertrokken voor het begin van hopelijk
vele mooie duiken. Tenzij ik weer op een deskundig arts bots.
Zonder
kleren
Tijdens de eerste nachtduik gebeurde het onvermijdelijke. Bruno's favoriete
t-shirt was Gone with the Wind en hij bleef verweesd achter. Ontroostbaar.
Hij moest en zou haar terugvinden. Zo ging hij de volgende dag in bloot bovenlijf
onversaagd naar de diepste diepten. Echter tevergeefs. Maar iedereen was wel
geweldig onder de indruk. Vooral Andi die probeerde hem achterna te gaan zonder
handschoenen maar hij grabbelde verkeerd. Auwtssjjj.
En dan natuurlijk Erwin. Die zag dat het goed was, draaide zich om en nog
eens om en deed een tukje of een dutje of een slaapje of iets van die aard.
Iemand moest toch kalm blijven.
Knuffelen
in Capri
En dan was er Capri. Bram en Wim konden zich niet inhouden en knuffelden Riccardo
zoals nooit eerder vertoond. Dien Bram toch, hij blijft op zoek naar aandacht.
Geven of krijgen, 't is al eender. Goe bezig!
Capri, waar de rijken der aarde vertoeven. En wie zat daar op het terras van
het chiqueste hotel. Peter Ustinov! In de rol van zijn leven als Richard Z.
godbetert. Den deugniet! Maar even later schrok Richard zich echt een hoedje
toen Bram gewoon een papieren zakdoekske uit zijn rugzak wou halen. Oeps!
Lege
portemonnee
Ondertussen kwam langzaam maar zeker het einde van onze prachtige vakantie
in zicht. En dat kon je merken. De centjes waren op. Zo was er Marina die
dacht te kunnen besparen door stilletjes weg te sluipen zonder haar strandstoel
te betalen. Maar dat was zonder de wakkere strandstoelwachter gerekend. Aha
hebbes! Of Katrin die afbood op een ijsje van 1,50 naar 1 euro en dit tot
grote ontreddering van het verkopertje dat prompt z’n mama ter hulp
snelde.
Snelle
brommertjes en pizza
Ons laatste uitstap ging richting Napels. Hier zagen we het echte Italië.
Meisjes van 8 op snelle brommertjes achtervolgd in nauwe straatjes door stoere
jongens van wel zeker 7. Een zalige pizza verorberd en afgerond met een verrukkelijke
espresso en een groot glas water dat je blijkbaar vóór en niet
na de koffie moest opdrinken (zo hoorden we althans als het te laat was).
’s Avonds werden we vergast op een lekkere barbecue met vis voorafgegaan
door een heerlijk aperitief met perzik. Wim genoot met volle teugen....
En
we gaan nog niet naar huis…
En dan onvermijdelijk, de terugreis. Dit zou een makkie worden. Nauwelijks
het vermelden waard. Doch integendeel. Blijkbaar hadden we zo’n toffe
indruk gemaakt dat ze ons niet wilden laten vertrekken. Eerst stuurden ze
een prachtige blondine. Toegegeven het werkte en sommigen onder ons waren
direct bereid wat langer te blijven. Ik noem geen namen en zeker niet die
van Patje. Maar Bruno zag het niet zitten. En ’t moet zo zijn want hij
heeft ze niet eens gefilmd! Trouwens hij is meer een Marina-type (maar dit
volledig terzijde).
Tweede
poging was een veel te kleine bus waar amper de helft van onze bagage in kon.
Maar we lieten ons niet tegenhouden. De Mercedes van de zaak werd gevorderd
om als camionette te dienen. Er we waren vertrokken richting Napels airport.
De begeleidster stelde ons gerust: ‘dit is onze beste chauffeur’.
Ja ik moet toegeven dat was niet echt waar we op zaten te wachten. Willen
we dan toch maar blijven? Nee, nee, we gingen doorgaan (tot het bittere einde).
Trouwens het was waarschijnlijk hun énige chauffeur.
Enfin de vlucht van Napels naar Milaan was prachtig. Een nieuw toestel met
ruime plaatsen en genoeg beenruimte. Zalig hè Steven.
En nu nog van Milaan naar Brussel. En daar in Milaan Linate ondernamen ze dé ultieme poging om ons toch maar in Italië te houden. Die vlieghaven had beter Milaan Nilate geheten. Zo van ‘Ni late vertrekken hè’. Tja, de tol van de populariteit kan zwaar wegen. Voor alle details verwijs ik naar Bram die ondertussen God en klein Pierke (in dit geval de VTM) gealarmeerd heeft. Samengevat konden we na afgifte van enkele relikwieën toch vertrekken. Hilde stapte het gangpad van ’t vliegtuig op en af gewapend met een greenforce-matrak voor een laatste telling van haar schaapjes. ...achttien, negentien, twintig, eenentwintig, tweeëntwintig, ... ach ja ... drieëntwintig, ...tiens ...vierentwintig... wel,wel,wel...
Slaapwel iedereen, slaapwel Erwin!
Dikke zoen, Catherine
Dit verslag werd integraal gesponsord door Estival, uw partner in Fruit en Groenten!