Reisverslag Thailand - Phuket - Similan 01/02/2010 - 16/02/2010

Ik wil in persoonlijke naam iedereen bedanken voor het sympathieke gezelschap. Ik heb genoten van deze vakantie. Ik schrijf het hier alvast want misschien zie je mij niet meer zo graag op het einde van ’t verslag. Ik hoop van niet. Hier gaan we.
Il est 5 heures, Paris s’éveille. Op de tonen van dit onvergetelijke nummer van Jacques Dutronc vertrokken we om 1 minuut nà half vijf - Steven was nèt niet op tijd, wat altijd een goed voorteken is - richting Parijs, Charles De Gaulle airport.
Schoon op tijd, incheck zonder problemen, een rimpelloze vlucht - de twee ettertjes die de vlucht 12u lang wakker hielden met hun gebleir niet te na gesproken – én alle bagage aangekomen. Geweldig toch!

Week 1 Patong
Met 2 busjes richting Patong, het mekka van het tafeltennis zo zou al snel blijken. In Thaïland rijdt men links-creatief. Frank kreeg er nachtmerries van ‘Ge krijgt hier uw rijbewijs na een schriftelijke cursus zeker…’. Toch veilig en wel aangekomen in het Royal Pawadee Resort en de parking opgereden langs de ingang. Dit lijkt een detail maar de rest van de tijd nam de chauffeur steevast de uitgang om binnen te rijden en ja hoor de ingang om buiten te rijden. Het zal wel iets met dat creatief rijden te maken hebben zeker. Ik zou het anders ook niet weten.
Sawasdee ka, hallo en goeiendag. Na een hartelijke verwelkoming konden we uitpakken en acclimatiseren. Genieten van de rust aan het zwembad, een massageke, ’t stad verkennen, chillen en onze verkenners van dienst, Dominique en Lore, omarmen.
De vijf volgende dagen zagen er in grote lijnen hetzelfde uit. Om 7 uur een prachtig ontbijtbuffet, daarna richting boot en een ganse dag op zee, ’s avonds samen eten en daarna was iedereen vrij om een stappeke in de wereld te zetten.
Enkele losse gedachten die mij bijgebleven zijn:
Je krijgt 8 berichten van Proximus om je welkom te heten in Thaïland (of enig ander buitenland waar je naar toe gaat). Wie houdt zich daar in godsnaam mee bezig en wat ben je ermee. Niks! Beste provider Stop daarmee aub!
Als je in het vliegtuig uw hoofdtelefoon opzet Hilde, moet je óók de draad afrollen én de twee pinnekes in het contact steken. En als het dan nog niet werkt, mag je reclameren maar eerder niet.
Geert, als je je duikzak op slot doet, neem je best ook het sleuteltje mee aan boord.
Een mossel is een redelijk gewoon en frequent vindbaar zeebewonertje. (ook Geert)
Een elektricien is iemand die zijn draad niet uit het oog mag verliezen, zeker niet in Thaïland.
Riccardo, niet alle duikplaatsen heten Phuket in Thaïland.
Er ís geen goede manier om met 18-en te gaan eten en dan de rekening trachten te verdelen. Laten we ons erbij neerleggen.
‘Not spicy’ verstaan ze niet altijd en dan maken ze er maar hot&spicy van.
Wat voor Cindy te heet is, is nog niet heet genoeg voor Jeff. Die dekselse Jeff toch.
Ge moet niet tegen uw baas zeggen dat je de 14de terug komt werken als je de 16de pas landt. Dat geeft altijd problemen Fred.
Als de barman zegt: ‘Sorry, I am lonely’ bedoelt hij ‘Sorry I’m alone en ik bezorg uw bestelling zo rap als mogelijk’ en zegt dit dus niets over zijn statuut als vereenzaamde.
Kitty en Fred, als men u vraagt in het restaurant om uw kreeft te komen kiezen, kijk dan ineens of er ook een bancontact is.
Pillekes tegen zeeziekte hebben wel degelijk nut Tony.
En een zonne-allergie is niet plezant.
In Thaïland kan je je laten bewonderen, zittend in de etalage met je voeten in een bad vol visjes die je vakkundig oppeuzelen. Raar toch.
Als Riccardo gemorst heeft op zijn broek, moet je dat zo discreet als mogelijk afvegen Hilde. Er zijn altijd fotografen.
Samson en Gert heten hier Sangsom en Kristoff en ze zijn even onafscheidelijk.
Als je zweepslagen krijgt, zal je ze wel verdiend hebben, weet Thijs nu ook.
Paaldansen is plezant volgens Fred en Steven.
Ké, soep op een plat bord scheppen is dom en maakt de rest van uw eten zompig.
Wij zijn een sportclub en sporten is gezond en supporteren is ook gezond. Het Thaï boxing was duur en het tafeltennis gratis, en dan is de keuze snel gemaakt. Een palletje had je niet echt nodig (’t was meer schieten op de liggende wip), een dikke portemonnee wel. De sportdrankjes van die topsporters zijn niet goedkoop… Alstublieft en khob khun ka!
De zorg van Walter voor Jeff is aandoenlijk. En Jeff had wel wat zorg nodig want hij was het noorden volledig kwijt.
De eerste week werd afgerond met een heel mooi avondbuffet en bbq (als afscheidsetentje voor Dominique en Lore kon dat tellen) voorafgegaan door het aperitief. Riccardo zijn campari smaakte naar gekleurd water en dat was het ook. Les voor toekomstige barmannen/vrouwen: De flessen op het schab maken deel uit van het decor.

Week 2 De safari
De tweede week verbleven we op de Mermaid. Onder de strikte leiding van Nick konden we genieten van de mooiste duiken voorafgegaan door hele goede briefings en gevolgd door lekker eten, lezen, slapen, massage en uiteraard verliep dit weer in een goede sfeer. Alles top dus!
Toch hier ook enkele bedenkingen:
Het haaienbestand is schrikwekkend aan het dalen en bij deze een oproep aan iedereen: Ga zorgzaam om met uw en dus ook mijn planeet! Khob khun ka.
Walter, als je wil filmen, steek dan je camera in de behuizing. Dat helpt.
Steven praat overdag gans de dag maar ook in zijn slaap gedurende gans de nacht, dixit Thijs. Druk druk druk.
Als Riccardo aangevallen wordt door een trigger fish is dat heel erg. Als hij beweert dat hij nikske gedaan had, is dat zeer moeilijk te geloven.
Bij een rescue examen is het toch beter een wegwerpbrilletje te gebruiken.
Na het rescue examen zag Steven er wel heel erg ‘onlevend’ uit. Ik verwijs naar Riccardo om dat uit te leggen.
Een reuze barracuda kan echt wel heel groot zijn.
Als je heel de dag gedoken hebt, en je kijkt ’s avonds nog naar Nemo, is dat er dan niet een beetje over?
Fred slaat nooit een duik over!
Cindy geef de moed niet op. Er zijn nog wel een paar haaien en je zult er wel zien! En een schildpad is ook een prachtig dier.
Op je eerste duikvakantie alles zien, tot manta’s toe, dat is niet eerlijk.
Niemand wil met mij Jenga spelen. Dan maar een boek lezen zeker.
Trouwens Jeff ging helemaal op in zijn boek van Bob Mendes ‘Overspel’. Die dekselse Jeff toch.
Don Tequila Diego kan zonder probleem aardig wat alcohol verzetten. Steven iets minder. Schol!
Hilde ontdekte een unieke paarse schorpioenvis en ontketende een ware pelgrimage. Toch wel een van de hoogtepunten.
Maar aan alles komt een einde en dus ook aan deze prachtige reis. Moe maar tevreden trokken we richting luchthaven. En kijk, wat vliegt daar nu, een vliegtuig,
neen ’t is goddomme een parkiet… ’t blijven straffe madammen!

Wel thuis iedereen en tot de volgende keer!
Ké