Na een vlucht zonder noemenswaardige incidenten (en dát is wel eens anders geweest…) kwamen we veilig aan in Hurghada en hadden we nog zo’n 260 kilometer voor de boeg naar Marsa Alam. Halverwege de busrit kregen we van de duikorganisatie een drankje aangeboden in een lokaal café. Dat ging allemaal prima behalve dat Katleen na bezoek aan het toilet terugkwam met de boodschap: ‘nóóit ga ik nog naar een moslimland’. Het ís ook niet plezant als ze over ’t muurke meegluren natuurlijk.
Aangekomen in de haven zagen we onze boot in de verte liggen. Een beetje te ver blijkbaar want de bus geraakte er niet. Geen probleem, de laatste 200 meter te voet en onze bagage per zodiac rechtstreeks tot aan de boot. Dat is nu al de tweede vakantie dat mijn bagage via een meer comfortabele weg dan ikzelf op de bestemming geraakt. Ik word een valies in mijn volgende leven.
Na een lekkere maaltijd aan boord konden we eindelijk ons bed opzoeken en ons cadootje van Richard en Cowa opendoen. Voor iedereen een gepersonaliseerde t-shirt. Dank u dank u. Een mooi aandenken en tevens gemakkelijk terug te vinden bij verlies. Dat ondervond Dominique toen ze haar onderbroek verloren was en er naar op zoek moest in de zakken van vierentwintig identieke badjassen. Gelukkig voor ons (en voor hen) vond Laurent het kleinood in een onbe’man’de badjas en vermeed op die manier een gênante situatie. Leg het thuis maar eens uit!
In ieder geval, de boot was eersteklas, zo ook het eten, het logement, de sfeer, de service en het weer. De briefings waren uitgebreid en de duiken mooi. Hoogtepunten voor de meesten van ons, waren onder meer de zeekoe, de dolfijnen, de oceanic whitetip, de schildpadden, de mooie St John’s caves.
Over de gidsen en de bemanning moet wel gezegd worden dat ze bij momenten onbarmhartig waren. ’s Morgens om half zeven werden we met een stevige klop op de deur gewekt voor de ‘brrríííefingg!’ en na elke maaltijd verjaagd met een ‘jella jella jella’ vrij vertaald als ‘bol af’. Het moest vooruitgaan. Maar dat was zonder Wim gerekend. The real man zoals hij zichzelf noemde, voerde een protestactie op zijn eigen typische manier. Na een marathonduik van anderhalf uur moest hij het natuurlijk wel gaan uitleggen bij mama Cowa en de gidsen. Het leverde hem een nieuwe bijnaam op: Solo man. Gene stress!
Wie wel last had van ontstressen, was Wim Pee. Hij negeerde het bordje ‘verboden de dieren te voederen’ volledig als hij daar over de reling hing. Ook Hilde ging door deze onplezierige fase. Het medisch team (Kat&Kat) had dus meteen de handen vol. Figuurlijk weliswaar. Een bloemlezing van hun andere toegewijde tussenkomsten : Dieter trok enkele dagen alle foute registers open en eindigde lijkbleek en onderkoeld in bed maar wel in het gezelschap van twee dokteressen en één assistente aan zijn zijde. Er zijn erger dinges in ’t leven. Riccardo zagen we op een zeker ogenblik paaldansen. Rustig laten doen en negeren, was hier de diagnose. Martine ondervond dat het niet aangewezen is om op een hete douchekraan te gaan zitten. Resultaat: brandwonden! Wat deed ze daar trouwens op die kraan met de Frank? Kris zwaaide eens goed met zijn duikfles en bezorgde Hilde een kanjer van een blauwe plek. Walter (de bruine) zijn beide enkels werden goed ingepakt (hij had last van een spannerke had ik begrepen) en Walter (de witte) zijn dikke teen sneuvelde bijna na een onzachte aanraking met de infrastructuur. Jeff (ook wel Youssef genoemd) stelde zich bloot aan de zon tot hij knalrood verbrand was maar daar mochten de dokters niet aankomen. Zelfkastijding voor het hogere doel! Jaja, leven van liefde en gini. Of was het Duvel?
Voilà, tot daar de ziekenboeg.

Persoonlijke hoogtepunten waren voor Jeff zijn 400ste en voor Luc zijn 500ste duik. Om dit te vieren, gingen ze beide dapper naar 19 meter slechts gehuld in een bikini. Het is goed dat die vissen wel wat gewoon zijn in de Rode Zee.
Mijn hoogtepunten waren jellypudding, mijn bord stiekem aflikken en mijn 100ste duik natuurlijk.
Ivan zijn letterlijk hoogtepunt kwam er op de laatste dag aan boord toen hij zei: ‘nu ga ik het bovendek eens bezoeken’.
Over Christian’s hoogtepunt twijfel ik een beetje. Maar twijfelen doet hij zelf ook. En zelfs daar ben ik niet zeker van. Hmm toch even over nadenken. Ge moet wel opletten dat ge zo niet een en ander mist. Dolfijnen komen niet elke dag langs…
Ook Walter’s verjaardag werd niet vergeten. Compleet met zelfgemaakte spandoek (design Kat&Kat®), slingers en een heuse verjaardagstaart. De wijn vloeide rijkelijk en voor we het wisten zaten we met twee giechelende tieners aan boord nietwaar Ivan en Walter…
Ondertussen ontpopte Richard zich als een volleerde onderwatercameraman met als specialiteit: den blauwe filmen gedurende de safetystop. Eigenlijk zou ik beter zeggen ‘ontplopte’. Want zoals ik het begrepen heb, moest Jef Richard door een nauwe spleet duwen toen deze klem zat met ‘heel zijnen ijzerenwinkel’. Hebben we nu een nieuwe Kabouter Plop? Wat er ook van zij, Richard ondervond zware concurrentie van Dieter. Geassisteerd door Els leverde hij knap beeldmateriaal af. Vooral de magnumlamp opnames in kikkerperspectief waren niet te versmaden. James, de fotograaf van dienst, kon hier nog wat van leren. Spijtig genoeg kwam hij onder water en nadien boven water in conflict met een Duitse madam. En de geschiedenis heeft ons geleerd dat ge dat beter niet doet. Als resultaat werd hij een week geschorst. ’t Was misschien dé kans voor Dieter?
Wie wel zijn kans greep was Riccardo. Tijdens een korte stop op een onbewoond eilandje toonde hij zich van zijn kwaadste kant toen hij iedereen in zijn moedertaal bijeenbrulde als een volleerde kampcommandant. Wat ge al niet moet doen om een cameraman beelden te bezorgen. Maar het moet wel gezegd, Wim Pee kán pompen.
De week vloog voorbij en voor we het beseften meerden we terug aan en moesten we inpakken en wegwezen. Jella, jella, jella! Steven bond de strijd aan met zijn overvolle valies en er was veel gewicht voor nodig om deze toe te krijgen...
Onze laatste dag verbleven we in het poepchique Mariott hotel in Hurghada. Lekker luieren op het strand want het was tenslotte een drukke week geweest. En ook een matchke waterpolo voor de liefhebbers kon er nog bij. Waterpolo werd al gauw waterrugby en alles was toegelaten. Zelfs onze lieve dokters moesten er bijna aan geloven. Katleen werd wel zéér lang ondergeduwd en eens boven opnieuw vrolijk en zonder lucht meteen terug ondergeduwd. Katrin kreeg dan weer een bal snoeihard op haar linkerduim en dat doet pijn!
Afronden deden we in een Italiaans restaurant met een lekkere pizza of pasta. Dit brengt ons meteen naar het einde van dit verslag en bij Riccardo. En in alle eerlijkheid, hij is het Nederlands toch nog niet volledig machtig. Neen Riccardo, als Dieter in de zetel neerploft waardoor Hilde naar boven vliegt, is hij niet ‘met uw vrouw aan het wippen’ en neen, als je een koppel op een terrasje ziet genieten van een waterpijp, zeg dan niet ‘kijk, die zijn aan het p…’.
Bedankt aan iedereen voor het gezelschap en een pizza Hawaï is wèl ne goeie pizza!
Ké

Klik hier voor de foto album van de duiksafari St John's