Reisblog

Verslag: Martine

Deelnemers: Gennaro, Renzo, Frank & Martine, Hans & Kirsty, Henry & Petra, Luc & Ankie, Martynas & Sonata, Pascal & Nicky, Riccardo & Hilde, Stef & Ariane

Ik zal mijn verhaal vertellen hoe ik, Martine, het beleef of hoor vertellen.

Wij, Hilde, Riccardo, Frank en ik, verlengen de Sardinië-club-reis met vijf dagen. We verblijven samen in het huisje van Riccardo’s dochter in het natuurpark 7 fradis van Monte Cresia.

Vooraf:

Amai zoveel bagage seeeeg.

Allez we gon zeulen mè twee duikspul valiezen van 20kg, en een valies van 20kg met de rest van de roemmel, twee handbagages van 10kg, serieuze volksverhuizing agget mij vraagt, mor goe, wemme da van doen !

Woensdag 6 september,

’t wordt hoog tijd om op zoek te gaan naar een kamer voor die eerste nacht ? Effe whatsAppen met Hilde.

M: Affitacamere Gran Cagliari met ontbijt. Zes km van de luchthaven. Denk datta een goei optie is, ni ??

H: Ok maar dat is geen hotel. Hoe zit het met de receptie/ check in ?

M: Hoe 😳 geen hotel ? Receptie 24u.

H: Affitacamera betekent kamerverhuur.

M: Aaah ver te gon seksen 💋💋💋 dus, oooh daarom 24u 😂😂 !

H: Da kan 😆 zal het eens goed bekijken.

H: Oké is toch geen sex-hotel. kinderen zijn ook toegelaten. Zal ik da boeken ?

M: jaja doe maar 😂.

H: Geboekt !

Omdat we zo’n goeie klanten zijn hebben we nog een korting gekregen .

M: Goei klanten 😳??? .

Za 9.

Om 17u steken wij onzen hoop bagage in de camionette bij Hilde en Riccardo en vertrekken we naar Charleroi.

Het zou een kort vluchtje van twee uur weurre met Ryanair, als alles vlot verloopt natuurlijk. Stevige stortbuien volgen ons, opvliegende water-waaiers aan beide kanten van de autobaan, door het water dat op de nieuw aangelegde wegen blijft liggen. We focussen ons mee met Hilde, terwijl ze zich een weg baant door dit pokkenweer. Op deze mannier lijkt anderhalf uur wel heel lang.

We zijn der sè, en das’t voornaamste. Onze bagage is perfect van gewicht. Riccardo heeft 3kg teveel in één van de grote bagages, maar in onze trolleykes kan nog een paar kilo bij. Hij geeft ons een deel … maar das nog maar 1kg, allez Riccardo geef nog eens wat. Onzen Italiaan is dwees en kiest voor de gemakkelijkste oplossing, hij betaald voor die 2kg, 20€ extra pfff.

Onze volgende stop is bij de bagage scan, waar mijn valieske opzij wordt genomen. Ik leg ze open en kijk verwonderd wanneer de dame uit dat plastiek zakje van Riccardo, een Swiss knife tevoorschijn haalt. Hij legt uit hoe dat komt, maar het wordt kiezen, afgeven of betalen voor bewaring, hij laat het met tegenzin achter en bromt dat het meer dan 100€ heeft kost, tja.

Het moment van inchecken is aangebroken en aan sommige handbagage’s, waaronder die van mij en Frank, word een geel label gekleefd, waar is dat goed voor ? Op weg naar de trap van’t vliegtuig word het duidelijk, diegene met gele labels worden verzocht deze in een kar te leggen, die dan uiteindelijk bij de grote bagage wordt gestoken, grrrr da dingeske scheur ‘k der de volgende keer af.

Iedereen zit, de deuren worden gesloten en dan volgt een anouncement dat we één uur vertraging emme. Awel, das nà den tweede keer dawwe mè Ryanair vliegen en ………. neeje ast ni moet, liever ni dan. Maar voor de luchthaven in het zuiden van Sardinië is er voorlopig geen andere optie.

Half één landen we op zuidelijk Sardeense grond, één van de Italiaanse eilandjes in de Middellandse zee en nemen we een taxi naar het “hotel”.

‘T is twee uur ’s nachts als we met de taxi aankomen bij ons hotel, wauw een wit marmeren trappenhal, oude lift met tralie deuren, prachtig opgewaardeerde vergane glorie, rondkijken zal voor morgen zijn, slaapwel.

Zo 10.

Buongiorno Cagliari, hoofdstad van Sardinië. Toffe kamers, goed geslapen, da’s een goeie start van’t verlof.  You now what … i’m happy.

Ooooh leuk, de gezellige ontbijt ruimte met hoge ramen waar de gordijnen dansen, door de wind die zacht binnen waait. Terwijl het buiten regent genieten wij van het ruime ontbijtbuffet met zicht op de haven, nog effe een bliksem flitst en wat gedonder erbij sè.

Ik geef de spullen van op de luchthaven, die nog bij ons staken, terug aan Hilde, waar ze ontdekt dat Riccardo nog twee soft-lood-pockets mee heeft. Das ni moeilijk dat’em overgewicht had hihihihi.

We mogen onze vier duikzakken voor een belachelijk klein bedrag hier stockeren tot zaterdag, nice.

Nen echte aanrader, ons “rendez-vous” hotel 😂😂😂.

Mé heel wat minder luggage stappen we naar het station waar we een taxi nemen naar het Kerkhof van Sinnai. De auto van de dochter staat hier geparkeerd, eerst nog wat inkopen doen en dan verder rijden naar het huisje.

Het witte huisje ligt op 800m hoogte in het natuurgebied Sette Fradis, wat zeven broers betekent in het Sardijns en hoogst waarschijnlijk duid op zeven granieten bergtoppen ofzo ? Hilde heeft om 14u een reservatie gemaakt bij de lokale Agriturismo. Nog effe wat plaats maken zodat Frankske en ik straks in het kleine kamertje kunnen slapen.

Agriturismo’s zijn eigenlijk de lokale boeren die in de jaren 80, een extra moesten voorzien om rond te komen. Deze boer heeft een paar kamers en op zondag kan je hier uitgebreid komen eten, de producten zijn allemaal van eigen kweek en door de familie klaargemaakt. Het blijkt heel populair, grote tafels met Italiaanse familie’s komen hier samen smikkelen, en druk tetterend de namiddag door te brengen. Massa verschillende schotels, vlees, kaas, groenten, sardisch brood, speenvarken, allez het blijft komen. Vóór we hier afscheid nemen, worden we nog even rondgeleid.

Tegen 17u zijn we terug in ons huisje met goed gevulde maagskes.

Hilde gaat op zoek naar haar gsm-lader, oei die ligt volgens Riccardo nog in de gestockeerde valies, ai. En ik ben mijn sletsen thuis vergeten.

Het stoofke wordt aangestoken, snijden wat kaas en saucis in plakjes, schenken een glaasje wijn uit, en ploffen gezellig de zetel in.

Ma 11.

Brrr 16° en windstoten van 8 beaufort, alles waait van de één nor de negen. Iedereen doet zen wasje en zen plasje en een laatste drukoefening …… !

Frankske is de leste wanneer de wc verstopt, wemme der toch geen papier in gegooid ? Gewapend met een stok duwen ons mannen de stop langs de andere kant los en moeten opzij springen of ze worden bespetterd, iiiiiiieeeeeew.

Tegen 12u zijn we met den otto in Cagliari, 25° hier beneden mmmm. We gaan shoppen en rondwandelen. ‘T zal bij wandelen blijven want om 13u sluit hier den boel tot 16 á 17u, grrrrr. Riccardo wil ook nog naar een bepaalde trattoria, wij springen nog een paar winkels in en volgen Riccardo met gsm-gps en Hilde met de citymap, … naar de verkeerde kant. We vragen de juiste richting, en komen te laat want de trattoria’s sluiten om drie uur. 

Bij de pasta-chinees kunnen we nog aanschuiven. Eerlijk is eerlijk, de vongole was lekker. Allez ’t is vier uur, nu kunnen we naar de winkels gaan kijken, maar ten opzichte van Napels is het een teleurstelling.

Het schemert als we uit de havenstad vertrekken en Riccardo wil zijn gps-madame horen praten, de combinatie slechte weg-bewijzering en gps is wreed verwarrend, we rijden sommige ronde punten een paar keer voorbij of cirkelen even alvorens de juiste uitrit te vinden, maar uiteindelijk geraken we der uit en lukt het ons de bergen weer te bereiken.

We rijden langzaam op het pad wanneer er een hert voor den otto oversteekt. Hilde merkt het als eerste en reageert, een hert … en toen ging het licht uit ? … licht aan met hert … uit ? … aan met hert, … uit, terug aan … hert weg ??? Riccardo was in de war met de werking van de faare, om dattem den otto ni goe kent.

Veel wind en 16° op onzen berg, we volgen hetzelfde scenario als gisteren, knibbels, wijn, lezen of een klapke, slaapwel.

Di 12.

Wemme afgesproken de wekker te zetten om 8u. Kukelekuuuu, ikke en Frankske gaan eens nor het kiekekot loeren. Ocharme mè vijf kiekes en enen haan op vier vierkante meter, en geen schuilhokje tegen de koude ! Swat, we hebben besloten om nà het ontbijt onze duikbagage op te pikken in den Affitacamere Gran Cagliari en eens op prospectie te gaan bij de duikclub.

Gelijk waar dawwe nor toe rijden zitten we wel né keer of meer verkeerd, de bewegwijzering in de steden of dorpen is echt klote en dat in combinatie mè nen altijd-snel-rechtdeur-chauffeur 😂😂. In de stad is alles in omleiding, uiteindelijk komen we via de wandelzone, lees verboden voor voertuigen, toch nog vóór het hotel terecht.

Hilde blijft bij de auto want het is een bewoners parking en der zijn parkeerwachters op wandel, we zorgen dat de bagage vrij snel in de koffer ligt zodat we kunnen vertrekken. Maar Riccardo beslist dat hij nog een koffietje wil en Frankske ga mee natuurlijk, allez hier staan wij gelijk twee Fifikes bij den otto te wachten sè.

Ons mannen zijn terug en Riccardo wil direct doorrijden, spijtig maar nu is’t aan ons, da hadden ze precies ni verwacht. Als wij terug aan de auto komen, zijn we “veel te lang” weg gebleven zegt Riccardo geïrriteerd, we stappen in en kunnen onze weg vervolgen naar Villasimius.

Onderweg stoppen we bij Ristorante Da Barbara, ni die van Will Tura hé, of toch wel …. vergeet Barbara 🎤🎼🎼🎼, want bij de pasta-chinees wast lekkerder.

En die muziek hier, amai men kloten, pardon my French 😜😂. Elke klassieke klassieker van slechte kwaliteit heeft de revue gepasseerd.

Aangekomen in de haven bij het duikcentrum, mogen we op onze vraag de duikbagage hier laten. De eigenaar Alberto, stelt voor om met ons al eens naar hotel Stella D’oro in het centrum van Villasimius, te rijden. Dat zietter goed uit, ciao tot overmorgen.

We wandelen verder, de heuvelachtige straatjes doen ons zowat denken aan de historisch-zuid-Amerikaanse dorpen, lage huisjes in heel veel zachte kleuren, vlaggetjes over de straten en de bergen op de achtergrond. Ooooh eerst nog een crème glaceke eten, amai de pistache is super lekker, blijkbaar de specialiteit hier.

Terraske, inkopen doen en terug naar onzen berg, 800m boven de waterspiegel. Amai kijk wat een prachtige zonsondergang.

Momenteel is het paringstijd voor de sardeense herten en wilde zwijnen. Wanneer het volledig donker is gaan we buiten staan, om naar de roep van de bokken te luisteren, ze zijn heel dicht bij.

Hopelijk stopt het irritante geblaf van dat buur hondje, geene second houd dat op. Wij staan stokstijf muisstil te luisteren, en ineens  verkondigd Riccardo, ni stillekes, dat’em terug gaat, pillamp aan, ritselritsel van het nylon vest.

De stilte keer terug, we horen het gebrul van de herten en hier komt het licht weer op ons af, ritselritsel van het vest terwijl hij iets aan het zeggen is over een everzwijn grrrrr. Riccardo wil absoluut nog ne pasta maken, lekker maar voor mij wordt dat te veel.

 

Woe 13.

Hello zonnig Monte Cresia.

Na het ontbijt gaan we de beentjes strekken, maar eerst wil Riccardo een reservatie gemaakt hebben bij een lokaal restaurant langs de baan. Ge kunt em mor beter laten doen, anders is er geen huis mee te houwe hihihi. Allez komaan laat ons gaan stappen, we hebben chance, een beetje verder staan acht wilde paarden op de open vlakte te grazen. Hunne pels glanst in’t zonneke. Riccardo houd de tijd nauwlettend in het oog, verder wandelen is geen optie meer, want er is gereserveerd, om 13.30u, tja tratoria’s zijn open van 13u tot 15u.

Langs de weg naar beneden staan kurkeiken, een groot gedeelte van de stam is terug begroeid met nieuwe jonge schors tot de scheiding waar ze gesneden hebben, en de bovenkant heeft nog de oude prachtig gebarsten beschermlaag.

Dus …. we gaan eten, het lokale voorgerecht bestaat uit tien verschillende schotels, den antipasta genoemd. Dan de pasta en derna eventueel het vlees of visgerecht, gevolgd door het zoet en koffie. Allemaal super van smaak maar ik krijg mijn pasta zelfs niet op, super lekker maar veeeeel te veel.

Op terugweg naar het huisje, vraagt Hilde telkens om rustig te rijden om te vermijden dat we fout zitten, maar hij geeft er geen aandacht aan, dus spelen we deze keer geen Co-piloot voor Riccardo.

En ja hoor, zoef … rechtdoor, Riccardo ge zetter voorbij gereden, ge moest nor boven, hij draait de auto, geeft gas, en jawel hoor, zoef … rechtdoor, der weer voorbij, hilarisch gewoon, 😂😂😂😂. Ik wil vandaag den binnenkant van den otto ni meer zien en Hilde wil geen bochten ni meer zien, eigenlijk willen wij eens niks doen, relaxen dus.

Iedereen is akkoord en ploffen ons neer onder de patio in de gemakkelijke zonnezeteltjes. Frank valt in’t slaap, mè veel te luide muziek in zijn oren en ikke met mijnen thriller op mijne schoot. Hilde is verdwenen, ze ligt op het bed te rusten. Riccardo met een boek en een voetbadje. Laura doet haar best want het is zweten geblazen zené.

Zalig genieten.

Do 14.

Om 7u uit ons bed, want we moeten de lakens proper achter laten, hier is geen wasmachine, en een uur enne en een uur terug rijden ver een wasserette, da zien we ni zitten. Dus we wassen alles in de geribbelde wasbak buiten, terug naar de jaren 30. Nog wat touw spannen die als wasdraad kan dienen, het is windstil maar gelukkig komt het zonnetje stralend aan de blauwe hemel kijken.

Ontbijten en hopen dat de was droog is voor we moeten vertrekken naar Sinnai, waar we de auto terug aan het kerkhof moeten parkeren. De op datum vervallen eitjes en de overschot aan saucis geven we aan de natuur, Hilde en Frank houden een ei-gooi-wedstrijd.

De tijd verstrijkt door te lezen en de lakens te verhangen of ermee te flapperen, of door de mieren te pesten ! Het huisje is uitgeveegd en de lakens opgevouwen, om 12u exact rijden we van den erf. Kwart voor één zijn we in Sinnai en onze bestelde taxi komt ons om 15u oppikken, zijn we ni wa vroeg ? Maar dat was Riccardo’s planning, hij wil gaan eten om 13u. Iets na den tweeën zoeken Hilde en ik een plaatske in de schaduw op de parking.

Tegen de vieren zijn we in hotel Stella ‘D oro, blijkbaar destijds het allereerste etablissement in het dorp, we droppen de bagage in de kamer en een wandeling van een half uurtje brengt ons aan de haven.

Deze vier zijn al van het vervelende verplichte papierwerk vanaf, ons duikspul hebben we in de voorziene bakken gelegd, tijd voor een terraske sè.

Amai wa nè zalig luxe, die warmen douche, das genieten.

Hilde en ik hadden geen zin om ons haar met koud water te wassen daar boven op den berg, maar nu, zes dagen later, iiiiieeeeeuw zo’n vuil vies vettig schuimwater bah, Hilde ervaart het als een kilo minder op haar hoofd 😳😂😂.Amai dat leeft hier wel, cafétjes, restaurantjes en winkels, tja een wat toeristischere plaats maar toch met een gezellige sfeer. 

Er is een grote keuze aan sletsen, maar mijn oog valt op die Ipanema’s met goud gespikkelde bandjes en gele zolen, yep dat worden de mijne. Lalalalala 🎤🎼 i’am the Girl from Ipanema.

Deze nacht arriveren de veertien ontbrekende Cowa’s. Zij zullen wel bekaf zijn.

Slaapwel, tot morgen.

Vrij 15.

Acht uur ontbijt, daar horen we vertellen dat de groep om twee uur is toegekomen, vrij vlot verlopen precies.

Pascal moet wreed hard verschoten zijn, de bus moest deze smalle straat indraaien en neemt de hoek van het voetpad, schommelt de straat op en raakt hierbij de hoek van het huis. Het glas springt kapot waar Pascal zit, hij heeft chance gehad denk ik.

Om half negen pikken de mensen van het duikcentrum ons op aan het hotel. De achttien Cowatjes maken hun klaar om op de grote zodiac’s te stappen, twaalf op de ene, zes van ons bij enkele ander duikers op de tweede boot. Heel bizar maar, gewoonlijk met een grote groep, is de eerste duikdag een fiasco, een half uurtje varen naar de duikstek en we zullen het zien zegt den blinde.

Op onze boot begint het al goed, Gennaro wil zijn jacket in het water aandoen, hij zwiert ze in de zee en het vest gaat in één rechte lijn naar de bodem. Hij heeft er twaalf kilo lood insteken, en blijkbaar vergeten opblazen, gelukkig voor hem is het hier maar twintig meter diep, anders had hij er naar kunnen fluiten.

Ook Frank doet het zijne aan in water en vecht om erin te geraken, wat hem niet lukt, later zullen we weten dat zijn lamp vast zat voor de arm-opening, hij geraakt buiten adem, wil niet wachten tot ik kom helpen, worstelt opnieuw, krijgt ze dan toch aan en geraakt niet onder met als gevolg dat hij helemaal opgedraaid is en ni meer kan nadenken. Hij duikt dus niet mee.

 © Sébastien Salingue

Op de andere boot gaat het niet veel beter, Stef zijn vinnen vallen uit terwijl hij wegdrijft van de boot. Martynas verliest zijn loodgordel. Hilde’s duikbril wordt van haar gezicht geslagen, maar kan gelukkig nog net door iemand van the staff gepakt worden alvorens deze naar de baarzen verdwijnt. Hans, helemaal paraat voor de sprong maar vind enkel zijn handschoenen niet ? Aaah gevonden roept’em, ze steken nog waar hij ze het laatst heeft achter gelaten, … bij zijn kruis, … alleeeeeez Hans wilde nu echt nè grotere hebben 😂 ?

Er wordt gevraagd om zelf de duikflessen om te wisselen van leeg naar vol, maar er is zo weinig plaats aan boord dat het een wreed onhandig gewroet wordt tussen al het materiaal. Enfin. Pascal heeft zijn uurtjes slaap gemist en voelt zich ni zo goe en besluit de tweede plons te skippen, Frank houdt het voor bekeken vandaag.

Terug aan wal, eigen spul in de genummerde boxen steken en onze hongertjes stillen.

De duiken op zich waren vooral mooi omwille van de rotsformatie, dit werd opgefleurd door een aantal grote baarzen en een school kleine barracuda’s.

We worden, als we dat willen, terug gebracht naar ons hotel, Renzo en Gennaro gooien sierlijk hun tas over de schouder en besluiten hier aan het strandje te blijven.

Two boys with een jàcosh, oooowla als dat mor ni zeer doet 😂.

Afspraak, een apéritifke rond de zessen, in’t café op den hoek, voor diegene die willen.

Frank heeft een zonneslag, ajaaa die heeft vier uur zonder bescherming in de blakke zon op die Zodiac gezeten, hij zietter uit als een kalkoen. Tien minuten koude douche, zalf kopen in den apotheek, pijnstillers, rillend zonder eten zijn bedje in, hopelijk wil hij morgen wel mee duiken.

Za 16.

Sub Aqua Diving staat ons om 8u op te wachten aan het hotel.

Nè vloek van Ariane en nè weet voor ons dat ze haar pak achterstevoren aangetrokken heeft, wreed lastig hihihi, allez oepternief.

Het wrak Romagna, is ons doel vandaag, stevige golven schudden ons een uur en vijftien minuten door elkaar, hij ligt voor de kust van Cagliari. Deze olietanker werd gekelderd door een Engelse duikboot in 1943 en was niet allen geladen met olie maar ook met lichte zelfverdedigingswapens.

De boot brak in twee en het achterste deel zonk direct, het voorste deel kon met de bemanning nog bijna twee kilometer verder drijven en het vijftig lange gevaarte zonk uiteindelijk rechtop, op zijn huidige rust plaats. Deze duikorganisatie speelt op safe en wil deco-duiken tot een minimum herleiden. DuUuuus, dat worden twintig minuten duikjes want het wrak ligt tussen de 34 en 42 meter.

Pascal zou beter een pamperke dragen, hij is de enige die met droogpak duikt. Warm en droog maar, agge moe kakke moeje kakke hé zegt’ em, mor zè na eerlijk Pascal, ver pipi is da ook ni alles hé, als em nen asem in zijne nek voelt blazen lukt het ni hihihi.

Gennaro verliest zijn lood omdat hij zijne pocket niet goed gesloten heeft, we zien het liggen daar beneden naast het wrak. Iemand pakt het straks wel mee terug.

Ook Henry verspeeld zijn lood, het hulpje op de Zodiac had het in zijn jacket-zakken gestoken, en één van de flappen vergeten te sluiten, hij krijgt ander lood om te kunnen zakken en Henry vind het nodig om zelf het gevallen gewicht op de zeebodem te verzamelen, waarmee hij onnodig kostbare lucht en tijd verbruikt.

Na het bekijken van de Romagna moet hij zijn opstijging nog maken met de nog resterende 50 bar, dat word tutteren aan de reserveflessen, gelukkig hangen ze die klaar voor o.a. zulke situatie’s.

Bij den happy hour op den hoek, wordt er druk gepalaverd over dat prachtige wrak, en de, te korte tijd, om het eens goed te kunnen bekijken. Ons hotel is schitterend gelegen, in het kleine historische gedeelte van het mini stadje Villasimius. Het eten is er prima, zowel het ontbijt als het avond eten. Gennaro ontfermd zich over de bestelling, precies de Lotto.

Met zijn knarsende stem vraagt hij telkens, wie welke keuze wil uit de primmi (voorgerecht) , seconda (hoofdgerecht), contorno (bijgerecht) en dolci (dessert), zo gaat het heel wat vlotter voor de bediening.

De ongenodigde gasten vanavond zijn van zwaar kaliber, Donder, Bliksem en Regen. Maar ons stoort het nu niet, er wordt gesmikkeld, gedronken, ervaringen gewisseld, gelachen en getetterd.

Zo 17.

Joepie we mogen een half uurtje langer slapen 😴! Pick-up om half negen !

Geen straffe anekdotes vandaag … alles verloopt vlotjes.

Allez buiten dat ook Petra haar pak achterstevoren aan heeft 😬😆, amai alles terug uit en aan pffff, tja ze heeft geen andere keuze natuurlijk. Na 2 dagen chaos weten we eindelijk hoe het werkt bij Sub Aqua Diving.

Amaaai er staat toch wel een heel klein beetje veel wind, de Mistral wordt gezegd. De wildwaterbaan van Aqualibi is er niks tegen ! Profiteer ervan zegt Gennaro, ’t is in de prijs inbegrepen ! Ik ben helemaal dichtgeritst wanneer de pipi zich weer opdringt, … pffff dringend zené, ‘k zal proberen … te laat.

 © Sébastien Salingue

Pascal hangt al onder de waterspiegel en zijnen bril floept van zijn gezicht, Nicky duikt en kan zijn masker nog net pakken. Stef had zijnen bottle niet zelf gecontroleerd, maakt zich klaar, rolt erin, zakt tot op een diepte van 20 meter en ondervindt dat hij maar half lucht krijgt. Ariane past buddy-breathing toe bij Stef en helpt hem met zijn fles verder DICHT te draaien, oeps👌🏼😳, verkeerde kant, ’t heeft wat geduurd maar hij krijgt uiteindelijk dan toch de nodige lucht.

De geplande nachtduik van vandaag wordt uitgesteld want er staat echt te veel wind ! Geen probleem zegt Pascal dan kan ik mijne 400e duik vieren ! yeuy.

Terraske in de zon en genieten sé.

Ma 18.

Half negen is het afgesproken uur, das comfi.

Hans is er weer klaar voor, gewapend met zijne Go Pro duikt em ’t zilte vocht in en ziet de Pro “GO”, samen met zijn lamp recht nor beneden zakken, ik snol rond, maar Hans doet teken dat we er straks verder naar zoeken. Pascal komt ineens met de Pro en de lamp aangezwommen, hij had het zien liggen op het topje van rots, oef.

De duikplaats is prachtig omwille van de dominerende massieve rotsblokken waar wij kleine duikertjes tussen hangen. Een reuze anker heeft hier zijn laatste rustplaats gekregen, awel het past hier super in the setting.

Met gebaren doe ik teken aan Hans, trek een foto van het anker, ge weet wel naast de ogen de gekromde wijsvinger naar beneden drukken. Dan hou ik mijn gestrekte wijsvinger voor mijn regulator als sssstttt(il) gebaar, waarmee ik wou zeggen, voor de fotowedstrijd met onderwerp “stilleven”.

Hij bekijkt mij zoals deze smiley 😳, ’t is duidelijk dattem het in Keulen hoort donderen, nà moeten da gezicht zien hahaha, ik gon eraan.

Later op de Zodiac, dacht hij dat ik wou zeggen, trek een foto van het anker maar zeg het aan niemand, JAAaaA Hans, precies of ge ziet zo’n reuze ding ni liggen, dat zijn geen blinden hé 😆😄😃.

Ik en Nicky zetten ons nog wat te babbelen aan het kleine strand naast de haven, het prachtig blauwe water nodigt ons uit voor een plonske, brrr das friskes, maar eens onder mmmmm zalig zené.  ’T is tijd om neer te vleien op’t handdoekje … en effe weg soezen.

🎤🎼 j’aime j’aime la vie.

Ai we zien wat rood hier en daar, en ik heb mij nochtans ingesmeerd. Genoeg zon voor vandaag, we pakken in en wandelen naar het hotel, waar onze ventjes al fris gewassen klaar staan. Rap den douche in en der nog ene gon pakken sè.

Zeven poessies, Frank, Pascal, Riccardo, Renzo, Hilde, Nicky et moi slagen de nachtduik over, een Cowa elftal gaat voor de donkere plons. 

Zes van de zeven droge poezen gaan mee naar de haven om de echte natte Cowa’s te verwelkomen als ze terug aan wal komen.

Di 19.

Amai weer die wind, brrrr koud seeeg, en dat voor Hans zijnen tweehonderdsten. Dezen duik kom ik niet vóór de zestig minuten uit het water, kondigde hij luid aan met een kwinkslag naar Maria, onze gids die snel koud heeft.

In drie groepen gaan we Arturo de reuze baars zoeken, hier wordt verteld dat hij graag aandacht krijgt van duikers. ‘T is een eind tegen stroming in palmen vóór we aan de habitat van dit uitzonderlijke dier komen, ik zie aan Kirsty’s blik dat ze hetzelfde denk als ik, hoe ver kan het zijn ? Eén groep heeft chance, deze aardige vis komt Sonata van dichtbij begroeten, ons klikske heeft pech, wij hebben hem niet gezien 😫.

Omwille van de Mistral wordt de Zodiac op de hoge golven stevig door elkaar geschud, en wij der bij. Vandaag waren er drie dag-duiken voorzien, de twee eerste hebben alle Cowa’s mee gedaan, maar door de ruwe zee houden een aantal het voor de derde plons bekeken.

Acht kandidaat-diehards, Gennaro, Hans, Henry, Luc, Martynas, Renzo, Sonata & Stef, willen graag om vijf uur het water in.

Uit de verhalen, later op de avond, horen we dat ze stevige stroming gehad hebben, type krachtig wasmachine. Hun dagduik is ineen gevloeid met een nachtduik want het is al donker wanneer ze uit het water komen. Twee voor de prijs van één dus. De valiezen worden provisoir ingepakt, want morgen is het uitchecken en de twee laatste duikjes van het pakket.

Woe 20.

Gelukkige verjaardag Hilde, hip hip hip.

De Mistral wind is deze nacht nog aangewakkerd, de meeste staan al bibberend te wachten op de pick-up, brrr gauw nog die warme vestjes uit de valiezen opvissen.

Aangekomen bij de haven wordt de vraag gesteld wie er nog wel of niet meer gaat duiken. Er zijn resoluters met een duidelijke ja of neen, en de twijfelaars, met een bwaah misschien, ja, nee toch maar ni. De Nee-tjes wuiven de Ja-tjes uit en pakken hun duikgerief al in, gaan dan verder voor nè koffie en een wandeling.

Via het strand stappen we naar het fort Vecchia op de rotsen, vanwaar we een prachtig zich hebben over de baai.

Op het strand liggen veel van die, meestal ovale, gladde strobolletjes, das precies iets uit de zee, zegt Frankske 😳, …. nee nee schatteke zeg ik, dat komt uit een poepeke 😂😂😂.

Door het dorre landschap zetten we onze weg verder naar de baai waar de roze flamingo’s verblijven. Daar staan ze dan, sierlijk op ene poot, ni gemakkelijk hé.

Onderweg terug, naar het kleine strandje aan de haven, euh … volgens Vader Abraham 🎤🎼 was dat een klein caféke 😁 swat, vindt Riccardo nè mastentop, of nen dennenappel in’t a.n., en stelt ons de vraag waarom pijnboompitten zo duur zijn ?

Met zijn didactisch materiaal laat hij de verschillende stappen zien, veel werk, echt interessant om weten.

Op het kleine strandje naast de haven, vleien we ons neer en genieten nog een uurke van Laura’s warmte. Ondertussen komen de natte Ja-knikkertjes aan land en uiteraard was dit de beste duik van de week !!! Eerst een kleinigheidje eten om onze grommende beren te stillen en stempeltjes plaatsen in de logboeken. Ook zij kunnen nu beginnen inpakken.

De bus staat klaar om ons naar Agriturismo “Sa Mola” in Bonarcado te brengen, waar het natte spul nog een paar dagen verder kan drogen.

Dit prachtige zonovergoten eiland heeft een afwisselend landschap, baaien met witte strandjes, ruwe rotsen, uitgestrekte dennenbossen en bergen tot 1800m hoogte, langs de wegen druivenvelden en massa’s cactusvruchten.

Een busrit van een kleine drie uur, das lang zonder toilet.

Het laatste kwartier moet ik niet dringend, maar heeeeeel dringend pipi doen, ben de kilometers mee aan het aftellen op mijne Google Maps, bijna daar, maar hij rijdt toch nog effe verkeerd grrrrrrr. Gennaro doet de bus stoppen alvorens hij parkeert, en loopt mij vóór naar de receptie, maar we vinden het niet !

Mijne pipi-stress gaat over op Gennaro en hij roept, ga daarachter ! Meent hij dat nu, … daar voor die kamers ?

Tja azzek moet, moettek, dan maar in het bloemenperkje hé, amai wat een opluchting 😂😂.

Na het avondeten wordt er nog een taartje gebracht voor Hilde, waar alle Cowa’s een stukje van krijgen, Hilde trakteert nog op een borreltje, schol.

Do 21.

Luxe, om half tien worden we aan de bus verwacht want vandaag hangen we den echten toerist uit, met onze altijd  opgewekte Gennaro als reisleider.

Op het programma staat Cascata di Sos Molinos, om bij de waterval te geraken, moeten we een stuk afdalen, altijd mooi hé. Uiteraard worden er veel fotokes genomen, kom kom Gennaro, Renzo en Riccardo ééntje van de 🎤🎼 “drei kleine Italiener”, hihihi. 

’Tis tijd voor den “ademtrapper” terug omhoog, hijg hijg puf, iedereen is boven geraakt.

Onze volgende stop is de kerk Sacro Monte Di Maria Della Neve, boven op de berg, het is vooral voor het prachtig uitzicht dat we hierheen komen.

Gennaro ziet een kappertjesplant staan, en legt de voortplanting uit van het kleine bolletje dat bloem wordt en dan een grote kapper, mmmm heel lekker, zo opgelegd.

Het volgens de Sardenen bijzondere strand, “Is Arutas”, beter bekend als het rijstkorrel strand, wordt onze laatste bestemming vóór we terug naar ons hotel rijden.

Het is zelfs bij wet verboden steen-zand-korrels mee te pakken van hier. Een drietal uurtjes krijgen we voor onszelf, eten, lezen, zonnen of wandelen wordt de geliefde bezigheid.

Terug in het verblijf is er een lichte vorm van paniek bij Gennaro te bespeuren, zijne gsm is in de bus blijven liggen ! De nodige telefoontjes zorgen ervoor dat hij hem eerstdaags terug zal hebben.

Na het eten gaan we er nog ene pakken in de enigste, en meest ongezellige café dat nog open is in’t dorp 😳. Er staat een “sjotters kaske”, ooohamai er ontstaat een overwinningsdrang tussen twee teams, Frank/Gennaro tegen Riccardo/Hilde.

Vrij 22.

Half acht, waar is dat ontbijt, bij ”Sa Mola” waren ze er precies nog niet klaar voor ! Iets voor negen vertrekt ons vervoer, voor het uitstapje van de dag.

Rond tien uur arriveren we bij de kleine kapel en de “Si Gologone” de belangrijkste waterbron voor Sardinië.

We merken dat er duikflessen in het heldere water bevestigd liggen. Van de eerst onderzoeken in de jaren tachtig, zijn ze nu al tot op 135 meter diepte doorgedrongen.

Frank en Hans doen ondertussen aan droog-kanoën, zeer vermoeiend lijkt het mij hihihi.

Eén van de rangers, laat ons aan een schoon paarse bloem ruiken, eeekebaah vies, da riekt nor kaka. ’Tis niet moeilijk dat ze Stinky Lilly of duivels tong wordt genoemd, pfff de stinker.

Het dorp Orgosolo mag niet aan een bezoek ontsnappen, het heeft momenteel ongeveer een honderdvijftig muurschilderingen en de eerste dateert uit 1969 als een protestuiting. De meeste zijn heel kleurrijk, ik richt mijn toestel op een murales voor de strijd tegen haaienvinnen, wacht wacht roept Nicky en neemt een grappige pose aan naast de “andere” Chinees, en dan volgt dat aanstekelijk lachske van haar, echt hé, dan gibber ik gewoon mee.

Twintig jaar geleden lag dit dorp nog in de meest afgelegen en gevaarlijkste streek van Sardinië met bandieten en kidnappingen, nu het meest bezochte stadje. Waarschijnlijk zijn de bandieten nu op pensioen.

Allez ’t is tijd voor nè picknick, op 1000m hoogte in de ruige natuur, is er een gezellige plaats voorzien met BBQ’s drie lange stenen tafels en banken, vrij gebruik voor iedereen.

Er wordt weer een veelvoud aan lekker eten geserveerd waaronder speenvarken en schaap. Water, wijn, borreltje, koffie, fruit, cake “allez noemmet oep, het isser”. Er wordt uitgebreid getetterd en gelachen, de sfeer is weer super.

Onze magen zitten propvol, wanneer we de Il Nuraghe Losa vestigingen van ongeveer 1300vc gaan bezoeken. Deze indrukwekkende 13m hoge toren is conisch opgetrokken uit grote losse stenen onderaan en kleinere naar boven toe. Aansluitend nog een zeer belangrijke Nuraghe site Santa Cristina, hier is het belangrijkste deel de waterput en is een architectonisch pareltje. Spijtig dat de bovengrondse structuren verdwenen zijn.

Effe opgezocht voor wie het wil weten:

De ondergrondse kamer van de put is rond en het gewelf is in een koepelvormig gewelf “Tholos” opgezet, en is 6,9m hoog. De vorm van de ingang is een trap in driehoekige vorm opgebouwd. Put en trap zijn opgebouwd met mathematische precisie wat de hele structuur indrukwekkend maakt.

Mannekes groepsfotoOOooo, smile klik klik klik, voilla ’t staat erop. 

Het lijkt mij interessant eerst het museum te bezoeken om dan een betere kijk te krijgen op deze nederzettingen. Maar dat zal voor een volgende keer zijn.

Het hotel heeft een overvloedig laatste-avond-maal klaar staan, zonde want mijn maagske zit nog zo vol als een ei, en ik denk dat ik niet alleen ben.

Het ziet er weer allemaal even lekker uit maar ik beperkt mij tot een kleine hap van elk gerecht.

Hilde heeft een speech klaar voor de betreurde van Oostende afkomstige, John Bolle, die op 4 september l.l. overleed bij een duikongeval in Noorwegen. Een belangrijk persoon voor Hilde, Riccardo en waarschijnlijk voor vele anderen, ze zullen hem missen. Eén van zijn geliefde uitspraken was: kom we pakken nog ben voorlaatste, en we heffen allen het glas op John.

De twee die verloren emme met het sjotters kaske willen revanche, allez terug nor ’t caféke zenè. Ik ga wat lezen, daar maak ik thuis geen tijd meer voor dus ’tis de moment. Later op den avond ziennek Frankske mé né smile van hier tot ginder achter. Hij en Gennaro hebben gewonnen.

Za 23.

’Tis ons laatste ontbijt op Sardinië en dan mogen we weer met onze valiezen gaan sleuren. De bus en Gennaro’s gsm zijn terug, oef.

Eerst effe een ommetje, want de Italiaantjes willen nog kaas van bij een bepaalde winkel kopen, zodat we rond half elf bij Cabras aankomen. Wauw, het ongerepte schiereiland Sinis, mooi mooi.

Pascal steekt zijne kop binnen in de uitkijkpost en ziet de schoone sardeense loket juffrouw, zijn motivatie aan Frank was: amai dien toren is schoon van binnen hihihihi. Uiteraard laat Frank zich vangen en wil het uitzicht van hoger bewonderen, ze bestijgen de 15m hoge, Spaanse toren van San Giovanni. Van daaruit hebben ze een goed zicht over het heldere water met witte stranden en op de Archeologische site Tharros.

Eerst nog een terrasje, een blits bezoek aan het San Giovanni kerkje en dan richting Cagliari. Twee uur is het als we in de stad aankomen en we hebben honger, ni semmelen hé als we in nen trattoria willen eten.

We hebben nog maar heel even tijd voor we naar de airport moeten vertrekken, dus een wandeling door de straatjes waar nog veel te ontdekken valt, spijtig dat de tijd weer ontbreekt. Maar das weer een reden om nog eens terug te komen hé.

En of het waar is dat er op Sardinië meer schapen rondlopen dan mensen,weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik de Sarden een vriendelijk volk vind.

Inchecken, en hier gaan ze weer met hun gele labeltjes, doe maar madammeke denk ik, sebiet scheur’k het er toch af, geenen tweede keer zené.

We zitten weer voor twee uurtjes op ons gat, das tegen de negenen in Charleroi. Van alle bagage op de band, is er één van onze drie koffers niet aangekomen, laat het net al mijn duikgerief zijn met nog een paar duikspullen van Frank.

Ik moet dit melden aan het loket waar blijkt dat nog twee bagage’s van andere passagiers niet zijn toegekomen met deze vlucht. Er wordt afscheid genomen van onze leuke reisgenoten terwijl wij vier nog effe moeten wachten op het formulier.

Wanneer Hilde de camionette start doet deze zeer raar, in lage vitesse schokt ze vooruit, maar eens op dreef lukt het wel, ’t is twaalf uur als we aan onze voordeur worden afgezet. Dank u wel, ’t was weer een toffe vakantie, dikke knuffel, tot gauw.

Clubreis Maleisië – 25/02-11/03/2017 – Mabul Sipadan

Deelnemers: Hilde, Riccardo, Gennaro, Liesbet, Luc, Thierry, Sylvia, Iris, Joeri, Els, Patrick, Ingrid, Martine, Frank, Matthias, Elien, Pedro, Ellen, Richard, Nicky, Anthony, Ali, Ben, Alain, Ann, Dirk

Om 6 uur ‘s ochtends is het verzamelen geblazen aan de incheck balie van Qatar Airways voor een lange trip naar Kuala Lumpur.  De ene is al wat wakkerder dan de andere maar het vooruitzicht van een leuke duikvakantie stemt iedereen goedgezind.

Na een tussenstop in de poepchique luchthaven van Doha landen we zo’n slordige 21 uur later in KL waar het reeds ochtend is.  Met de bus naar hotel Capitol waar we na een snelle douche te voet richting het ‘landmark’ van KL stappen, de Petronas Twin Towers.  Ge moet daar wel uwen weg kennen in KL en vooral opletten waar ge stapt want de voetpaden zijn bezaaid met hindernissen en valkuilen, letterlijk dan !

Wie dacht wat te kunnen ronddwalen in de torens had het mis. Een strak georchestreerd bezoek met menselijke wegwijzers op elke hoek van het gebouw.  Zelf op het knopje van de lift duwen zat er ook niet in.  Gelukkig was het uitzicht schitterend.  In de namiddag doet ieder zijn ding.  Hapje eten, terraske doen, het shopping center in … of een dutje.

’s Avonds met de taxi naar de ronddraaiende KL-Toren voor een uitgebreid buffet neerkijkend op de skyline.  Prachtig en nog eetbaar ook !  Helaas vergeet Alain zijn nieuwe smartphone in de taxi maar de cab driver belooft die de dag erna om 10u naar het hotel brengen … een loze belofte zou later blijken.  Gelukkig heeft ie nog zijn tablet om mee te bellen naar het thuisfront. Na het diner springt een deel terug de taxi in en de rest neemt de benenwagen richting hotel met een kleine omweg langs het biercafé (ja hoor, ook Belgisch bier op de uitgebreide kaart).

De maandag trekt er een groepje in alle vroegte olv. Sylvia richting de Batu Caves, een eindje buiten de stad. Andere troepen olv. Gennaro samen om richting de halte van de hop-on hop-off bus te gaan, net om de hoek bij het hotel … alleen was het de andere hoek dan diegene die we genomen hadden. Het was dus in de pletsende tropische regen even zoeken naar de bus. Tegen dat we eindelijk goed en wel op de bus zaten stopte het met regenen. Een toer door KL brengt ons bij Chinatown, Merdeka Square, de in opbouw zijnde moskee, het nieuwe koninklijk paleis (een bescheiden optrekje in de groene long van KL) en uiteindelijk bij het vogelpark.  De schitterende Thean Hou tempel staat ook op het programma maar die ligt blijkbaar wat uit de richting.  Eerst terug richting centrum waar we ons wagen aan lunch in een street food tent.  Joeri vindt dat risky business en trekt prompt de McDonalds in aan de overkant.  Daarna in de taxi richting de tempel, de moeite waard.  Terug in het hotel gekomen blijkt Richard geveld door ziekte en krijgt een duikverbod van de opgetrommelde arts. Helaas zit er voor hem niets anders op dan terug naar België te keren.

Maandagavond trekken we, op advies van een naar KL uitgeweken oud-Cowater, richting een Vietnamees restaurant een paar straten verder.  Een uitstekend advies blijkt even later.  Het eten was exquis en de bamboo beef een topper. Alleen, de rekening blijkt niet te kloppen wat wel meer voorkomt als je door het verkeerde aantal disgenoten deelt !  Na het diner trekken de meesten richting hotelkamer want daags erna worden we op een onchristelijk, en ongetwijfeld ook een on-islamitisch, uur opgepikt om naar de luchthaven te rijden.

Na dus een zeer korte nacht de vlieger op richting Tawau. Helaas heeft de volledige bagage van Hilde en de duikbagage van Patrick&Ingrid de vlieger gemist.  ‘No worries’ volgens het luchthavenpersoneel, komt wel in orde. De bagage wordt na gestuurd en gelukkig kan Hilde een proper onderbroek van Riccardo lenen. Dan maar de busjes in en door de palmboom bossen richting Semporna haven.  In Maleisië rijden ze trouwens links zodat het enigszins bevreemdend en vooral verontrustend was dat ons busje meestal in het midden van de baan en soms aan de rechterkant reed zonder enige aanwijsbare reden.  Hilde laat het zich niet aan het hart komen en vangt een stevige uil onderweg.  In Semporna de speedboot op richting Mabul, het eindpunt komt in zicht !

We meren een klein uurtje later aan bij de Mabul waterbungalows waar Pedro en Ellen ons reeds staan op te wachten. Die waren een weekje eerder vertrokken om in de jungle rond te dwalen. Verhalen over gigantische herten en piepkleine bloedzuigers, of was het nu net andersom ?  In elk geval weten we wat er met de Maleisische tropische wouden gebeurd is en waarom het vol staat met palmbomen als bron van palmolie.  Blijkbaar economisch rendabel en belangrijke bron van werkgelegenheid maar de verdwenen wouden en diersoorten komen wel nooit meer terug. Ondertussen is er wel een kapverbod ingevoerd om de overblijvende oerbossen te beschermen.

Maar goed, we zijn hierom te  duiken en een aantal die-hards die nog niet moe genoeg zijn na een zeer lange dag menen dat het tijd is om de duikvakantie voor geopend te verklaren en brengen een bezoekje aan het huisrif.  Ieder krijgt eerst nog zijn bungalow toegewezen en die blijken aangenaam ruim te zijn, netjes ingericht, voorzien van een balkon en sommige standaard uitgerust met één of meerdere zwerfkatten. Martine & Frank maken daar al snel huiskatten van die de komende week spectaculair in gewicht zullen toenemen. Volgens Matthias verwart Martine de katten met tijgers gelet op de porties die ze mee smokkelt uit het restaurant. In elk geval is de kat als huisdier een betere keuze dan de Indische varanen die op het eiland ronddwalen. Gelukkig zijn die iets kleiner dan hun grote broer op Komodo. 

’s Avonds maken we kennis met het uitgebreid buffet met keuze uit diverse schotels, properly cooked zoals ze zeggen, alleen blijken dat elke avond zo ongeveer dezelfde schotels te zijn met de onvermijdelijke paksoi als groente, hoewel dit volgens Nicky soms ook chinese kool was.  Nicky is dan ook een kenner !  Zeldzame hoogtepunten waren de BBQ en de sushi maar was dit nu echte tonijn (Thunnus) of echte bonito/skipjack (Katsuwonus).  We hopen het laatste want die is voorlopig nog niet bedreigd.

Voor zij die ondertussen alle tijdsbesef verloren zijn, het is ondertussen woensdag 1 maart en de eerste echte duikdag breekt aan.  Onze bagageloze buddies, hun spullen komen pas 2 dagen later toe op het eiland, kunnen gelukkig het nodige materiaal lenen uit de duikshop maar eerst nog kennis maken met het ontbijtbuffet. Zij die geen fan zijn van bonen en gebakken mie met knackwurst voor ontbijt weten de à la minute gebakken eitjes te waarderen.  Alleen het spongebob brood wordt niet door iedereen gesmaakt en de oploskoffie kent ook al geen genade in vele ogen. De belgische broden, pistolekes en sandwichkes met dito beleg worden gemist en Riccardo had toch zijn grote Bialetti moeten meebrengen.  We hadden graag samengelegd om het overgewicht aan bagage te betalen.

Van alle duikstekken rond Mabul en Kapalai blijkt het Platform toch wel de meeste populaire te zijn.  Niet moeilijk vermits we daar diverse frogfishkes tegenkomen, een joekel van een baars, een wel zeer lange fluitbek, een stel ghost pipers en nog veel meer leven.  Naaktslakken en platwormen vinden we hier niet terug maar die zijn wel veelvuldig aanwezig op de andere duikplaatsen.  Op Paradise 1 & 2 ontmoeten we een paar mega sepia’s. Crocvissen gedijen hier blijkbaar zeer goed en legio zijn, tot grote vreugde, ook de schildpadden die hier enige bescherming genieten.  Enkele duikbuddies hebben het geluk om op het strand een schildpad tegen te komen die volop haar eieren aan het leggen is welke later netjes in een afgebakende zone op het strand worden onder gebracht.

De eerste duiken op Sipadan lossen de verwachtingen niet echt in.  Op zich niet slecht met de nodige schildpadden en rifhaaien maar waar zijn die scholen met jacks en baracuda’s ?  We kregen gelukkig wel de bultkoppapegaaivis te bewonderen. Hopelijk volgende week meer J&B’s waarmee we niet de whisky bedoelen.  Op zaterdagavond doen we onze enige nachtduik op het huisrif aan de waterbungalows.  Best wel een leuke duik waar we een reuze reuzenkogelvis tegenkomen, maar echt andere soorten dan overdag zien we niet.  Volgens Maestro Riccardo is dat ook niet moeilijk want een nachtduik doe je om middernacht en niet om halfzeven ’s avonds. De lokale fauna en flora kent het verschil ook wel tussen avond en nacht ! Thierry, Luc & Dirk blijven nogal lang onder en missen het laatste golfkarreke terug, te voet dan maar.

Voor we aan de 2de week beginnen verloten we nog de Sipadan dagen van de onfortuinlijke Richard, die ondertussen gelukkig wel goed terug in België geraakt is.  De lucky ones zijn Ann en Ben of liever Dirk en Ben want Ann geeft haar Sipadan dagen spontaan door.  Matthias en Elien boeken ook een zitje voor een extra dag Sipadan maar dat was buiten het geklungel van het lokale management gerekend die op wonderbaarlijke wijze Alain inboeken ipv. Elien ?!  Ze lijken nochtans niet op elkaar die twee.  Uiteindelijk hoeft Elien het zich niet te beklagen want ook deze duiken vielen wat tegen.  Het belangrijkste wapenfeit was dat Ben een wedstrijdje hield met een eagle ray, de ray won trouwens, en we een paar ontploffingen in de verte hoorden. Dat verklaart misschien ook waarom we regelmatig stroken dood koraal tegenkwamen … niet echt een duurzame manier van vissen lijkt ons.

De volgende duiken op Sipadan lossen de verwachtingen beter in.  De scholen J&B’s zijn wel present al krijgt niet iedereen ze even goed te zien omwille van tegenwerkende stroming en zichtbaarheid. Vooral de vroege vogels die om 6 uur vertrokken werden beloond voor hunne effoor en krijgen waar voor hun geld.  Bewijze daarvan het filmpje dat de lokale onderwater cameraman gemaakt had en later door een deel van de groep werd aangekocht voor een slordige 600 ringgit.  Bij een volgende duik komt Ellen midden tussen de Baracudas te hangen met prachtige foto’s tot gevolg.

Niet iedereen gaat nog onder op de laatste duikdag.  Kwestie van het vege lijf wat te laten rusten en vooral de duikspullen te laten drogen. Oa. Matthias springt nog wel het water is en komt nog even een manta tegen.  Mooie afsluiter !  De niet-duikers maken dan maar een wandeling rond het eiland. De 2 dorpjes vormen een groot contrast met het resort waar we inzitten en een reminder dat velen het materieel met een pak minder, bijna niets eigenlijk, moeten stellen.

Vrijdag 10 maart om 9AM stappen we dan in de boot richting België om daar een slordige 30 uur later toe te komen, deze keer met alle bagage, maar niet voordat we Ingrid en Patrick aan het busstation in Semporna hebben afgezet want die gingen nog wat rondtrekken in de jungle van Borneo op zoek naar de nazaten van Gust de gorilla (en ze hebben die ook gevonden !).

Wist je dat: de meeste gebruikte medicijnen Enterol en Imodium waren voor de onderkant en Clarinase voor de bovenkant en dat Hilde van dat laatste gelukkig een behoorlijke voorraad mee had;  UNO spelen, of liever discussiëren over de regels, een geliefd tijdverdrijf was; Ali helaas zijn Go-Pro kwijt gespeeld is onderwater en Luc zijn duikbril op magische wijze verdwenen is uit een van de boten; wie graag foto’s neemt van slakjes maar beter sneller ter plaatse is dan Els maar dat dit easier said than done is; zelfs een 7mm pak geen bescherming biedt tegen zee egels zoals Liesbet heeft kunnen ondervinden; lokale massages nogal hardhandig blijken te zijn en Ali nog altijd op voor dag & dauw opstaat om yoga te doen; Iris haar vakantieliteratuur bestaat uit AS/400 programma’s en Cobol toepassingen; als Sylvia haar genuine Havaiana sletsen gepikt worden, ze gewoon een stel namaak terugpikt die dan op hun beurt plots veranderen in ander made-in-china exemplaren; Anthony gek is op de polonaise dansen en tenslotte als je een pintje bestelt in Maleisië je maar beter veel dorst hebt want dat komt in heeel grooote  flessen (66cl) maar dat dit in de praktijk niet echt een onoverkomelijk probleem blijkt te zijn; dat ze in Tawau Brussel blijkbaar niet weten liggen met als gevolg dat het 40 minuten geduurd heeft om de eersten in te checken; dat Elien de wedstrijd voor de mooiste duikbotjes gewonnen heeft.

Volgend jaar naar Mexico ?

Cowa Malediven zaterdag 14 februari t/m 02 maart 2015. Verslag door Martine.

Mijn verhaal als dagboek.

En wie komt daar allemaal in voor:

Frankske & Martine, Riccardo & Hilde, Patrick & Ingrid, Pieter & Anke, Luc & Saskia, Joeri & Els, Dirk & Ann, Wim & An,

Pascal, Renzo, Freek, Rudy, Tony, Laura, de zon

Duikgidsen:Deco, Maus, Sidey

 

Zaterdag 14 & zondag 15 februari 2015

Mannekes mannekes toch, ‘tis Valentijn, is dá nu geene schoonen dag om mé een gerust hartje te vertrekken naar die prachtige eilandjes van de Malediven.

Parelwitte stranden omringd met het turkoois blauwe water, palmbomen en zonzekerheid wachten op deze éénentwintig ongeduldige waterratten.

En zoals gewoonlijk zijn we afgesproken aan de Starbucks coffee, om 16u.

Druppelsgewijs groeit de onpare Cowa groep en wordt er kennis gemaakt met diegene die we al wel, en nog niet kennen. Da’zie’ter wér ok uit.

Riccardo opteert om toch NU de luggage te gaan droppen, en mijne koffie dan ?

Allez we zullen maar luisteren zekers hihihi, meestal kies ik de verkeerde rij, maar deze keer is’t bingo, we verlossen onszelf van de plompe bagage en stappen binnen.

Waar dat den éne nog een koffeke drinkt (wij dus), den andere iets gaat eten, shoppen of aan al aan de gate gaat zitten, ieder zijn bezigheid.

Der word wér over en weer gezwanst, zoals zo dikwijls, waardoor dat we nu weten dat Els, volgens haar zelf, goed scheetjes kan laten, waarop Ingrid direct reageert “op welke rij zitte gij”.

Volgens mij Ingrid, kunde die OORdopjes ook in uwe neus steken of …. bij Els als stop gebruiken !

De sfeer zit er al goe in, Freek laat het hele vliegtuig weten dat de pruimen in zijnen dessert nogal uitnodigend liggen, zijn ze nat vraag ik, en met een gebaar dat niets aan de verbeelding overlaat, zegt’em, nu wel.

Onze vlucht Brussel / Turkije, verloopt vlot, mor miljaarde zeg, wá is da hier warm, we zijn blij dat we iets na de negenen, de frisse luchthaven van Istanbul binnen stappen en ons beentjes kunnen strekken.

Een dikke twee uur later is’t zover, “boarding time for all passengers to Malé”.

Allez goe nog acht uurtjes volharden sé.

Verdoemme toch, hier is dat ook al zo benauwend warm, pfff een plat waterke aub.

De vlucht zit niet vol en voor ons is dat comfortabel zitten, drie zetels voor twee, ni slecht, de rij achter ons waar Dirk en Ann zitten hebben ook die chance.

Patrick voelt zich ni zo goe en stapt richting wc, maar net vóór de deur gaat’em gelijk ne zak patatten, schoon tussen de rijen zetels de vloer op, né volledigen black-out, blijkt later.

Altijd goed dat er ook dokters op vakantie gaan, deze Engelstalige dokter komt de nodige hulp bieden, bloeddruk is ok nu, blijkt dat de warmte, te weinig zuurstof en een beetje déhydratatie den boosdoener zou kunnen zijn.

Omdat plat liggen en rusten nodig is, geven Dirk en Ann hun confort af, te warm en koude rillingen volgen elkaar op, maar na een uurtje met heel veel aandacht van Ingrid, lijkt Patrick terug den oude, sOOooorry hahaha. Ik heb zo’n vermoeden da’em jaloers was op onze plaatsen.

‘Tword tijd da’k eens terug naast Frank in mijne zetel ga zitten, maar, dá zal voor nen andere keer worden, Wim, gefocust op de toilet achter mij, zakt voor mijn voeten ineen zoals né cake die ge te rap uit den oven haalt.

Ik kan nog net vermijden dat hij met zijne kop ergens tegen botst, zijn ogen draaien weg, krijgt een paar stuiptrekkingen en moet overgeven, lijkbleek is zijn kleur.

Kan de dokter nog eens opgetrommeld worden aub.

Wim zit in een fase erger dan Patrick, de stethoscoop word boven gehaald, maar deze werkt niet, dan maar de pols en bloeddruk meten.

Wim is uitgeput van dit voorval en dit zal een iets langere recuperatie van zijn lichaam vragen.

Wij staan ook onze plaatsen af, zodat ons volgende slachtoffer liggend kan slapen, Wim heeft nog steeds geen kleur.

An, vertelt ons dat dit niet de eerste keer is, hij heeft een zeer lage hartslag, goed… , An weet beter welke aandacht hij nu kan gebruiken, ik ga eindelijk terug op mijn plaats zitten sé.

Het eerste wat Frank mij vraagt is: dees is toch geen slecht teken hé ?

Riccardo zegt da’zé’né tien procent va’non’zé’né groeppe, tja das waar Riccardo, maar op deze vlucht zijn wel meerdere mensen onwel geworden, niet van onze groep.

We landen veilig op Malé en Wim krijgt wheels onder zijn gat geschoven, das pas service.

In de Malediven is het vier uur later dan in Belgie.

Het nodige papierwerk is zo voorbij zodat de groep kan opgepikt worden door de dhony, de bijboot van onze live-a-board.

Amaaai, daar ligt de Adora, deze nieuwe aanwinst is pas in gebruik van eind  2014, en heeft nog maar drie cruises achter de rug, spiksplinter nief dus.

Eens aan boord van deze 28m lange en 10m brede boot, gaan de schoenen uit en blijven ze uit.

Wauw, deze boot is zeer ruim, smaakvol ingericht en proper, wat een verschil met onze ervaring op de Indonesische “Pearl of Papua”, hopelijk blijft dit zo, maar aan de afwerking te zien, tja..

Het zijn luxe kajuiten, met modern ingerichte badkamers, er zijn ook nog vier suite-kajuiten.

Het verschil is dat de suites op het eerste verdiep liggen en grotere ramen hebben, de ander kamers, zijn in de ruimte waar normaal het ruim is, of de kelder zoals ons Nenatje dat ooit noemde hahaha.

Als alles zo goed als uitgepakt is, staat het verzorgde buffet al klaar en mogen we aanschuiven, damn good food.

Dat van die zonzekerheid moet herzien worden, regelmatig is’t toch wat grijs en bewolkt zené, maar het blijft wel warm.

Om dat er geen duik voorzien word vandaag, kan de algemene briefing vanavond nog gebeuren, want de meerderheid heeft op de vlucht bijna niet geslapen en willen crashen.

Hilde zoekt een slachtoffer voor’t reisverslag, nee nee ikke liever ni, als er andere kandidaten zijn, graag.

Maar’k schrijf er wel ene voor mezelf,… uiteraard, dat is bij Hilde niet in dovemansoren gekomen blijkt later.

 

Maandag 16 februari

06.30u OoooPstAaan.

‘Kem goe geslapen eigenlijk, een goe beddeke.

Ons check-up duikje is gepland op een rustige plaats met een wrak.

No pipi in the suit, is mijn streven, we zullen zien zegt den blinde.

Terug op den dhony, is het mij gelukt, ‘k ben fier op mezelf, maar nu is het toch zeer dringend zené.

Hilde en Patrick sleuren mee aan mijn pak, om een eventueel pipi accidentje te vermijden.

Oef da was toch maar op het nippertje..

We kunnen terug aan boord van de Adora gaan.

Renzo schuift uit op het dek en komt met zijn scheenbeen ongelukkig op een randje terecht en dat heeft een diep gaatje opgeleverd, hij wou precies de houten plankskes eens van dicht bij bekijken, beroepsmisvorming zeker ?

Zalfje, plakkertje en een beetje aandacht van vier vrouwen, daar was’t om te doen ja,….. die Italianen toch hé.

Laura schuift weer achter de licht-grijze massa, en het druppelt wat, een goed moment om effe te verdwijnen en mijne “7 minits workout” ook hier proberen, vol te houden, kwestie van mijn conditie een beetje op peil te houden, al is’t maar in’t kopke.

Onze volgend plonske wordt  uitgesteld, de dhony heeft motor pech, al chance dat we nog vlak bij Malé liggen.

De kapitein stuurt een paar van the crew om een nieuw onderdeel te gaan kopen in plaats van het probleem te proberen herstellen, slimme maar dure oplossing.

Patrick en Luc zoeken een slachtoffer om Chapeau te spelen, moi, maar effe to much information, andere keer mannen.

Anke leert Els, Back Gammon, da, wil ik ook nog wel eens leren spelen, dees verlof.

De motor is ondertussen gefixt, briefing, and time to go in to the water.

Zware stroming is de boodschap, da belooft.

Maus, is vandaag de gids van ons zes duikers grote groepje.

Hij is een klein, fijn manneke met een spitsig gezicht, vandaar zijn bijnaam veronderstel’k.

Ni just Tinne, het is een inkorting van zijn naam Mausoom, ook goed.

We duiken den blauwe in, en gaan schuin naar beneden, ik ben gelijk een papiertje in de wind, hoe hard ik ook palm, ik geraak achter op de groep en das ni goe.

Ik moet iets doen, dus kaarsrecht en zo snel mogelijk naar den bodem om mij vandaar voort te trekken aan alles wat vasthangt, om zo bij de anderen te geraken.

Frank, mijnen budy, had gezien da’k er niet geraakte en was achter gebleven, maar is nu genoodzaakt mee te kreuffelen.

Wanneer we dan eindelijk bij den hoop aangekropen kwamen, was het tijd om los te laten, te stijgen, en de kant op te zweven vanwaar dat we just gekreuffelt kwamen.

Al die moeite is voor niks geweest, jammer, volgende keer beter.

Maus en één van de crew-members kijken mij bezorgd aan, wanneer ik op het laddertje mijn masker afzet, you are bleeding, probebly your sinusses, word mij gezegd ?!

De witte handdoek kleurt rood wanneer ik mijn haar afdroog, het is de Crazy Color die ik gebruik voor mijn mech.

Aha daarom dachten ze dat het bloed was.

En euh, forever no pipi in de suit, was maar een utopie zené, da wordt dus weer alles spoelen na elke duik pff.

In de salon zitten we gezellig nog te kletsen, Freek kijkt Riccardo aan en vraagt, welke Italiaan kijkt nu ni naar de vrouwen, Botticelli roept’em uit.

En wiste al dat Andrea gaat stoppen mé zingen, tja hij heeft nog nooit geene frang gezien !

Nachtduiken voor wie dat wil, een half uurke sharkfeeding staat er op het programma.

Is dat da goe, of is da ni goe, tja dat blijft “the question”, in ieder geval zo kan je deze prachtige grote en grotere verpleegster haaien en plavijen van roggen van heel dichtbij bekijken.

De meeste komen op tien centimeter naast of over de duikers gezwommen, sommige duwen je vinnen of hand weg op zoek naar die stukjes vis, die daar worden neer gelegd door de gidsen.

De verleiding is groot om ze aan te raken, de structuur te voelen, maar, ik doe het niet.

Dinsdag 17 februari

Rise and shine at six o’clock, das vruug zené op verlof.

Tijdens de duiken vandaag heeft de rifhaak, die koen voor ons gemaakt heeft, zijnen dienst al goed bewezen, haleloeia.

Goed dat Hilde het er op de vergadering nog eens over had, nen echte must have om in een stroming naar de beestjes te kunnen kijken.

Op den dhony staan we volledig in tenu om de laatste zilte sprong van vandaag  te maken, Pieter tuttert nog tot op de laatste seconde aan zijn elektronische sigaret.

Eén van de dagen zie ik hem nog wel eens met zijn sigaretje in zijne mond i.p.v zijnen ontspanner ’t water in springen, macht der gewoonte, maar dan pis’k, (jaja nog eens) in mijn broek van’t lachen zené.

‘Tis weer een gezellige, maar voor vele een korte avond, de stromingsduiken vergen blijkbaar veel energie, want tegen den tienen druipt er al een groot aantal af, naar de kamer.

Slaapwel, tot morgen.

Woensdag 18 februari

6.30u

Het bovendek is, “the place to be” tussen de duiken, er is heel veel plaats.

Over de volledige breedte van den boot is een rij ligkussen, drie gezellige zithoekken, een tafel met twee banken, één los ligbed en een aantal zitzakken.

Alles is wit en naturel houtkleur tegen een blauwe hemel, very lounchie.

Mantapoint wordt onze tweede duikplaats voor vandaag, plons.

Vlak voor ons ploft er een deco-boei op den bodem, iemand van onze groep is dá blijkbaar verloren, ik hang ze mee aan mijnen jacket en horen het straks wel.

Wat hebben we geluk, in groepjes van twee, drie of meer, komen deze sierlijke dieren zich laten reinigen, mé allemaal genieten we van dit schouwspel.

Tussen de scènes door, kunnen we het leven van een “eelgarden”, een mureen met pantermotief of né platvis die over de bodem schuift, bestuderen.

Maus speelt “de platte” onder water, wanneer hij ne vishaak, vislood of een verroest mes vind, zwemt hij naar ons er doet alsof hij iets speciaals wil laten zien, uiteraard pakte dá aan, en vóór dat ge’t weet, zitte der heel den duik mee hé.

Terug aan den dhony vraagt’em dat gewoonlijk terug, pff, ons gaat’em ni meer zitten hebben.

De eigenaar van de verloren gewaande Deco boei blijkt Freek te zijn.

Nu nog effe bakken en braden om toch mé een kleurreke thuis te komen, vooral bruin beentjes wil ik hebben.

We liggen aan een heel langwerpig eiland, kilometers wit strand, vollen-bak zon en kalme zee.

Ons laatste duikje kan weer tellen, stroming om u tegen te zeggen, gelijk ne pijl uit nen boog, recht nor beneden, om ons daar vast te haken.

Mijn eerste en ook het tweede rotske komt los van de grond hihihi, derde keer goeie keer, onzen bril en ontspanners daveren over en weer in de kracht van het water.

We trekken ons over het rif verder naar beneden, want just achter het richeltje is de stroming net wat minder.

Het is het terrein waar de haaien jagen, maar ni vandaag.

Riccardo geraakt, in deze hevige stroming, plots één van zijn vinnen kwijt en zonder te aarzelen schiet Pascal er achteraan.

Tegen stroom in komt hij terug bij Riccardo, en steekt hij de palm aan zijn voet zoals de prins het glazen schoentje bij Assepoester.

Op deze diepte gaat het snel met luchtverbruik en om niet in deco te gaan, wordt het tijd om los te laten, mee te vliegen met de stroming en zien waar we eindigen.

 

Donderdag 19 februari

5.45u ’t is nog donker.

Hoe vroeger we in den blauwe kunnen gaan hangen, hoe groter de kans op hamerhaaien.

Op de briefing wordt ons verteld dat we op een diepte van dertig meter, weg van het rif, een tijd gaan blijven hangen.

Zolang onze computer en luchtverbruik het toelaat uiteraard, en dan maar hopen dat de sharks of misschien wel een walvishaai ons passeert.

Het was wishfull thinking, ze zitten heel waarschijnlijk nog een stuk dieper, daar waar het kouder is.

Ann’s eerste ervaring met, in den blauwe hangen, is blijkbaar goed meegevallen zo te horen.

Terug op de Adora kunnen we genieten van een lekker ontbijt, de volgende atoll is een drietal uurtjes varen.

Tijd genoeg om lekker niks te doen, zalig.

Mé niks te doen, zijn mijn billen verbrand, Frank had ze nochtans in gesmeerd !!!

Misschien onze mailtjes effe checken, maar de internet connectie is is hier met ups, en heel veel downs.

Langs hare neus weg, vraagt Hilde hoe het met het verslag gaat, met mijn verslag, is’t ok Hilde, en hoe staat het met het jouwe ?

Bwaah, een paar zinnen, krijg ik als antwoord.

Mijn verhaal, zeg ik, vind ik voor een groepsverslag teveel, “me myself and i”, … lees maar, stel ik voor.

Tja ‘k had het kunnen weten dat ze het wel goed zou vinden.

Het wordt geclaimd door de Cowa, en uiteraard is het fijn dat het goed bevonden word, mor toch ……….allez ja ‘tis goe.

Als’t zonnetje op het wateroppervlak schijnt is de blauwe kleur onder water echt wauw, en dat in combinatie met de grote witte zandvlaktes, echt schoon.

Frank vind né pocket mé lood op den bodem en beslist hem mee te nemen, toch wat zwaar zon’n extra drie kilo, en geeft hem door aan Maus, onze gids, zo dat hij er deze keer mee kan zeulen.

Aan boord komen we te weten dat het loodzakje van Dirk is, waarschijnlijk is de clips gelost met in ’t water te springen, hij heeft dus heel den duik scheef gehangen volgens zijn zeggen hihihi.

Dankbaar dat hij zijn weights terug heeft trakteert hij Frank een pint, schol Dirk.

Ann trakteert op haar beurt Freek een biertje, blijkbaar heeft hij, haar lood terug gevonden, seeg da zit in de familie zekers ?

Maamendhoo, is één van de bewoonde eilanden waar Deco, één van onze duikgidsen woont, dit gaan we straks bezoeken.

De eilanden zijn oftewel privé, als resort ingericht, bewoond of onbewoond.

Het dorp op dit eiland heeft enkele rechte straten, grijze stenen huisjes, winkeltjes en een stort, het enige gemotoriseerd vervoer zijn brommertjes en voor de rest niks interessants te zien.

Een klein deel van de vrouwen en jonge meisjes dragen geen sjalleke op hunne kop, en vermits het grootste percentage van de bevolking moslim is, zal er hier ook wel né moskee zijn, maar die zijn we niet gaan bekijken.

We wandelen terug naar het haventje, waar onzen taxi klaar ligt om terug aan boord te gaan.

Vóór we in Belgie vertrokken zei Riccardo dat’em zijne Bialetti meepakt, en voor diegene die graag meedrinken, gelieve één pakje koffie en een klein tasje, per persoon, mee te brengen.

Awel ben heel blij met zijn voorstel, want na het eten een lekker straf espressoke, da smaakt toch wel zené.

Renzo’s scheen ziet er nog altijd niet zo goed uit, volgens hem doet het geen pijn meer, maar wat mij betreft blijft het er TE rood uitzien.

Ik denk dat hij zich sterk houd, maar raad hem toch aan de ontsmettende zalf te blijven gebruiken.

Vrijdag 20 februari

06.00u.

De kapitein zou deze nacht doorgevaren zijn, als de omstandigheden het zouden toe laten, niet dus.

Maar vóór dat we vertrekken is er hier nog een duikje gepland.

Wim, Pascal, Dirk en Ann willen zich nog verbeteren en volgen een specialty cursus “stromingsduiken”, tja das in de Malediven geen rariteit om te doen hé.

Pascal wil nog een paar kaartjes meer op zak hebben en kiest er voor de “nacht” en “diepte” cursus der bij te doen.

Insmeren mensen want we hebben een tochtje van zeven uurtjes varen voor de boeg, ver naar het zuiden, richting de evenaar, joepie das daar lekker warm.

Terwijl we varen wordt ons ontbijt geserveerd, precies geen goei idee.

De zee is ruw, de tafels en stoelen schuiven van hier naar ginder, vanuit de keuken horen we gerammel en gekletter, pannen die van’t vuur schuiven en het bestek en de kommen die de vloer bereiken.

De raampjes lekken in de kajuiten, precies geen goei katchoekes gebruikt als dichting.

Anke et moi, verkiezen te luieren in de zetel op het achterdek, Frankske gaat gezellig op’t bed liggen, allez iedereen vind wel een plaatske om te hangen of te liggen, Freek zien we overal een beetje, ’t is da’tem geen zittend gat heeft hé.

De crew verwent ons en kapt jonge cocosnoten open voor de melk, welke heel verfrissend zijn.

En voor diegene die willen, worden ze nog eens in twee gekapt zodat het dunne malse vruchtvlees uitgelepeld kan worden.

Een vislijn met een geklemde lege waterbus is aan de reling vastgemaakt, en sleept achter de boot, Anke vraagt hoe ze nu weten wanneer ze beet hebben.

Simpel, wanneer de vislijn de petfles wurgt, hebben we prijs, en ja vier grote vissen is den trophee voor vandaag.

Bij het avondeten zegd Patrick, deze morgend heb ik er nog zo éne gefotografeerd, en nu ligt’em op ons taloor, verser kan ni.

We springen de zoute natigheid weer in, en zakken tot een dertig meter, tjongejonge ‘kem het warm, het water heeft hier, volgens mijne computer, een constante van 28°.

Pff, die kap moet af, resultaat dat mijn haar, voor de helft van de tijd, voor mijnen bril zweeft, zo hebbe’k het gevoel da’k iets ga missen, wreed lastig zené.

Mama Cowa, hare krullebol, dwarreld ook naar alle kanten, precies Medusa, mé al haar slangskes.

Onderweg tijdens den drift naar de safty stop, zwemt er op, een meter of twee onder ons, een eenzame, vrij grote Luipaardhaai, wauw schoon beestje, da’s meegenomen.

Omdat Freek en Rudy achterste voren zweven, probeer ik hun aandacht te trekken, ik gil, brul en roep in mijn mondstuk, tevergeefs natuurlijk.

Spontaan draaien ze beide met de stroming mee en krijgen deze prachtige vis ook in de mot.

Rust, staat nu op het programma, en we genieten der elk op onze eigen manier van.

De crew hangt voor vanavond, felle lampen aan het achterdek, waar plankton, kril of beide naar toe komen.

Met een beetje geluk, komen de whale sharks er op af.

‘T schijnt dat rond één uur vanacht nen dolfijn en né manta zijn gepasseerd, vóór dat er twee walvishaaien bleven plakken achter den Adora.

Met zijn indrukwekkende grote kweek, zoog’em, voor hem, alle eetbaar spul naar binnen.

Nu had ik de kans en heb ze ni benut, loemp hé, maar ik kon het ni opbrengen om mijne slaap te storen.

 

Zaterdag 21 februari

07.00u

Een beetje cornflakes of een koekje, briefing en ‘twater in sé.

We worden weer getrakteerd op haaien, tonijn, schildpadden en vele kleinere zeebeestjes.

Het word tijd dat ik mijn rifhaak los, maar omdat ik te snel weg vlieg, kies ik een rotske uit om mij vast te houden, zodat ik bij de rest van mijne groep kan blijven om zo samen te driften.

Opeens voel ik een serieuze neep in mijnen duim, en realiseer ‘k mij da’k chance heb dat ik  handschoenen draag.

Er heeft een kleine bruine mureen in mijnen duim gebeten, de lafaard, en vanuit de holte komt’em nog eens effe terug dreigen, denk da’kem sebiet né klop op zijne kop geef.

Duiken in de Malediven, zijn vooral korte en hevige duiken omwille van de channels, tussen twee riffen waar het water wordt doorgestuwd, en wij als een speelbal worden meegesleurd.

Terug op den dhony, zet ik mij in achteruit en parkeer ik, pwiep pwiep pwiep, mijn fles tussen de andere, ook beroepsmisvorming zekers ?

‘K spoel mijn pispak uit en hoor van Patrick dat hij ook nen knabbel van een mureentje in zijne vinger heeft gekregen, waarschijnlijk dá zelfde smeerlapke.

Zie ik dat goed, ……… Pieter staat met zijn E-sigaret onder de douche, neeeee !!!

Maar, laat ons der maar mee lachen, ik heb toch liever zijn synthetisch stoomstokje dan nen echte stinkstok, op dees manier wordt ik niet verplicht mee te roken, dank u wel Pieter.

Er liggen een paar onbewoonde idyllische eilandjes vlak voor de boeg van onze boot.

Een twaalftal van de bende gaat aan land ???

Het is schoon, mor’t-zou nog veeeeeel schooner geweest zijn, mocht er ni zó veel vuil liggen, amai men oor, plastiek, dat blijft toch een groot probleem hé.

Een uurtje later keren we terug en staat het buffet weer klaar. Wat een leven mmmm.

Rond twee uur deze nacht zouden we vertrekken, verder richting het zuiden zodat we tegen de zessen ‘smorgens op bestemming zijn.

 

Zondag 22 februari

6.30u

We bevinden ons nu net over de evenaar, de zon staat hier zeer recht op den aardbol, stikkeheet.

Stille Tony, volhard, met muziek in zijn oren trotseert hij Laura’s stralen op zijn, al reeds bruin gebrande huid.

Gewoonlijk zijn we verdeelt in groepjes van zes, zeven en acht en is er voor elke bende een gids.

Vandaag moeten we het stellen zonder Maus, hij heeft een zware oorontsteking.

Luc gaat vandaag ook skippen, ook zijn oren zijn niet ok.

In de ochtend briefing wordt er uitdrukkelijk gevraagd om bij deze, 45m diepe, hanging in the blue, duik in één groep te blijven.

En omdat we daar met zen allen zo op gefocust zijn, hebben we waarschijnlijk wat gemist.

Een bepaalde plek waar we zouden hebben moeten blijven hangen, zijn we zonder het te beseffen voorbij gevlogen.

De twee silvertip haaien en een barracuda was zowat het enige grotere leven wat we te zien kregen.

Frankske heeft vandaag ook touch gehad van een dreigend, vinger bijtend mureentje hihihi.

Hilde had juist gezien dat Freek een schildpad streelde en krijgt meteen nen tik op zijn hand, da mag ni.

Er wordt koers gezet richting naar de op één na zuidelijkste atoll.

Manta point cleaning station, is een zeer uitgestrekte, prachtige koraaltuin.

Deco en Sidey doen teken om een plaatske op de bodem te zoeken, … op de bodem Riccardo, niet boven op een koraaltafel, … nee Pascal, gij ook ni !!!

Nada, niks manta’s te bespeuren, denk dat het cleaningstation failliet is.

OK, we houden het voor bekeken en kuisen ons schup af, byebye.

We ankeren voor de haven van het eiland Maradhoo, blijkbaar het grootste van de Malediven.

Tien witte Cowa’s gaan aan wal.

Wat was er te zien, vraag ik wanneer ze terug zijn, auto’s, nee nee geen wrakken, mor schoon otto’s vooral Mazda’s volgens den Dirk, en né vliegende hond, zegt Ann ?

Het is een haven met veel grote vissersboten, en tot ergernis van Freek, zijn ze nen hoop blauwvin-tonijnen aan het kuisen.

Allez goed, na het eten, nen espresso, ons twee Italianen zijn weer aan ’t bekvechten zené.

Renzo wil absoluut espressosuiker bijmaken, en tot grote ergernis van Riccardo, neemt hij daardoor het beste van de espresso weg, er volgt nen hoop Italiaans gegrom, zaage-vent laat Renzo tussen zijn lippen ontsnappen hihihi.

‘T schoonste van al is, dat ze elkaar niet kunnen missen.

Nog né gezellig babbel en ons bed in.

Rond den drieën deze nacht zouden we varen, als de zee niet te ruw is.

 

Maandag 23 februari

06.30u

Amai, slecht geslapen, veel te warm, Frank had den airco wat aangepast maar toch nog iets vergeten, pff hoofdpijn vanuit mijn nekske.

We hebben né voorzichtige kapitein zegt Hilde, want we zijn nog niet gebougeerd sinds gisterenavond, misschien is het wel né slimme kapitein, denk ik.

Daarom hebben Deco en Sidey, beslist om de twee duikstekken van gisteren nog een over te doen, in de hoop, nu wel manta’s en hamerhaaien te zien.

Deze keer via, the channel, naar de koraaltuin gedoken, en het valt op, dat er aan deze kant van den hof, enorm veel dood koraal ligt.

Een deel van de groep, die vooraan zwommen, hebben geluk gehad, twee manta’s hebben ze gezien.

Vier uurtjes later, brengt de doni ons naar de volgende plons-plek, maar….., er scheelt iets aan de motor, volgens Deco zit de oliefilter verstropt, we dobberen stuurloos op de ruwe zee.

De kapitein verdwijnt in het ruim, kling kling kling, hamer op metaal geluid, tien minuten later is’t gefixt, gelukkig maar.

‘Tzal terug den diepe worden, hang-in-den-blauwe-op-45m-duik, ook hier worden we beloond, twee hamerhaaien en een witpuntrifhaai, ni slecht hé.

We zijn al terug opweg naar het noorden, dat wil zeggen, 4 á 5 uurtjes keuvelen en dutten met Anke, in onze favoriete zetel op het achterdek, mmm gezellig.

We hebben zelfs Neptunus niet gezien bij het oversteken van den evenaar, anders hadde’k wel eens effe aan zijnen baard getrokken.

In deze ruwe zee met wind en stroming tegen, haalt onze Adora toch nog acht knopen, wat volgens kenners onder ons, zeer snel zou zijn, krachtige motor dus.

Né late nachtduik, wordt voor de liefhebbers, den afsluiter van vandaag.

Iedereen is in een diepe slaap tot,  ……..  de motoren om 3.30u worden gestart, grrrrrr.

Dinsdag 24 februari

06.15u

Aan de Huvadhoo atoll, wordt er voor één duik stil gelegd, het was hier, dat we vier dagen geleden haaien hebben gezien, en ze willen ons geluk nogmaals beproeven.

Terug aan boord zijn er éénentwintig tevreden gezichten te zien, dus, opzet geslaagd.

We maken weer de oversteek, da’s weer zeven uurtjes rust.

Dus zegt Hilde, tijd voor Het moordspel, oeoeh creepy hihihi.

Elk persoon krijgt drie blanco-tjes waarop hij of zij hun eigen naam schrijven, een op de boot beschikbaar moordwapen, en een haalbare plaats waar de moord moet plaats vinden.

Alleman trekt uit elk potje een papiertje, en plots lijkt iedereen een potentiële moordenaar.

Pieter is mijn slachtoffer, ik moet hem afmaken met een grote zitzak op het eerste verdiep ?

Drie maal is scheepsrecht en Anke palmt “onze” lange afstands-zetel al in, ‘k ben op komst Anke.

Lui luier luiest, wringen we ons in allerlei bochten en pitten de uurtjes weg.

Dit zal Anke goed doen, want haar sinussen of neus blijft dicht zitten, een sinutabje of twee kan helpen natuurlijk.

Ding ding ding lunch time.

Ik wacht mijn moment af, maar wanneer ik met de koffie en de Bialetti aan het toogske sta  …………. krijg ik de doodskus van Riccardo, aan de bar, verdoemme ‘k zen der aan.

Hij krijgt nu mijn moordopdracht om uit te voeren.

Ondertussen zit de meerderheid in’t salon, naar nen bleit-film te zien.

In de late namiddag doen we de tweede en laatste natte sprong voor vandaag, op de dhony zullen er ook weer een paar fictieve moorden worden gepleegd.

De gidsen doen ook mee in het spel, maar hadden de regels niet volledig begrepen, en zo is er hier en daar wat mis gelopen met de briefjes.

Bedoenk, amai dá was né serieuze doffen bots, we hebben toch geen beestje geraakt hé ?

Volgens de crew zijn we tussen twee riffen gevaren en te kort er tegen, deze boot is wel uitgerust met GPS maar geen sonar, zou wel handig zijn.

In ieder geval tijdens onze duikvakantie in de Filipijnen is het de kapitein ook gelukt met de metalen boot op het rif te varen, en dat klonk toch heel ander zené, een ruwe harde bonk.

Swat, der is niks kapot, da’st voornaamste.

Bij het avondeten, worden de spelregels beter uitgelegd aan Deco, Sidey en Maus, en zo begint het spel opnieuw, hilarische paranoia slaat toe.

Mijn loting, is opnieuw Pieter te vermoorden op de dhony met een servethouder, dá moet lukken, als ik uiteraard niet wordt gekilled vóór dat ik, mijn moord, kan plegen.

Morgenvroeg moet ik ongezien mijn wapen meesmokkelen aan boord van de dhony.

De machinekamer ligt vlak naast onze kajuit, deze is wel geïsoleerd, maar als de motoren draaien is het toch een serieus gebulder zené.

Ik word uit mijn slaap gerukt, wanneer de kapitein, om 03.30u beslist, te vertrekken.

Een uur aan een stuk gaat het geluid van de motor, als een jojo van hard naar zacht en terug, mé mijne prutkop sta ik mee op het achterdek en wordt er verteld dat ze problemen hadden het anker los te krijgen, ok dan, good night.

Woensdag 25 februari

07.00u

We mogen weer eens te water gaan en stappen de bij-boot op.

Het killer instinct in mij, komt boven, Pieter gaat eraan, ik geef hem nen tik met mijn inox houdertje, DOOD, komt er over mijn lippen, hihihi.

Mijn volgend slachtoffer is Els, ni gemakkelijk want ze is heel achterdochtig.

‘Tis ook ni simpel, om ni gezien te worden, met een grote zitzak als wapen.

Anke et moi, steken twee complotten, A & B, in elkaar, en bekijken onze kansen.

In bikini, genietend van het zalige zonnedek, verteld Hilde me dat dit een uitzonderlijke route is.

Vorig jaar rond dezelfde tijd, had ze aan Deco gevraagd om het verre zuiden te kunnen doen.

Dit zou gaan, enkel als er een andere groep van het zuiden terug naar het noorden zou varen, en onze groep vanuit het zuiden terug naar Malé vliegt, omwille van de lange uren varen en niet teveel te moeten ruchen.

Hilde en Riccardo dachten dat het zuiden niet door zou gaan, omdat er geen reactie meer kwam.

Maar bij aankomst, de 15de, kwam Deco met het goede nieuws, dat de route in lus-vorm, naar het verre zuiden en terug, toch kan doorgaan.

Hopende dat het nog ongereptere zuiden, schatten kan bieden.

Nena heeft in één van de vorige duiksafari’s het moordspel geïntroduceerd, verteld Hilde nog.

Aja, awel mercie hé Nenatje hahaha.

Plan B, lukt niet, Pieter ligt dwars, dus gokken we op A, en ja zené, het imaginaire bloed van Els spuit en spetterd naar alle kanten, tja sorry hé, das mijne rijkelijke fantasie in werking.

Ik wordt nog nen echte mafiosso, voor mijn volgende opdracht loop ik heel de dag met een theebuiltje rond, in bikini is dat soms wat lastig.

Nu het moment afwachten wanneer Deco eens naar het zonnedek komt hé.

De avond verloopt lekker smooth, de toch wel leuke film, Chocolat, met Juliette Binoche en het lekker stuk, Johnny Depp, wordt door de meeste gesmaakt.

Freek, Pascal en Rudy kraken nog een fleske rum onder de prachtige sterrenhemel.

 

Donderdag 26 februari

06.30u

Het was een kleurrijk ochtendduikje, een deel had pech te moeten zwemmen naar de dhony, deze zijnen oliefilter moest voor den derde keer nog maar eens vervangen worden, tja mannen als ge, de olie zelf, niet vervangt !

De Adora vaart heel langzaam, hier is de plaats waar regelmatig whalesharks gespot worden.

Wachtend op een kreet van de spotters, ben ik nog wat in mijn dagboek aan het schrijven.

Els staat ineens vóór mij in de living, en blij opgewonden roept ze, Martinneke den Deco zit op het zonnedek.

Gelijk né wervelwind storm ik den trap op, en plak mijn theebuiltje op Deco’s schouder, i’ve killed you man.

Dankzij Els, is hij sneller uitgeschakeld dan dat ikzelf voorzien had.

Weer ééntje meer op mijne palmares, yipiekajee Mother fucker.

Het internet is hier toch van “kust men gat zené”, verbinding in pieken, meestal op momenten dat we onder water hangen, of, in’t midden van de nacht.

Next assignment, Joeri het leven ontnemen, met een bus melk in de keuken.

Zonder da’kt vraag werkt Deco een complot uit, en lokt met de niets vermoedende Renzo, Joeri de keuken in.

Omdat ik het nog ni helemaal doorhad, en dus ook niet in de buurt van de kitchen was, moest het snel gaan.

Een snelle greep naar het tetra-pak en bega in de keuken mijn daad.

Een serie moordenaar heeft er niks tegen, gniffel gniffel.

Tussendoor doen we nog twee duikjes en gaan we naar het BBQ-eiland.

Saskia is diegene die altijd eerst een pintje vast heeft, een drankprobleem Sas gniffelgniffelgniffel ?

Iemand zag er centen in en heeft een onbewoond eilandje ingericht voor de klanten van de live-a-boards.

Wij zonnen, kletsen of liggen in’t water, Freek en Rudy zwemmen rond in hun blote kont en een aantal wandelen het mini eilandje rond.

Nu moet ik heel alert zijn, ik heb mijn wapen, Deco’s stempel, al tussen mijn strandlaken gedraaid.

Ik wacht tot Sidey, my victim, ook aan land komt, aha daar is’m.

Precies ongeïnteresseerd ga ik onze spullen verleggen zodat ik mijn attribuut kan gaan pakken.

Maar wat ik niet weet, is dat ik, ook zijn slachtoffer ben, en ineens staat Sidey naast mij, duwd een schelp tegen mijn arm, en zegt, you are dead, verdoemme ‘khad rapper moette zijn, ‘kzen der aan.

De gids is zo gelukkig als né kermisvogel en doet vreugde dansjes, heel grappig,om te zien.

Hij is dus zowieso een winnaar van dit spel, omdat hij geen tegenstander meer heeft.

Onze crew, en de bemanning van andere boten, spelen ondertussen een matchke volleybal.

Het eten op de bbq is, zoals altijd, lekker, de companie en de omgeving gezellig.

Vrijdag 27 februari

06.30u

De dag is nog maar juist begonnen en ik ben nog effe in de kamer, ‘k hoor boven, nen hoop gestommel en gebonk.

Tja dat kan niet anders zijn, dan dat Pascal met harde hand achter de bar wordt gesleurd.

En inderdaad, later hoor ik zeggen dat hij zich hevig heeft verzet tegen Freek en Rudy.

Maar helaas, hij hoort nu ook bij de fictieve doden.

Hilde krijgt na den duik, van ’t zelfde laken een broek, zij wordt de keuken in gesleurd, en gaat haar denkbeeldige dood tegemoet.

Ook zij levert een zware strijd tegen haar moordenares An, in het complot met drie partners in crime, Els, Wim en Pascal.

Het spel is gewelddadig geëindigd hahaha, en we hebben twee winnaars, Sidey en stille killer An, haar bijnaam is vanaf nu An C.O..

Duiken doen we tussendoor ook nog effe.

Ene daarvan was weer een Manta-SPA-salon, tja het blijft mooi om naar te kijken.

Afspraak om 10.30u op het zonnedek, met zwarte Cowa-t-shirt voor de groepsfoto.

Freek delegeert de boel, maar na zeven pogingen wil het nog steeds niet lukken.

De zon staat te hoog en op alle gezichten zit te veel schaduw, duurt dat hier nog lang seeg, ik zit hier te smelten.

We proberen het straks nog eens opnieuw, na onzen derde duik.

Deze keer zijn de fotografen zo tevreden, dat we nog voor een paar zotte foto’s moeten poseren.

Nu valt het op dat Saskia al die tijd de zon heeft gemeden, ze heeft gewoon een melk-flessen-kleurtje hihihi.

We liggen als saucissen op nen hoop, mé veel Aaa’s, amai-en en gegiechel.

Misschien kunnen we vanavond nog een “blijf-zitten-op-de-bodem-duikje” doen onder de Adora.

De lampen worden weer geïnstalleerd op het achterdek, en gericht op het water trekt dit plankton aan, wat de aantrekkingskracht op Manta’s vergroot, en eens ze er zijn, blijven ze een tijdje rondhangen, wordt hier gezegd.

Niemand wil deze kans missen uiteraard, dus, is er ook nog niemand “gewassen en gestreken”, allemaal afwachtende stinkertjes.

Een groot deel van de bende is naar een film aan het kijken, Anke en Pieter zijn verslaafd aan Back-Gamon.

Het wordt steeds later en van de Manta’s geen spoor, dus dan maar douchen hé.

Slaapwel.

 

Zaterdag 28 februari

06.15u

De kapitein laat de motoren bulderen, pff had hij nu echt geen kwartiertje kunnen wachten.

Klop klop klop 06.30u, wAke Up, klopklopklop ….. JAaaaa.

Vandaag onze laatste twee te water latingen op twee mooie plaatsen met klinkende namen als, Fish Head en Rasdhoo Madivaru.

Meerdere schildpadden, en kanjers van roggen, een spookmureen en zOooo veel meer.

Een reuze grote steenvis, met op zijnen dodelijke snoet een stukje koraal, ‘k stond in de verleiding het eraf te nemen, maar ’t is best da’k dá ni doe hé.

Op een bepaald moment wist je niet, waar eerst te kijken, haaien onder ons, grote lekkere tonijnen vóór ons.

Een groep van negentien Eagle ray’s kwamen ook nog even de show stelen.

Hilde heeft de pits-mureen nu ook gevoeld hahaha, en Freek zijne camera werd een paar keer afgezabberd door een andere mureen die zijn poetsgarnalen wou beschermen.

Net murene

Als laatste, nog nooit gezien, precies een gewone witte huisspin, dat moetten we eens Googlen.

Ook voor mij, is het de laatste keer dat ik Wassepoester, speel, gedaan met pipi in the suit, …….. voor dees verlof althans.

Het was een prachtige afsluiter van deze toch wel, zon overgoten, duikvakantie.

Alle spullen worden van den dhony op den Adora geplaatst en gespoeld met, ….. jawel detol, Oef.

Freek en ikke, zijn elkaars pestkopkes, vandaag krijg ik nog effe de stempel tegen mijn voorhoofd, maar wacht maatke, we gaan morgen pas naar huis hé, loontje komt om zijn boontje.

Koud water wordt, op onbewaakte momenten, op elkaars kop gedropt, er ontsnappen kreten zoals iiIiIieeee, aAaah’s en verdoemme’s over ons lippen.

Freek probeert als vulling in een zitzak ongezien bij mij in de buurt te komen, gewoon hilarisch, maar helaas voor hem, niet zo onzichtbaar dan hij had gehoopt.

Alle relingen van de Adora hangen vol met, “te drogen duikmateriaal”, precies een mobiele wasserette.

De kapitein zet koers richting Malé.

Els wordt aangesteld om de fooi te verzamelen.

De laatste film, The Grand Budapest hotel, heb ik maar in stukjes gevolgd, want ik ben er op gebrand Freek een streep met een stift te geven.

Op mijn knieën besluip ik Freek, maar wanneer ik wil toeslaan krijgt hij dit in de mot en ontfutseld mijn wapen. ‘Tja ‘k moet zeggen dat hij zich niet gemakkelijk gewonnen geeft.

Inpakken mannekes, want morgen moeten we om 10.45u van den boot.

Zondag 1 maart

08.00u

Mmmm lekker geslapen.

Na het ontbijt, neemt Freek de taak op zich, de fooi voor de volledige bemanning, te overhandigen aan de kapitein.

En tijdens zijn kleine dank-speech aan the crew, wil Rudy hem, als wijze van grap de tip-enveloppe ontfutsselen, maar als reactie krijgt hij een klinkende pets tegen zijn kaak !

Ik heb den indruk dat ze beide hard verschoten zijn, waarop Freek direct zijn excuses aanbied.

Allez ’t is tijd, we worden voor de laatste keer met den dhony aan land gebracht, weliswaar deze keer met al onze bagage.

‘S avonds-laat in Malé centrum rondhangen zou niet veilig zijn wegens huidige politieke rellen.

Deco had voor verschillende opties gezorgd, en er is door de groep gekozen, voor een hotel op het AirPort-Island, met free WiFi, airportservice en mogelijkheid tot douchen.

Het Fuana Inn, ligt aan “the public beach”, waar je op het strand niet in zwembroek of bikini mag liggen, ja dan hoeft het voor mij ni zené.

Met zen negentien pakken we de Ferry of eigenlijk de bus-boot, want Ferry klinkt zo groot, van Hulhumalé naar Malé, wat ons een halve Amerikaanse dollar p/p, enkele rit kost.

We hebben een zogenaamde gids aan ons been, die zich voorstel als Deco’s broer, hij laat ons Malé centrum zien, wat ongezellig en niks bijzonders is.

Hij loodst ons langs de groente en fruit markt, de vismijn, de oudste en nieuwste moskee, de vroegere Sultans woning en het huidige presidentiële verblijf.

Slinks leid hij ons naar een souvenirs-shop, van zijn vader !!!, niks maat ge liegt.

Dees is een regelrechte touristenval, en toch … wordt er gekocht hé.

Allez eerst gaan we der nog ene pakken in een café met terras, vóór we de Ferry terug nemen.

Geen enkele alcoholisch drankje op de kaart in het islamitische Malé, enkel verkrijgbaar op Live-à-boards of in ressorts, dus hou da pintje dan maar voor in Belgie hé mannekes.

Rond de zevenen zijn we terug aan de Fuana en laten eerst Dirk en Ann de kamer gebruiken, alvorens ook wij, een verfrissend doucheke nemen.

Onze vlucht vertrekt om 23.50u, dus nog effe tijd voor dat we naar de luchthaven geschutteld worden.

Daar aangekomen zijn er maar twee in-check-balie’s van Turkish Airlines open, en met zo’n massa volk, zorgt dit voor een chaos onder de vertrekkenden.

 

Maandag 2 maart

We vliegen van Malé naar Istanbull en verder naar Brussel, zodat we, als alles goed mee valt, rond elf uur ‘smorgens in Zaventem landen.

Mankementen aan’t vliegtuig bezorgen ons een uurke vertraging, er wordt zelfs een andere vliegtuig voorzien, zodat onze huidige zetel-nummers worden geschrapt.

Door de nieuwe plaatsen die we toegewezen krijgen zitten we allemaal verspreid, maar zo gauw we in de lucht hangen komt er ne stoelendans op gang.

Van hier naar daar en van ginder naar hier, zodat uiteindelijk de meeste terug zitten bij wie ze graag willen zitten.

De laatste groepsactiviteit is het oppikken van de bagage, en van iedereen afscheid nemen, maar waar is Freek ?

Home sweet Home.

Later hoor ik van Riccardo en Hilde, dat Renzo nog naar de  spoed is geweest.

Verdict, een gebroken teen en zware infectie aan zijn scheenbeen-wonde en moet een zware antibiotica-kuur slikken.

Blijkt dat die poten van de salon zetels op den boot meerdere mensen gebroken of gekneusde tenen heeft bezorgd.

Sorrento 2016 – Verslag door Martine

Vrijdag 2 t/m dinsdag 13 september 2016.

Inpakken is niet mijn favoriete bezigheid, maar tegen donderdag avond lukt het ons dan toch om de tiretten van de vier valiezen dicht te zippen, zé ston kleer om morgen naar la Bella Italia te vertrekken.

Vrijdag 02 september.

Amai 5.45u en de wekker loopt af, pff ‘k moet precies gaan werken, maar neeeje we meuge op verlof en der emme we geen moeite mee.

Onze pick up is er al sé, Frankske et moi droppen al onze rommel in het buske en we kunnen vertrekken.

Voor ons begint het verlof altijd mé Starbucks, de vlucht is pas om 8.55u dus nog effe tijd om van die lekkere koffie te genieten.

Wij vliegen met Alitalia via Brussel>Milaan>Napels, aankomst 13.35u, waar we ons dan bij de rest van de Cowa groep aansluiten.

Effe men ogen sluiten dan lijkt het of we er sneller zijn.

Hier sé sé, de groep staat ook nog op hun bagage te wachten, zij hadden een rechtstreekse vlucht, maar door overboeking hebben ze vertraging opgelopen en zijn maar een half uurke vroeger aangekomen dan wij, eigenlijk wel gemakkelijk zo.

Tijd voor de vele bekende-Cowa’s nen dikke knuffel te geven en kennis te maken met de voor ons nieuwe Cowa gezichten, en da’s (bijna) nog nooit tegengevallen.

‘K zal ze nog eens efkens voorstellen aan wie dit leest hé.

Uiteraard Riccardo Chiancone & Hilde van Cowa Diving.

Pieter & Anke

Martynas & Sonata

Joeri & Els

Hans & Kirsty

Dirk & Ann

Ben(jamin) & Danielle

Anthony & Nicky

Thibaud

Pascal

Elke

En wij, Frank & Martine

Onze duikgids, Sergio Riccardo en vriendin Daniella

Als we de aankomsthal buiten stappen slingert Laura haar 31° warme stralen rond onze body’s, wat een verwelkoming.

We sleuren onze bagage naar de parking wat verder op, waar een grote bus juist weg rijd en ons, veel te kleine buske te voorschijn komt, amai dat wordt weer puzzelen, de chauffeur staat in zijn haar te krabben met het zien van de massa aan bagage.

Hij begint de ruimtes onderaan vol te steken en de rest wordt op de achterste rij zetels gestapeld, waardoor er voor twee geen zitplaats meer overblijft.

Ikke en Thibout blijven recht staan, maar Riccardo wil absoluut zijn plaats aan mij afgeven, en hij zet zich half op de leuning.

Wil’tem hier ná mé zeggen, hier á doos go mor wa zitte of zijn het de charmes van de galante Italiaan in hem, ik verkies het laatste natuurlijk ?

Om één of andere reden vraagt Dirk mij plagend, gij kunt toch ook mé een bus rijden hé Martine?

Jajaaaa natuurlijk Dirk, en draai met men ogen, ’k heb wel maar né C en geenen D hé, antwoord’k.

Dirk en Ben hun reactie is overduidelijk.

Van rijbewijs ..… ni van cup hé mannen, speel ik mee hihihihi !

Nice, de toon is gezet, denk dawwe weer veel gon lachen.

Ongeveer twee uur zal de rit duren want we moeten den berg over  langs smalle, soms kronkelende wegen, want ons verblijf ligt in de baai van Marina del Cantone. Een klein paradijsje aan de Amalfi kust, gelegen tussen de trekpleisters Capri en Positano, waar ook de Italianen graag hun weekends doorbrengen.

Rond vier uur komen we aan bij Villaggio Nettuno, vrij snel worden de sleutels  van bungalowkes toegewezen zodat we de valiezen daar al kwijt kunnen.

Het duikgerief blijft ineens beneden, das gemakkelijk, maar zoals twee jaar geleden is er nog steeds niet geïnvesteerd in plastiek bakken, zo handig om het kleine spul per duiker bij elkaar te houden en kapstokken zijn hier ook van goud geloof’k.

Deze twee dingen zouden het duikcentrum een praktisch kantje geven, swat voor de rest doen ze dat super.

Gelukkig hebben ze hier “un piccolo negozio” waar veel te verkrijgen valt, en vermits de meeste van ons uitgedroogd zijn is’t big business voor het Nettuno winkeltje.

Sergio Riccardo en zijn vrouw Daniella komen al eens een goeiedag zeggen, hij zal vanaf morgen weer onze gids zijn in de wereld van de visjes.

Hij belooft ons ook elke dag een fles van zijn zelfgemaakte limonchello mee te brengen voor bij de koffie, later zal blijken dat het bij twee flessen blijft, da zen der vier te weinig hé manneke.

Straks krijgen we nog nen briefing i.v.m. het duikcentrum, maar eerst gaan we eten.

Wanneer we het restaurant binnenkomen zit éne van de cleaningstaff, piano te spelen, allemaal herkenbare melodieën, mor goe is anders zené, misschien is het beter dat hij het op kuisen houd !

In het eerste gedeelte van het restaurant zijn er twee tafels voor onze bende gedekt, ééntje voor vijftien en de andere voor zes personen, iedereen zoekt zich een plaatske en smijt zich neer.

En algauw zijn der éénentwintig kwettereren mé wa wijn of een pint in hunne nek, en zo verdwijnen de klanken van onze pianist als sneeuw voor de zon.

We kunnen elke avond kiezen tussen vlees, vis of pizza, zowel voor het voorgerecht als voor de hoofdschotel en nen dolcé als afsluiter.

Er is ook een toogske aan de shop beneden, wat de bar moet voorstellen, maar waar de cocktails zeer heerlijk zijn.

Beneden in het haventje gaan we der mé heel den hoop nog ene pakken en klinken op het begin van dees verlof.

’Tis vrijdag en uiteraard het begin van het weekend en dan organiseert de Villaggio né kids-amusement-avond, met drie entertainers die mee roepen, gillen en dansen op de muziek.

Oorstoppen in, slaapwel tot morgen.

Zaterdag 3 september.

Wij staan om 7u op, zodat we om half acht van het buffet kunnen genieten, en we zijn ni allen die er zo over denken, ‘tis prachtig weer amai, en het uitzicht over de Amalfiekust is subliem.

Dat kids gedoe gisterenavond heeft nog laat geduurd, moestte die snotters ni in hun bed liggen seeeeeg.

Deels van de groep heeft wel goe geslapen, mor meerdere hebben zich toch geërgerd aan die veel te luide muziek.

Effe mijn schijfjes stokbrood en een koffie nemen, omwille van onze Riccardo maken ze hier een uitzondering voor die eenentwintig van Belgie, hij zorgt ervoor dat er wat vlees en kaas op tafel wordt gezet, goe bezig, grazie.

Italianen eten ’s morgens né zoete koek mé ne koffie, en thats it.

’T is negen uur mannekes, tijd om ons in het duikpak te wringen en onze jackets op de flessen te monteren. Alles wordt dan met zo’ne gemotoriseerde driewieler-pick-up naar beneden aan het keienstrand gebracht.

Vandaar sleuren we alles zelf aan boord, verdoemme wat worden wij verwent op de live-a-boards, daar staat gewoonlijk altijd alles al klaar.

Montaldo wordt onze eerste duikplaats.

Tijdens de duik merk ik dat mijn computer geen duik registreert, ik kan niet zien op welke diepte ik hang of hoe snel ik stijg, swat ik gebruik Frankske zijn gegevens dan maar om verder te duiken.

Dirk stelt voor zijn reservecomputer te gebruiken, dank u wel Dirk, dat maakt het duiken weer een stukje veiliger en comfortabeler.

Na het verwisselen van de flessen varen we naar grotta d’isca, ons tweede plaatske voor vandaag, door de lichtinval zijn de doorgangen heel mooi, ook in de grot, waar we onze kop boven water kunnen steken en de prachtige stalactieten kunnen aanschouwen, leuk duikske.

Er is wat wind komen opzetten en maakt dat het water redelijk choppy is, wat het terug aan boord klimmen best wel bemoeilijkt me al da gewicht aan ons lijf.

Terug aangekomen en alles spoelen, mm das raar er zit water in mijn lamp, ze is nochtans goed vast geschroefd ?

Effe open maken en laten drogen in’t zonneke terwijl we douchen en een kleinigheidje gaan eten, de meeste verkiezen een broodje, toasted bread (wat bij ons ne panini noemt) of mmmmm né caprese, das sla, tomaten en mozzarella, mmm lakker lakker.

Pascal, Anthony, Nicky, Elke en Thibaud, allez de jeugd, wandelen naar de volgende baai met het witte keienstrand en een bar en of restaurant.

Een schoon wandelingske langs de flank van de berg, maar het etablissement is afgehuurd voor een privéfeest, pech dus voor de droge kelen en hongerige magen.

Terwijl de meerderheid terug naar de Netuno stapt, wil ik nog effe op zoek gaan naar dat restaurantje vlak aan het water, waar we over twee jaar mé Sergio Riccardo zijn gaan eten.

Vele trappen daal ik af, maar dat betekent ook veel trappen terug omhoog en’t is hot vandaag, dat wordt dan een beetje puffen hé.

De derde afdaling is de juiste, La Perla, een klein open restaurant, met houten wanden, vlak aan het keien strand, niks fancy mor wel gezellig om te zitten en ni te vergeten, lekker eten.

Zondag 4 sept 2016.

Oooopstaan, ik gooi de deur van de bungalow open en zie Joeri weer rondjes wandelen met twee gsm’s, trap op trap af.

Hij en Els zijn zwaar gebeten door het Pokemon-virus tTtttTttTt.

Of,….. het is een trukske van Els om ’s morgens van wat Me-Time te genieten, who knows ???

HelloooOOooOo beautiful sunshine, toch zalig hoe die zachte stralen ons vellekes likken.

Kom kom Frankske, we gaan gezellig ontbijten.

Der zullen vandaag veel Italianen huiswaarts keren, hun weekend zit er op, dat van ons nog niet, gniffel gniffel.

Okidoki klaar maken voor den dive van vandaag, het wordt een conische pinakel, helemaal groen, begroeid met bloemachtige plantjes.

Van vis geen overvloed, we passeren een kleine murene, een lila naaktslakje maar das zowat alles op dit moment.

Daar nen octopus, die ontsnapt niet aan mijn speurende blik, zijn holleke is helaas te ondiep om helemaal in weg te kruipen.

Hij probeert zich te bedekken met de restanten van vorige maaltijden, zoals de schelpen en krabschalen, die nog vóór zijn grotje liggen.

Enkele Cowa’s die wat dieper hingen hebben nog een grote baars gezien, wordt aan boord verteld.

Om één uur deze middag stappen we mé allemaal gewassen en gestreken de bus op. We hebben er voor gekozen Sorrento te bezoeken, de regio van de Limoncello likeur, en dat op maar driekwartier van waar wij zitten.

Achter den bocht komt deze, toch wel grote stad te voorschijn, maar het voor de toerist belangrijkste deel, is de oude stadskern met de vele winkeltjes, restaurants en gelatto barrekes en das niet zo super groot, gelukkig maar.

Eerst een bezoekske aan het winkeltje van Riccardo’s broer, waarna de meerderheid iets willen gaan eten. Wij passen, ’t is al dik na den tweeën en willen iets van deze stad zien, we kopen ons een belegd broodje en koffie aan een stalletje en wandelen verder, oooh wel spijtig dat er redelijk wat winkeltjes nu gaan sluiten.

Het haventje is klein maar gezellig met daarnaast het donkere zand strandje.

Onderaan de klif van een chique hotel liggen, de verticale op houten palen, en de horizontale in rotsblok opgetrokken zonnepieren, de beste oplossing als je zo weinig strand hebt als Sorrento.

Deze vormen telkens vierkanten die het zwemgedeelte aangeven, en op elke verticale steiger staat een rij kleurrijke strand cabines met parasols en ligbedjes bedekt met glanzende bezwete, natte of ingesmeerde lichamen die liggen te bakken in de zon.

Van hier boven kan je via een lange zigzag weg of met de lift tot aan het water geraken, mor da houwe we ver nen andere keer.

Dus dat betekent dat we nog wel eens terugkomen naar deze toffe stad.

In de smalle zijstraatjes, hangt de was boven onze kop te drogen, een typisch zicht in Italie of beter gezegd van de hele mediterrane regio.

Nog een ijsje en een terrasje vóór dat we terug naar ons vertrekpunt stappen.

Er is een nachtduik voor de liefhebbers gepland, Hilde, Ann, Danielle, Anke, Riccardo en ik houden het gesleur voor bekeken.

Later die avond aan de tafel, horen we dat Martynas zijn lamp en GoPro in het water zijn gevallen met op de boot te klauteren.

En niemand kon helpen met ze terug te vinden, want hij had ze al uitgezet, amai een duur grapje, dat ligt zwaar op de maag, hopelijk smaakt zijn eten nog.

Na het eten wil onze gids, Sergio Riccardo, de vrij bekende Italiaanse natuurfotograaf, ons mee van zijn prachtige foto’s laten genieten, die nu in een boek gepubliceerd staan.

Daniella neemt het “woordje uitleg” voor haar rekening, zij is vlotter in het Engels, vooral dan voor het vertalen van Sergio’s Inglese.

Maandag 5 september 2016.

Tuut tuut tuut … opstaan, eens kijken of Laura al van de partij is.

Neeeeeeeeje ‘tis grijs, en ’t wordt nen twijfel of we wel of niet naar Capri kunnen, omwille van de weersomstandigheden, maar t’word né, Yes We Can.

Eerst duiken we onder de rots, en dan gaan we op de rots, is dat om praktische redenen niet beter andersom ?

Grotta Segreta is een grote mooie grot, waar mijn lamp plotseling, “foert” zei, en toen was het donker.

Z’is nor de klote, allez wa’st volgende da kapot kan gaan ?

Terug aan boord van het kleine bootje, word het een gewroet om me onze klammige lijven een beetje discreet in onze kleren te geraken. Maar waar een wil is, is Capri.

Marina grandé is voor de ferry’s. Wij zijn met twee kleine privé bootjes en worden naar Marina Piccola gebracht, da’s uitstappen en de bootjes voor anker leggen, want ze mogen niet aangemeerd blijven liggen, maar dat is onze zorg niet.

Capri, niet zomaar een rots hé, Capri is waar vele van den elite, een buitenverblijf hebben. Trouwens, er staat momenteel boven op de top een villatje te koop, voor een kleine 35 miljoen euro word ze de uwe, iemand interesse ?

Het is een decadente plaats, Louis Vuiton en konsoorten met prijskaartjes waar dagge mottige van word.

Een wandeling langs de drukke smalle straatjes naar het parkje met zijn mooie uitzicht.

Mannekes ….. groeps-fotooooo.

Effe iets kopen in de bakkerij want menige maagskes reclameren.

De funiculaire over Anacapri brengt ons naar de top, maar die ligt volledig in de mist, spijtig genoeg geen prachtige views vandaag.

Op onze terugreis met de boot is er veel wind en lange golven die het koude water doen opspatten, brrrrr we kruipen dicht bijeen in het kleine kabinneke, donkergrijs is de kleur boven onze hoofden als we in ons haventje toe komen.

Amai die warme douche was zaaa-alig.

Tijdens het eten begint het te flitsen aangevuld met wat gerommel, wat meestal een prachtig schouwspel geeft, blijft nu heel beperkt, drup drup drup, ja we emmenet aan ons pan.

Tussen de regenbuien door, doen we een stapje rapper naar de bar, beneden aan’t strand. Gezellig der nog éné pakken hé.

 

Dinsdag 6 september 2016.

’T heeft heel de nacht geregend en het wordt er niet beter op.

Sergio en de kapitein hebben de planning voor vandaag, omwille van de weersomstandigheden, aangepast, het worden andere duikspots en twee ipv drie duiken, één dag en één nacht.

Riccardo en Hilde zijn teleurgesteld, dat één van de “save the best for last dives” letterlijk in’t water vallen.

Geen twee plonsen aan de “Banco di Santacroce”, maar in plaats daarvan zullen we de “Grotta Dello Zafiro” in gaan.

Positano is een aanrader om deze namiddag te bezoeken.

All aboard, blauwe hemel maar toch nog veel wind en schuimkoppen op het water, maar het zonnetje doet meer dan haar best.

De baai met de dobberend bootjes en het rechthoekige zandstrand, rondom het liefelijk, tegen de berg opgebouwde stadje, geveltjes geverfd in wit, geel, zalm, brick en aarde tinten.

Het is geliefd voor haar, uiteraard drukke, kleine kronkelende gezellige winkelstraatjes met beneden in het midden de kerk.

Frankske et moi genieten van een straf koffeke, wandelen helemaal tot boven waar het zicht op de baai en Positano wauw is.

Beneden op één van de terrasjes, tegen het strand, is het zalig vertoeven, alle ingrediënten zijn aanwezig, een lekker drankje, né cremeglace en goe Cowa gezelschap.

De nachtduik-briefing was blijkbaar niet zo duidelijk voor vele, uit verschillende verhalen aan tafel konden we uitmaken dat het iets  was met een wall en een pinakel, tja dat blijft altijd moeilijk me né nachtduik. Riccardo die mee aan boord was gegaan, zag meerdere lichtbundels verward de verkeerd richting uitgaan, zodat de boot hun achterna is gevaren.

Wat er nog meer fout gelopen is, weet ik niet, maar Nicky is helemaal overstuur.

Woensdag 7 september.

De ingrediënten voor onze laatste duikdag zijn, grijs, wind en friskes, snik.

Ook vandaag gooien de weergoden roet in het eten, er kan niet gedoken worden op de “Vervece” een marine reservaat, de ontgoocheling is af te lezen op de gezichten van Riccardo en Hilde , zij wilden dit zo graag laten zien, maar hun tweede “beste voor laatst gehouden duikje” mag niet zijn. Een reden om terug te komen ?

Dus, Punta Campa Nella wordt den eerste, waar we een mooie grote Umbraculum slak hebben gezien.

Umbraculum umbraculum

Den tweede mag iedereen kiezen, en het toffe is, dat bijna iedereen er spontaan voor kiest om de verloren GoPro en lamp te gaan zoeken die Martynas bij zijn nachtduik, zondag, op Montaldo, is kwijt gespeeld.

Het word een spontane search and recovery, op de 500ste van Anke en ik, nice.

Het duurt geen half uur voor dat Sonata de spulletjes als eerste terug vind, opluchting en een zichtbaar gelukkige Martynas.

Iedereen is druk in de weer met zijn spullen deftig te spoelen en nu maar hopen dat het morgen allemaal droog is.

La Perla … qui veniamo, samen met Hilde en Riccardo gaan we daar lekker lunchen.

Ons valiezen zijn zo goe als gepakt, het duikgerief zal voor morgenvroeg worden.

Donderdag 8 september.

De laatste spullen nog in de bagage proppen, dichtritsen, ontbijten en vertrekken richting Napoli, joepie.

Allez, ná emme we trug da klein buske, deze chauffeur ligt ook al in zijn haar te krabben, bij het zien van den hoop bagage.

Heel waarschijnlijk voor de bochtige smalle straten in sommige stadjes waar we met de bus door moeten.

Het is prachtig weer als we rond de negenen arriveren aan de site van Pompeï, ik heb geen idee wie er allemaal mee binnen gaat, maar wij hebben er zin in. En in die granaatappels aan de boom naast de ticket-booth, heb ik ook zin, mmmm zo lekker.

De afspraak is om half twee terug aan de bus.

Met ons plan en audio-guide struinen we langs de straten, van de ooit onder lava bedolven stad, luisterend naar de verhalen proberen we ons in te beelden wat een grootste stad dit moet zijn geweest. De Thermen, de mozaïeken en de fresco’s, wauw allemaal heel interessant, wij hadden hier wel tot sluitingstijd willen blijven.

Herculaneum is in zekere zin nog interessanter omwille van de omvang, het is een veel kleinere stad en meer in tact, omdat er eerst een dikke modder stroom is geweest, zie het als een soort van beschermingslaag, vooraleer de laag lava kwam aanrollen.

Maar ‘k ben toch heel blij met ons bezoek aan Pompeï.

Het begint zowat friskes te worden en er zijn veel wolken komen opzetten. Mmm zietter ni goe uit.

Donker grijs en koud is het als we bij de Vesuvius aankomen.

Met dit gure weer besluiten Frank en ik niet mee de berg op te gaan, wij hebben hem twee jaar geleden bewandeld, dus dan is dat niet zo erg hé.

Een koffietje zou smaken, maar het cafétje zit vol en buiten blijven staan is geen optie, want het begint te regenen.

Ik wandel de lange rij geparkeerde bussen af, op zoek naar de onze, en gelukkig is onze chauffeur nog aanwezig en opent de deur op mijn vraag of we binnen mogen zitten. Mille grazie.

Frankske en Martynas die het ook niet zag zitten, volgen.

Danielle koopt nog gauw een sweater, bij één van die kraampjes en komt er ook bijzitten.

De wandelaars keren snel terug, ze zijn verkleumd, nat of bevroren, en het zicht was uiteraard nihil.

Spijtig want bij mooi weer heb je daar een prachtig zicht.

Tja …’t hee ni mooge zijn aweur.

We zijn gearriveerd in het prachtige oude gedeelte van Napels, waar ons “Europeo hotel” op de ‘terzo e quarto piano’ ligt in één van de hoge appartements-huizen van deze levendige studentenwijk.

In de semi doodlopende Via Mezzocannone, kan of mag de bus niet komen, dus dat wordt sleuren hé mannekens, mé al onze rommel de straat omhoog tot aan het mini liftje in de hal.

Hier moeten we wat geduld hebben, met het oude kreunende ascenseureke moet alle bagage van eenentwintig duikers, en eigenaars boven geraken en tussendoor hebben de bewoners of andere toeristen de lift ook nog effe nodig.

De charmante kamers, van het volledig in taferelen beschilderde hotel, zijn klein maar proper, en meer moet dat niet zijn hé.

Vrijdag 9 september.

Buongiorno Napoli.

Voor ons Italiaans ontbijt, rechtstaand né zoete koek met een cappuccino, worden we om 08.30u bij Scaturchio verwacht, dat is een koffiebar/bakker om de hoek.

Heel de Cowa bende is compleet en wandelen langs de Via Toledo naar de Funicolari, Riccardo wil ons het 360° panoramische zicht vanop Castel Sant’Elmo laten zien.

Maar der is een klein probleemke, de kabeltrein is kapot, dan maar naar de metro, met de blauw-witte mozaïeke trappenzaal.

Grappig maar bij iedereen die hier voor het eerst komt, valt die mond open, wanneer ze onder de lichtkoker in het plafond verder rollen, die kleuren, echt sjiek zené.

Riccardo heeft gelijk, het uitzicht is subliem, incredibilmente bello. Dit is het jongste kasteel van de vier, in Napels.

De Vesuvius dreigend op de grijze achtergronden, de eilandjes Capri, Procida en Ischia waarvan we der morgen nog één gaan bezoeken.

Nog effe een leuke groepsfoto vóór we dit stervormige ford verlaten.

Blijkbaar zijn we, Pieter, Anke, Frank en ikke, wat traag geweest want als we buiten komen zien we niemand meer, zemme ons achter gelaten woeaaah snik.

Wij besluiten dan maar de, lange, kasseien trap naar beneden te volgen omdat we niet weten in welke richting de Cowa’s zijn gegaan en zo zien we weer eens een ander stukje van de stad.

Het zijn zo van die trappen waar dat ge altijd met hetzelfde been de stap naar beneden zet, just te kort om twee passen te zetten en te breed om het met ene stap te kunnen klaren, gelijk in de zoo van Antwerpen, wette wel ?

We komen uit in de winkelstraat die naar de haven leidt, ooooh das super, zegt Anke duidelijk heel enthousiast, zullen we in de haven aan Castel dell’Ovo iets gaan eten ?

Goeie herinneringen hier Anke ?

Een tafeltje vlak aan de waterkant, dobberende bootjes en jachten, pizza, een fleske lekkere wijn en goe gezelschap, nice.

En…… nog een flesje wijn.

Pizzeria Medina, was normaal de plaats van afspraak voor de lunch, gevolgd door een koffie in het mooie historische pand, Gran Caffé Gambrinus, een bezoek aan Teatro San Carlo om vervolgens af te zakken naar de buurt rond Castel dell’Ovo, daar waar wij al zijn.

Het wordt nog een leuk avondje.

Zaterdag 10 september.

De ferry naar Procida vertrekt om half tien, dus op tijd uit ons bed, ontbijt om de hoek en te voet naar de haven.

Gggggrrrrr grijs en druppels, mmMmMmm opklaring.

Procida, hier geen mega-hotels, discotheken of peperdure merken maar typische nauwe straatjes met kruideniers en huis-,tuin-, en  keukenwinkeltjes.

Aan de affiches te zien, zijn ze duidelijk heel fier dat de films, Il Postino met de Italiaanse schoone, Sophia Loren en de Amerikaanse thriller, met Matt Damon als, The Talented mr. Ripley, deels hier in het haventje werden opgenomen.

Het is ondertussen helemaal opengetrokken, dat belooft né prachtig zonnige dag te worden.

Een smalle steile straat leid ons naar het hoogste punt van dit eiland, waar de burcht Terra Murata en de abdij staat.

Onze Italiaans sprekende gids in de abdij vertelt, en Riccardo vertaald, ….. “emmè-nè niksè, doodenè poefenè innè de poetè”, waar hij mee wil zeggen, dat de armen die stierven in ene put werden gegooid, voila das toch simpel hé.

Amaaaaai, dat zicht op het haventje van Corricella, met de pastelkleurige huisjes, grandioos precies een postkaartje.

En dat ene huisje in zalmkleur, schuin geplaatst tegen de waterkant, daar wil Riccardo gaan lunchen, Hilde, wij, Hans, Kirsty, Joeri, Els, Pieter en Anke gaan mee.

Omdat er verschillende things to do zijn, spreken we een uur af aan de ferry.

Gorgonia Ristorante ligt vlak aan het water, zo precies wat verstopt achter een hoekje, echt wel gezellig.

Op de tafel naast ons, blijven ze maar gerechten bijzetten, blijkt dat het Japanse topchefs zijn, die de Italiaanse keuken uitgebreid willen ontdekken, onverstaanbaar maar duidelijk aan het palaveren over de smaken die ze proeven, grappig om ze bezig te zien.

Amai, ’t was weer lekker zené, we kuieren verder langs de kade en de typische straatjes.

Het is tijd om dit pittoreske eilandje te verlaten, zodat we tegen de zessen terug voet op het vasteland zetten.

Zondag 11 september.

Druppels grom !

Rond de negenen gaan we de Chiesa Del Gesù Nuovo binnen en dan splitsen we de groep in twee, né kleine en né grote, Hilde laat ons tweetjes het klooster Santa Chiara zien, terwijl Riccardo met de anderen de Cappella Sanseveria bezoekt, hier ligt de uit één blok marmer gekapte, gesluierde christus, zo minuscuul fijn werk, zeker de moeite om een keer gezien te hebben.

Dit was het laatste evenement van deze reis voor zeventien van onze Cowatjes, want zij vliegen huiswaarts en moeten om halftien op de luchthaven zijn.

Riccardo is druk bezig met alleman inclusief bagage, in de taxi’s te proppen, dit stukje verloopt dikwijls nogal hectisch, omdat de taxichauffeurs er openlijk press achter zetten en vind zijn rust pas terug als we iedereen hebben uitgewuifd.

Het plan voor vandaag wordt, gezellig slenteren door de straten waar Riccardo zijn jeugd doorbracht, we lopen de universiteit, twee van de vele kerken in Napoli en het Pompeiaanse huis met een grote tuin op de eerste verdieping binnen.

Lachen, eten, drinken en tetteren, ni altijd in die volgorde uiteraard.

Maandag 12 september.

Yeuy, we are going to shop till we drop, nice.

Tussen het winkelen door nog een terraske doen sé, toch zalig dat Laura terug van de partij is.

Frankske gromt wanneer hij een mailtje van Alitalia opent, onze terug vlucht van morgen, is vijf uur vervroegd, shit hé.

Watte … zen die ná op unne kop gevallen, ontsnapt er aan mijn lippen, vijf uur afpakken in een stad waar dat er zoveel toffe winkels zijn, miljaarde. Der valt niks aan te veranderen, mor das toch een doemperke zené.

Hilde en Riccardo hebben vanavond met Gianni afgesproken.

Wij blijven gezellig op het terras tussen de studenten, de pintjes en de prosecco’s zitten.

Den ober blijft maar snacks op de tafeltjes zetten, en ze zijn lekker, dus wa doe né mens, knibbelen hé.

Ons plan om sebiet een restaurantje te doen, zal niet doorgaan, want wemme geenen honger ni meer.

Dinsdag 13 september.

Papa Chiancone wil nog andere stukjes van zijn stad laten zien, we wandelen door de gezellige drukte en gaan via de stationsbuurt  en een markt met namaakspul, richting naar het huis met de Spaanse trappen. Dit is een buurt waar hij zich voor schaamt vertelt Hilde, beetje te vergelijken met den 2060 in Antwerpen, de school, die waarschijnlijk vele herinneringen met zich meebrengt en er volgens hem, nog steeds even lelijk uitziet.

Alles komt in een stroomversnelling terecht, vijf kostbare uren, dat is wat zené, zeker als het zo gezellig is.

Kinderwinkels en schoenwinkels zijn, the things to do, tussen, the things to see.

Okéééé, nu moeten we echt richting hotel, maar toch nog effe in de rapte heel schoon schoenen passen, oooh spijtig maar ze zitten ni goe.

’Tis nu ook tijd voor ons, om met spijt in het hart, afscheid te nemen van Hilde en Riccardo, want zij blijven nog tot zaterdag, de gelukzakken.

En Napoli, ….. tja we willen het nog wel eens zien vóór dawwe sterven zené.

Op de luchthaven willen we nog een paar flessen Limoncello Villa Massa kopen, maar dat mag blijkbaar niet, omdat we op Milaan vliegen, alles behalve alcohol, wordt ons gezegd !!!

En zoals altijd, is het toch goed om thuis te komen, voilla onze vakantie hoe ik het heb ervaren, tot gauw lieve mensen.